ECE

Bir hafta sonra...

İsteme günü gelmişti.

Ama ben hiç heyecanlı değildim.

Sonuçta bu, kendi isteğimle verdiğim bir karar değildi. Birkaç gün önce Rüzgar'ın aldığı elbiseler arasından seçtiğim kırmızı, dar elbiseyi üzerime geçirdim. Saçlarımı ise kendi haline bıraktım. Zaten dalgalıydı, bugün bir de topuz yaptırmaya hiç niyetim yoktu.

Yengelerim, halalarım ve kuzenim Seçil gelmişti.

Seçil, daha kapıdan girer girmez beni rahat bırakmamıştı.

“Asel, hadi makyajını yapalım, saçlarını da yapalım.”

“Makyaj tamam ama saç yok.”

“Neden?”

“Çünkü sen şimdi topuz falan yaparsın. Ben de dünden razıymışım gibi ortalıkta dolaşırım.”

Seçil kahkaha attı.

Ben aynadaki halime bakıp içimden söylendim.

Tamam, Rüzgar Karahan... Sen Rüzgar Karahan'san, ben de Asel Barlas'ım. Bu günü sana ödeteceğim.

Makyaj yapmayı kabul etmiştim ama saçlarıma dokundurtmamıştım.

Tam o sırada kapının zili çaldı.

Gelmişlerdi.

Kalbim hızlanmadı bile.

Aksine, mutfağa kaçtım.

Mutfağa girdiğimde Rüzgar'ın yengesi Leyla Abla'nın annemle sohbet ettiğini gördüm. Yanında da küçük bir kız çocuğu vardı.

Annem küçük kıza bir çikolata uzattı.

Küçük kız çikolatayı alırken Leyla Abla gülümseyerek,

“Ece, teşekkür et anneciğim,” dedi.

Ece, peltek peltek konuşarak,

“Teşebürler,” dedi.

Hepimiz gülümsedik.

Çok tatlıydı.

Bir anda evin içindeki o gergin hava biraz olsun yumuşamıştı.

Ben de mutfağın köşesinde sessizce onları izledim.

Ama içimde tek bir düşünce vardı:

Bu gece Rüzgar Karahan'ın karşısına Asel Barlas olarak çıkacaktım.

Ve bu gecenin sonunda ne olacağını henüz hiçbirimiz bilmiyorduk.