İnsan Neyle Yaşar

Kendisine ait ne evi ne de toprağı olan Simon adında bir ayakkabıcı, karısı ve çocuklarıyla birlikte bir köylü kulübesinde yaşıyor ve geçimini yaptığı işle sağlıyordu. İş ucuzdu, ama ekmek pahalıydı ve kazandığını yiyecek için harcıyordu. Adam ve karısının kışın giymek için sadece bir koyun derisi paltosu vardı ve o bile lime lime olmuştu ve bu, yeni bir palto için koyun derisi almak istediği ikinci yıldı. Kış gelmeden Simon biraz para biriktirmişti: Karısının kutusunda üç ruble saklı duruyordu ve köydeki müşterilerin ona beş ruble ve yirmi kopek borcu vardı.

Böylece bir sabah koyun postu almak için köye gitmeye hazırlandı. Gömleğinin üzerine karısının vatkalı nanken ceketini, onun üzerine de kendi kumaş paltosunu giydi. Cebindeki üç liralık banknotu aldı, kendine değnek olarak kullanmak üzere bir sopa kesti ve kahvaltıdan sonra yola çıktı. 'Bana ödenmesi gereken beş rubleyi toplayacağım,' diye düşündü, 'elimdeki üç rubleyi de eklersem, kışlık palto için koyun derisi almaya yeter.'

Köye geldi ve bir köylünün kulübesine uğradı, ama adam evde değildi. Köylünün karısı paranın gelecek hafta ödeneceğine söz verdi, ama kendisi ödemedi. Sonra Simon başka bir köylüyü çağırdı, ama bu köylü parası olmadığına yemin etti ve sadece Simon'un tamir ettiği bir çift çizme için borcu olan yirmi kopeksi ödeyecekti. Simon daha sonra koyun derilerini veresiye almaya çalıştı, ama satıcı ona güvenmedi.

'Paranı getir,' dedi, 'o zaman derileri seçebilirsin. Borç tahsilatının nasıl bir şey olduğunu biliriz.' Böylece ayakkabıcının yaptığı tek iş, tamir ettiği çizmeler için yirmi kopek almak ve bir köylünün verdiği bir çift keçe çizmeyi deri ile kaplamak oldu.

Simon'un morali bozulmuştu. Yirmi kopeği votkaya harcadı ve hiç deri almadan eve doğru yola koyuldu. Sabah ayazı hissetmişti; ama şimdi, votkayı içtikten sonra, koyun derisinden paltosu olmasa bile kendini sıcak hissediyordu. Bir eliyle sopasını donmuş toprağa vurarak, diğer eliyle keçe çizmelerini sallayarak ve kendi kendine konuşarak ilerledi.