SADECE BİR ŞARKIMIY DI ?

Rüzgar, Asel'in elini bırakmadan arabaya doğru yürüdü.

“Şimdi alışveriş zamanı, Asel'cim.”

Asel bir anda durdu.

“Asel'cim mi?”

Rüzgar dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümsemeyle ona baktı.

“Ne var?”

“Bir garip geldi.”

“Alışırsın.”

Asel gözlerini devirip arabaya bindi. Rüzgar da direksiyonun başına geçti. Aracı çalıştırdıktan sonra telefonundan bir şarkı açtı.

Can Ozan – Toprak Yağmura

Melodi arabayı doldururken Asel camdan dışarı bakmaya başladı. Bir süre sessizce ilerlediler. Rüzgar ise şarkıya hafifçe eşlik ediyordu.

Asel göz ucuyla ona baktı.

Rüzgar'ı ilk defa böyle görüyordu. Genelde yüzünde ciddi, mesafeli bir ifade olurdu. Ama şimdi şarkıya eşlik ederken yüzündeki sertlik biraz olsun kaybolmuştu.

Sonra şarkının o kısmı geldi.

“Bir kadın gelir, değiştirir seni… alıştığın o sert, kararlı şeklini.”

Rüzgar o sözlerde Asel'e kısa bir bakış attı.

Asel'in kalbi bir anlığına hızlandı.

Yoksa…

Rüzgar'ın bakışları birkaç saniye daha üzerinde kalınca Asel hemen gözlerini cama çevirdi.

Aman ne saçmalıyorum ben. Sadece bir şarkı işte.

Ama nedense içindeki o küçük ses susmuyordu.

Rüzgar yeniden yola döndü. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı.

Asel ise dışarıyı izliyormuş gibi yaparken kendi kendine düşündü.

Rüzgar gerçekten böyle biri miydi?

Daha dün onunla evlenmek zorunda kaldığı için öfkeden deliye dönüyordu.

Şimdi ise onun gülüşünü fark ediyor, elini tuttuğunda kalbinin neden hızlandığını anlamaya çalışıyordu.

Belki de asıl korkutucu olan Rüzgar Karahan değildi.

Asıl korkutucu olan, Asel'in ona karşı hissetmeye başladığı ve henüz adını koyamadığı o garip histi.