BUL BENİ

Adamlar beni eski, terk edilmiş gibi görünen bir eve götürmüşlerdi.

İçeri girer girmez ellerimi ve ayaklarımı bağladılar.

Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum ama korkudan düşüncelerimi toparlayamıyordum.

Karşımdaki adamın diğerlerinden farklı olduğu belliydi. Liderleri olduğunu düşünüyordum.

Elinde bir bıçakla bana doğru yaklaşınca gözlerim korkuyla ona takıldı.

“Bırak beni!” diye bağırdım.

Adam soğuk bir gülümsemeyle bana baktı.

“Yüzünde bir iz görmek istemiyorsan elini aç.”

Korkudan olduğum yerde donakaldım.

Adamın söylediklerini yapmak zorunda kaldım.

Sonrasında bir anda canım yandı.

Gözlerimden yaşlar süzüldü.

Elimi çekmeye çalışırken adam telefonunu çıkardı.

Bir numara çevirdi.

Telefon birkaç saniye sonra açıldı.

“Sen kimsin?” dedi Rüzgar.

Adam alaycı bir sesle konuştu.

“Karın nerede, Rüzgar?”

Rüzgar’ın sesi bir anda değişti.

“Karım nerede lan, şerefsiz? Ona ne yaptın?”

Öfkesi telefondan bile hissediliyordu.

“Saçının teline bile dokunursan seni gebertirim!”

Ben ise gözyaşları içinde telefonu dinliyordum.

“Rüzgar…”

Sesimi duyduğu anda sustu.

“Asel!”

Sesinde öyle büyük bir endişe vardı ki, daha fazla ağlamaya başladım.

“İyi misin güzelim? Sana bir şey yaptılar mı?”

Konuşmakta zorlanarak cevap verdim.

“Elimi… yaraladılar.”

Sesim titriyordu.

“Kanıyor… Durmuyor.”

Rüzgar’ın birkaç saniye boyunca sesi çıkmadı.

Sonra çok daha sakin ama korkutucu derecede kararlı bir sesle konuştu.

“Dayan Asel.”

Bir nefes aldı.

“Seni bulacağım.”

Telefonun diğer ucunda Rüzgar’ın öfkeli nefesini duyabiliyordum.

“Ne olursa olsun seni bulacağım.”