PLAN

Asel’e sarılarak uyumuştum.

Uzun zamandır ilk kez bu kadar huzurlu hissediyordum.

Ama Asel uykusunda bile elimi bırakmıyordu.

Sanki elimden ayrıldığı anda yeniden o kabusa dönecekmiş gibi…

Bir süre sonra uykusunda bana biraz daha yaklaştı.

Ben de onu belinden daha sıkı tuttum.

Başını göğsüme yaslamıştı.

Onun yanında olmak, bütün dertlerime bir çare gibiydi.

Ama aklımdan tek bir şey geçiyordu.

Onu bir daha üzmemeliydim.

Ne gerekirse yapacaktım.

Onu koruyacaktım.

Kendime söz verdim.

Sonra aklıma başka bir düşünce geldi.

Düğünden önce Asel’e evlenme teklifi edecektim.

Bu evlilik zorunluluktan olmayacaktı.

Asel gerçekten istediği için benimle evlenecekti.

Onun hayallerini elinden alamazdım.

Belki de çocukluğundan beri hayalini kurduğu o gelinliği vardı.

Her genç kız gibi o da gelinliğini isteyerek giymeliydi.

Ben de o gelinliği giydiğinde yüzünde korku değil, mutluluk görmek istiyordum.

Asel’e baktım.

Hâlâ uyuyordu.

Elimi biraz daha sıkı tuttu.

Ben de içimden bir kez daha söz verdim.

Bu kez seçimi sen yapacaksın, Asel.

Ben seni zorlamayacağım.

Ertesi gün Asel uyanmadan evden çıkmıştım.

Gitmeden önce yanına uğradım.

Sessizce eğilip alnına hafif bir öpücük kondurdum.

Sonra evden çıktım.

Bugün önemli bir gündü.

Asel’e tektaş almaya gidiyordum.

Akşam deniz kenarında ona evlenme teklifi edecektim.

Evet, aramızda hâlâ mesafe vardı.

Belki bazı duyguları anlamamız zaman alacaktı.

Ama bunların hepsini birlikte aşabilirdik.

Ben buna inanıyordum.

Kuyumcuya girdim ve uzun uzun yüzüklere baktım.

Sonunda güzel bir tektaş seçtim.

Kutuyu elime aldığımda yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.

Mutluydum.

Ama aklımın bir köşesinde başka bir soru vardı.

Acaba Asel uyanmış mıydı?

Telefonumu çıkarıp kuzenim Karun’u aradım.

Telefon birkaç çalıştan sonra açıldı.

“Alo?”

“Karun, hazırladın mı deniz kenarını?”

“Hazırladım kuzen. Tamamdır.”

“Eyvallah.”

Telefonu kapattım.

Sonra Asel’e mesaj attım.

“Şık giyin. Akşam yemeğe gidelim.”

Kısa süre sonra cevabı geldi.

“Tamam.”

Ben de hazırlanıp evlerine doğru yola çıktım.

Kapının önüne geldiğimde derin bir nefes aldım.

Sonra kapı açıldı.

Gözlerim doğrudan Asel’e takıldı.

Bir an ne diyeceğimi unuttum.

Nutkum tutulmuştu.

Üzerinde belini saran, yeşil askılı saten bir elbise vardı. Saçlarını arkadan yarım toplamıştı.

Bir an sadece ona baktım.

Çok güzeldi.

Sonra yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.

Asel de bana baktı ve gülümsedi.

Bakışlarından kıyafetimi beğendiğini anlamıştım.

“Hazır mısın?” diye sordum.

Başını salladı.

“Hazırım.”

Birlikte arabaya bindik.

Ben direksiyona geçerken cebimdeki küçük kutuyu düşündüm.

Akşam geldiğinde Asel’in vereceği cevabı bilmiyordum.

Ama ilk kez bu evliliğin gerçekten onun seçimi olmasını istiyordum.