İMDATTT

O gece rüya gibi geçmişti.

Sabah Rüzgar erkenden gelecekti. Yaklaşık bir saate burada olurdu.

Ben de erkenden kalkıp kahvaltıyı hazırlamıştım.

Üzerime güzel, çiçekli elbisemi giydim. Sonra salona geçip Rüzgar’ı beklemeye başladım.

Bir süre sonra kapı tıklandı.

Kaşlarımı çattım.

Rüzgar’ın geldiğini düşünerek kapıya doğru yürüdüm.

Kapıyı açtığımda karşımdaki iki adamı gördüm.

İkisi de oldukça sert ve ürkütücü görünüyordu.

“Rüzgar Bey gönderdi,” dedi adamlardan biri. “Sizi almamız için.”

Şaşırdım.

“Bir dakika… Üstümü değiştireyim, geliyorum.”

Kapıyı kapatmak için geri çekildim.

Ama adamlardan biri ayağını kapının arasına koydu.

“Çabuk olun.”

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Bir şeylerin ters gittiğini anlamıştım.

Hemen yukarı çıktım ve telefonumu elime aldım.

Rüzgar’ı aradım.

Telefon daha üçüncü kez bile çalmadan açıldı.

“Rüzgar!”

“Efendim, karıcığım?”

Sesini duyunca biraz olsun rahatladım.

“Eve niye adam gönderdin?”

Karşı tarafta bir sessizlik oldu.

“Ne?”

Rüzgar’ın sesi bir anda değişti.

“Ben adam göndermedim ki, Asel.”

Gözlerim dehşetle açıldı.

“Rüzgar…”

“Neredesin?”

“Bu adamlar… Seni söylediler. Seni yanına götüreceklerini söylediler. Korkuyorum.”

Rüzgar’ın nefesi değişti.

“Korkma, güzelim. Telefonu sakın kapatma. Geliyorum.”

“Rüzgar, çabuk gel!”

Tam o anda arkamdan biri geldi.

Telefonumu elimden aldı.

“Rüzgar!”

Telefon kapandı.

Bir anda kollarımdan tuttular.

“Bırakın beni!”

Beni dışarı çıkardılar.

Kapının önünde siyah bir Doblo duruyordu.

Ne olduğunu anlamaya çalışırken beni arabaya bindirdiler.

Kapı kapandığında içimde tek bir düşünce vardı:

Rüzgar beni bulabilecek miydi?