EVET

Asel’in Anlatımı

Sabah uyandığımda ilk işim yanıma bakmak oldu.

Rüzgar gitmişti.

Yataktan kalkıp annemin yanına gittim.

“Rüzgar nerede?”

“Sabah erkenden çıktı,” dedi annem. “Herhâlde işi vardır.”

Başımı salladım.

Aramadım ama içten içe merak ediyordum.

Ayağım ise dünden daha iyiydi. En azından eskisi kadar ağrımıyordu.

Öğlen saatlerine doğru telefonuma bir bildirim geldi.

Telefonumu elime alıp ekrana baktım.

Rüzgar’dan mesaj vardı.

“Akşam şık giyin, yemeğe çıkalım.”

Yüzümde küçük bir gülümseme oluştu.

Hemen cevap yazdım.

“Tamam.”

Sonra dolabımın karşısına geçtim.

Bir süre düşündükten sonra yeşil saten elbisemi çıkardım.

Elbiseyi giydim, saçlarımı yarım bağladım. Ardından siyah topuklu ayakkabılarımı da giydim.

Tam hazırlanmıştım ki dışarıdan Rüzgar’ın arabasının sesi geldi.

Kalbim biraz daha hızlı atmaya başladı.

Kapı çalındı.

Annem kapıyı açtı.

Rüzgar kapının önünde duruyordu.

Ama bakışları doğrudan üzerimdeydi.

Gülüşünden ve gözlerindeki ifadeden elbisemi beğendiğini anlamıştım.

“Hazır mısın?” diye sordu.

“Hazırım.”

Birlikte arabaya bindik.

Yola çıktık.

Bir süre sonra denizin kenarına geldiğimizi fark ettim.

Etrafıma baktım.

“Rüzgar… Burası restoran değil.”

Rüzgar gülümsedi.

“Emin misin?”

Sonra biraz ileriyi gösterdi.

Küçük bir masa vardı.

Üzerinde mumlar yanıyordu. Yanında sandalyeler ve güzelce hazırlanmış bir yemek vardı.

Bir an olduğum yerde kaldım.

İçim gitmişti.

Ne ince fikirli bir adamdı bu…

Birlikte yürümeye başladık.

Ama birkaç adım sonra yanımda Rüzgar’ın olmadığını fark ettim.

Durup arkamı döndüm.

Rüzgar dizlerinin üzerine çökmüş, bana bakıyordu.

Elini cebine attı ve küçük bir kutu çıkardı.

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Kutuyu açarken gözlerimin içine baktı.

“Asel, prensesim…”

Sesi sakindi ama gözlerindeki ciddiyeti hissedebiliyordum.

“Biliyorum, istediğimiz gibi tanışmadık. Ama ben senin rızanla evlenmek istiyorum.”

Bir an nefesimi tuttum.

Sonra Rüzgar o soruyu sordu.

“Benimle evlenir misin?”

Gözlerim doldu.

Çünkü ilk defa…

İlk defa benim düşüncelerim önemli olmuştu.

Benden zorla evlenmemi istemiyordu.

Benim isteyerek onunla evlenmemi istiyordu.

Gözlerimden bir damla yaş süzüldü.

Gülümsedim.

“Evet…”

Sesim titredi.

“Evet, Rüzgar.”

Rüzgar’ın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

Ayağa kalktı.

Sonra beni kaldırıp etrafımda döndürdü.

Ben de gülmeye başladım.

Ardından elimi tuttu ve yüzüğü parmağıma taktı.

O an denizin sesi, mumların ışığı ve Rüzgar’ın yüzündeki mutluluk birbirine karıştı.

Ve ilk defa bu evliliğin gerçekten benim seçimim olduğunu hissettim.