GİTME

Gözlerimi kapatmıştım ama huzurlu bir uykunun içinde değildim.

Karanlık bir yerdeydim.

Nerede olduğumu bilmiyordum. Etrafımda kimse yoktu. Ne kadar yürürsem yürüyeyim çıkışa ulaşamıyordum.

“Anne?”

Sesim boşlukta yankılandı.

Cevap yoktu.

Bir adım daha attım.

Sonra arkamdan gelen ayak seslerini duydum.

Döndüm.

Kimse yoktu.

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

“Kim var orada?”

Sesim titriyordu.

Ayak sesleri bu kez daha yakından geldi.

Koşmaya başladım.

Ama ne kadar koşarsam koşayım bir türlü ilerleyemiyordum. Sanki ayaklarım yere çakılmıştı.

“Hayır…”

Karanlığın içinde bir ses duydum.

Bana doğru yaklaşıyordu.

“Hayır… yaklaşma!”

Çığlık atmak istedim ama sesim çıkmadı.

Gözlerimi kapattım.

Sonra bir anda her yer sessizleşti.

---

Gerçek dünyada ise Rüzgar çoktan uyanmıştı.

“Asel?”

Omzuma hafifçe dokundu.

“Uyan.”

Ama ben tepki vermiyordum.

Alnım ter içindeydi. Vücudum titriyordu.

Bir elim onun kıyafetini öylesine sıkı tutuyordu ki Rüzgar neredeyse hareket edemiyordu.

Diğer elim çarşafı kavramıştı.

“Hayır…”

Kelimeyi tekrar ettiğimde Rüzgar’ın yüzündeki endişe daha da arttı.

“Asel, beni duyuyor musun?”

Cevap vermedim.

Rüzgar ne yapacağını bilemiyordu.

Beni sarsmak istemiyordu.

Daha fazla korkutmaktan çekiniyordu.

Ama beni böyle görmek onu çaresiz bırakmıştı.

“Asel… buradayım.”

Elimi yavaşça tuttu.

“Bak, yalnız değilsin.”

Ben hâlâ kabusun içindeydim.

“Hayır… lütfen…”

Rüzgar’ın kalbi sıkıştı.

“Asel.”

Bu kez sesinde daha belirgin bir endişe vardı.

“Uyan. Ne olur uyan.”

Elimi bırakmadı.

Bir süre sadece başucumda oturup bekledi.

Sonra alnımdaki teri dikkatlice sildi.

“Geçecek,” diye fısıldadı.

“Buradayım.”

Kabusun içinde ise hâlâ karanlıktaydım.

Tam o anda uzaktan bir ışık gördüm.

Koşmaya çalıştım.

Işık gittikçe yaklaşıyordu.

Ve karanlığın içinden bir ses daha yükseldi.

“Asel!”

Gözlerimi bir anda açtım.

Derin bir nefes aldım.

Rüzgar hemen doğruldu.

“İşte… uyandın.”

Gözlerim korkuyla etrafı taradı.

Sonra Rüzgar’ı gördüm.

Elim hâlâ onun kıyafetini tutuyordu.

Bir süre konuşamadım.

Rüzgar bunu fark etti.

“Bir şey söylemek zorunda değilsin,” dedi sakin bir sesle. “Sadece nefes al.”

Ben titreyen nefeslerle ona baktım.

Rüzgar ise ilk kez ne kadar korktuğunu belli etmeden, sadece yanımda kalmaya çalışıyordu.

Çünkü beni uyandıramadığı o birkaç dakika ona saatler gibi gelmişti.