ENDİŞE

Bahçede basamaklara oturmuş, sessizce düşünüyordum.

Tam o sırada evde çalışan Emre yanıma geldi.

“Asel...”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Sen bu evlilik için kendini mecbur hissetmek zorunda değilsin.”

Ne demek istediğini anlamaya çalışırken kolumu tuttu.

“Ne yapıyorsun?”

Beni kendine doğru çekmeye başladı.

“Seni seviyorum. Bunu biliyorsun. Gel, kaçalım.”

Dehşete düştüm.

“Emre, bırak! Yanlış anlayacaklar. Biri görecek!”

Ama kolumu bırakmıyordu.

Tam o sırada arkamdan gür bir ses yükseldi.

“Seviyor musun?”

Olduğum yerde kaldım.

Emre de dondu.

Arkamı döndüğümde Rüzgar'ı gördüm.

Bakışları önce Emre'nin eline, sonra yüzüne kaydı.

“Sevmiyor musun?” dedi sertçe.

Bir adım yaklaştı.

“Çek o elini nişanlımın üzerinden!”

Rüzgar'ın sesi bahçeyi doldurmuştu.

Emre'nin eli kolumdan ayrıldı.

Rüzgar öfkeyle Emre'nin üzerine yürüdü. Aralarında kısa bir arbede başladı.

“Rüzgar!”

Onu durdurmaya çalışıyordum.

“Rüzgar, nolur dur! Bak, herkes toplanacak!”

Ama beni duymuyordu.

Araya girmeye çalıştığım sırada Rüzgar'ın hareketiyle istemeden geriye doğru itildim.

Dengemi kaybettim.

Bileğim ters bir şekilde burkuldu ve yere düştüm.

“Aah...”

Sesimi duyduğu anda Rüzgar'ın bakışları bana döndü.

Bir anda Emre'yi bıraktı.

Hızla yanıma geldi ve dizlerinin üzerine çöktü.

“Asel!”

Az önceki öfkesinden eser kalmamıştı.

Gözleri endişeyle bana bakıyordu.

“İyi misin?”