KORKMA

Rüzgar’ın Anlatımı

Asel kollarımın arasında yavaş yavaş sakinleşmişti.

Düzenli nefes alışından uyuduğunu anlıyordum.

Bir süre onu öylece izledim.

Az önce korkudan titreyen, gözyaşları içinde beni bırakmamam için yalvaran kız şimdi kollarımda sessizce uyuyordu.

Onu dikkatlice yatağa yatırdım.

Sonra yanına uzanıp ona sarıldım.

Saçlarını yüzünden yavaşça çektim. Yanaklarında kurumuş gözyaşlarını gördüm ve parmaklarımla dikkatlice sildim.

“Ne yaşadın sen?” diye fısıldadım.

Sesimi biraz daha alçalttım.

“Seni bu kadar korkutan ne yaşadın?”

Cevap yoktu.

Sadece düzenli nefesi vardı.

İçim sıkıştı.

Ağlamamalıydı böyle…

Onun ağlaması beni de yıkıyordu.

Ama neden?

Neden onun canı yandığında benim de canım yanıyordu?

Neden korktuğunda içimde bir şeyler kopuyordu?

Bir süre sessizce yüzüne baktım.

Sonra aklımdan geçen soruyu kendime sormaktan kaçamadım.

Ben onu seviyor muydum?

Bu düşünceyle sustum.

Daha önce hiç kimse için böyle hissetmemiştim.

Asel’in canı yanınca içim acıyordu.

Korkunca ben de korkuyordum.

Ağladığında onu susturmak, yanında olmak istiyordum.

Az önce uykusunda bile elimden tutmuştu.

Öyle sıkı tutmuştu ki…

Sanki bırakırsam yeniden o kabusun içine düşecekti.

Başımı biraz eğdim ve alnına hafifçe bir öpücük kondurdum.

“Söz,” diye fısıldadım.

“Seni bırakmam.”

Bir an sustum.

Sonra kendi kendime tekrar ettim.

“Söz.”

Çünkü gerçekten çok korkmuştum.

Onu uyandırmaya çalışırken yaşadığım çaresizlik hâlâ üzerimdeydi.

Beni öyle sıkıca tutuşu…

Ağlayışı…

Uykusunda sayıklayışı…

Hepsi gözümün önünden gitmiyordu.

Ve ilk kez bir şeyden bu kadar korkmuştum.

Onu kaybetmekten.