AĞLAMA

Ayağımı tuttum.

Acıdan gözyaşlarım durmadan akıyordu.

Rüzgar'ın yüzündeki endişe daha da belirginleşti.

“Bakayım,” dedi ve elini bileğime doğru uzattı.

Parmakları bileğime dokunduğu anda acıyla bağırdım.

Rüzgar hemen elini geri çekti.

“Tamam, tamam... Ağlama.”

Sesi yumuşamıştı.

Sanki benim ağlamam onu da üzüyormuş gibiydi.

Elini yüzüme götürüp gözyaşlarımı sildi.

Ben hâlâ ağlıyordum.

“Rüzgar... Çok acıyor,” dedim ağlayarak.

Bir an bile düşünmeden beni kucağına aldı.

“Tamam. Hastaneye gidiyoruz.”

Beni arabaya kadar taşıdı, dikkatlice koltuğa oturttu ve hemen yola çıktı.

Hastaneye vardığımızda yine kucağına aldı.

“Doktor! Bakar mısınız?”

Doktor yanımıza geldi ve beni muayene etti. Ardından film çekildi.

Sonuçta ayağımın burkulduğu söylendi ve bileğim sargıya alındı.

Ayağa kalkmayı denedim.

Fakat daha ilk adımda sendeledim.

Rüzgar hemen kolumdan tuttu.

“Yavaş.”

Bir kez daha yürümeyi denedim ama ayağım izin vermedi.

Rüzgar bunu görünce hiç tereddüt etmeden beni tekrar kucağına aldı.

“Yürüyemiyorsun.”

“Ben yürürüm,” dedim itiraz ederek.

“Hayır.”

“Rüzgar...”

“İnat etme, Asel.”

Sesindeki sertlik bu kez öfkeden değil, endişeden geliyordu.

Ben de daha fazla itiraz etmedim.

Başımı sessizce omzuna yasladım.

İçimde ise tek bir düşünce dönüp duruyordu:

Bu adam neden bana böyle davranıyordu?