MAVİ YAŞAM AĞACI

Gözlerimden damla damla yaşlar akıyordu.

Ne kadar silmeye çalışsam da durmuyordu. Rüzgar hıçkırığımı duyunca önümde durdu.

“Güzelim... Niye ağlıyorsun?” dedi yumuşak bir sesle.

O an kendimi tutamadım.

Rüzgar bir anda bana sarıldı.

Donup kalmıştım.

Ne yapacağımı bilemeden öylece dururken elinin saçlarımda olduğunu hissettim. Kalbim hızlanmıştı.

Sonra Rüzgar, ne yaptığının farkına varmış gibi bir anda geri çekildi.

Ben de hemen gözlerimi sildim.

“İyisin, değil mi?” diye sordu.

“İyiyim,” dedim, gözlerimi ondan kaçırarak.

Daha fazla konuşmadan yürümeye devam ettik.

Kuyumcuya girdiğimizde yüzüklere bakmaya başladık. Vitrinleri tek tek incelerken gözüm bir anda ilk vitrindeki bir yüzüğe takıldı.

Üzerinde küçük, mavi bir yaşam ağacı vardı.

Çok güzeldi.

“Rüzgar...” dedim.

“Efendim?”

Parmağımla yüzüğü gösterdim.

“Bunu alalım mı?”

Rüzgar hiç düşünmeden yüzüğü aldı.

Ama sadece onunla yetinmedi. Birkaç gerdanlık ve bilezik de seçmeye başladı.

“Rüzgar, yeter ama,” dedim.

Bana aldırmadan alışverişe devam etti.

Sonunda kuyumcudan çıktığımızda ikimiz de epey yorulmuştuk.

Arabaya bindik.

Ben koltuğa yaslandım.

Gözlerimi kapatmamla açmam bir olmuştu.

Farkına bile varmadan uyuyakalmıştım.

Rüzgar ise direksiyonun başında sessizce ilerliyordu.

Yan koltukta uyuyan asel e kısa bir bakış attı.

Bu kez yüzünde o her zamanki sert ifade yoktu.