İLK KISKANMA

Rüzgar direksiyona geçtikten sonra bana kısa bir bakış attı.

Bir süre sessiz kaldı. Sonra biraz daha anlayışlı bir ses tonuyla konuştu.

"Kahvaltı etmemiş olduğunu umuyorum."

Bana bakıp ekledi:

"Kahvaltıya gidelim."

İçimden, Allah'tan akıl etmiş, hödük, dedim.

Ama bunu ona belli etmeden sakince,

"Tamam," dedim.

Bir süre sessizce ilerledik.

Sonra dayanamayarak sordum:

"Ne alacağız? Ben bir şey istemiyorum."

Rüzgar kaşlarını çatarak bana baktı.

"Eğer benimle evleniyorsan alışverişe çıkacağız. Sana kıyafet alacağız. Kuyumcuya gideceğiz."

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

"Tamam, sordum sadece," dedim.

Yol boyunca ikimiz de sessizdik.

Arabanın içinde sadece hafifçe çalan müzik ve dışarıdan gelen yol sesleri vardı.

Bir süre sonra Rüzgar, üzerinde Mardin Serome Kahvaltı yazan bir kahvaltı dükkânının önünde arabayı durdurdu.

İkimiz de arabadan indik.

Tam içeri girecekken bir anda elimde sıcak bir his hissettim.

Elime baktım.

Rüzgar'ın eli elimdeydi.

Kalbim bir anda hızlandı.

Sanki göğüs kafesimden fırlayacakmış gibi atıyordu.

Ne olduğunu bile anlamadan elimi hemen çektim.

Rüzgar bana baktı ama hiçbir şey söylemedi.

Ben de sanki hiçbir şey olmamış gibi önümü dönüp yürümeye devam ettim.

Terasa oturduk.

Kısa süre sonra garson yanımıza geldi.

"Efendim, ne isterdiniz?"

Rüzgar hiç düşünmeden konuştu.

"Biz bir tane menemen alalım ama soğansız olsun."

Başımı hemen ona çevirdim.

"Aaa, ne münasebet! Ben soğanlı istiyorum. Hem soğansız menemen mi olur?"

Rüzgar bana baktı.

Bir an sanki itiraz edeceğini düşündüm.

Sonra oflayarak garsona döndü.

"İkisinden de getirin."

Garson başını sallayıp uzaklaştı.

Ben de kollarımı göğsümde birleştirip arkamı sandalyeye yaslandım.

"Ben soğansız menemen yemem."

"Fark ettim," dedi Rüzgar.

Kısa bir süre sonra menemelerimiz geldi.

Ben birkaç kaşık aldım.

Sonra doydum.

Ama Rüzgar…

Rüzgar resmen hayvan gibi yiyordu.

Öyle bir iştahla yiyordu ki bir ara utanmasa benim menemenimi de yiyecek diye düşündüm.

Ben ise elimdeki çatalı tabağın kenarında gezdirirken gözüm Rüzgar'ın çaprazındaki kadına takıldı.

Kadın resmen Rüzgar'ı yiyecek gibi süzüyordu.

Bir süre baktıktan sonra dayanamadım.

"Rüzgar."

"Hmm?"

"Şu arkandaki kadın seni süzüyor. Yedi bitirdi vallahi."

Rüzgar başını hafifçe çevirip kadına baktı.

Sonra bana dönerek kısa bir kahkaha attı.

"Aa, ne ayıp. Nişanlına sahip çıksana."

Gözlerimi devirdim.

"Aman, banane. Kendine sahip çıksana sen."

Rüzgar başını iki yana sallayıp gülmeye başladı.

Ben de istemsizce gülümsedim.

Belki de ilk defa…

Onun yanında kendimi bu kadar rahat hissetmiştim.

Ama bunu kendime bile itiraf etmeye niyetim yoktu.