YÜZÜK

Rüzgar'ı izliyordum.

Fincanı eline aldı ve kahveden bir yudum içti.

Daha ikinci yudumda kaşları çatıldı.

Ben ise karşısında gülmemek için kendimi zor tutuyordum.

İç bakalım Rüzgar Karahan...

Tam o sırada Ece koşarak amcasının kucağına atladı.

Rüzgar'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.

Onu kucağına aldı.

Ece başını Rüzgar'ın göğsüne yasladı. Bir süre sonra da orada uyuyakaldı.

Rüzgar ise küçük kızın sırtını yavaşça pışpışlıyordu.

Ben onları izlerken içimden bir düşünce geçti.

Çocukları gerçekten çok seviyor...

Rüzgar'ın Ece'ye bakışını izledikçe yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.

Çok güzel bir baba olurdu.

Bir an sonra kendi düşünceme şaşırıp hemen içimden söylendim.

Aman, ne olursa olsun!

Daha fazla düşünmek istemedim.

Bir süre sonra Leyla Abla gelip Ece'yi Rüzgar'ın kucağından aldı.

Ardından sıra yüzüklere geldi.

Herkesin bakışları üzerimizdeyken yüzüklerimiz takıldı.

O an gözlerim ister istemez doldu.

Nedenini ben de bilmiyordum.

Belki yaşananların ağırlığındandı.

Belki de artık geri dönüşü olmayan bir yola girdiğimi fark ettiğim içindi.

Daha fazla dayanamadım.

Sessizce dışarı, bahçeye çıktım.

Basamaklara oturdum.

Derin bir nefes aldım.

Ellerime baktım.

Parmağımdaki yüzük artık gerçeğin ta kendisiydi.

Rüzgar Karahan'la gerçekten evlenecektim.

Ama içimde anlam veremediğim başka bir şey daha vardı...

Bu kez korktuğum şey evlilik değildi.

Korktuğum şey, belki de ona alışmaya başlamamdı.