BÖLÜM 11

Simun ve Matriyona kendileriyle birlikte yaşayan, giydirip besledikleri kişinin kim olduğunu anladılar. Huşu ve sevinçle ağladılar. Ve melek şöyle dedi: 'Kırda yalnızdım, çıplaktım. İnsan olana kadar insani ihtiyaçları, soğuğu ve açlığı hiç tatmamıştım. Açlıktan ölüyordum, donmuştum ve ne yapacağımı bilmiyordum. Bulunduğum tarlanın yakınında Tanrı için yapılmış bir tapınak gördüm ve sığınacak bir yer bulma umuduyla oraya gittim. Ama tapınak kilitliydi ve içeri giremedim. Ben de en azından rüzgârdan korunmak için tapınağın arkasına oturdum. Akşam ilerliyordu. Açtım, donmuştum ve acı çekiyordum. Birden yoldan bir adamın geldiğini duydum. Elinde bir çift çizme vardı ve kendi kendine konuşuyordu. İnsan olduğumdan beri ilk kez bir insanın ölümlü yüzünü gördüm ve yüzü bana korkunç geldi ve ondan uzaklaştım. Ve adamın kendi kendine kışın soğuktan vücudunu nasıl koruyacağını, karısını ve çocuklarını nasıl besleyeceğini konuştuğunu duydum. Ve şöyle düşündüm: 'Ben soğuktan ve açlıktan ölüyorum ve burada sadece kendini ve karısını nasıl giydireceğini ve kendilerine nasıl ekmek bulacağını düşünen bir adam var. Bana yardım edemez. Adam beni görünce kaşlarını çattı, daha da korkunçlaştı ve yanımdan geçip gitti. Umutsuzluğa kapıldım; ama birden onun geri geldiğini duydum. Başımı kaldırdım ve aynı adamı tanıyamadım; daha önce yüzünde ölümü görmüştüm; ama şimdi canlıydı ve onda Tanrı'nın varlığını fark ettim. Yanıma geldi, beni giydirdi, yanına aldı ve evine götürdü. Eve girdim; bir kadın bizi karşılamaya geldi ve konuşmaya başladı. Kadın, adamın olduğundan daha korkunçtu; ağzından ölüm ruhu çıkıyordu; etrafına yayılan ölüm kokusundan nefes alamıyordum. Beni soğuğa sürmek istiyordu ve bunu yaparsa öleceğini biliyordum. Birden kocası ona Tanrı'dan söz etti ve kadın bir anda değişti. Bana yemek getirdiğinde ve bana baktığında, ona baktım ve ölümün artık onun içinde yaşamadığını gördüm; o canlanmıştı ve onda da Tanrı'yı gördüm.

'Sonra Tanrı'nın bana verdiği ilk dersi hatırladım: 'İnsanın içinde neyin yaşadığını öğren'. Ve insanın içinde Sevgi'nin yaşadığını anladım! Tanrı bana vaat ettiklerini göstermeye başladığı için sevindim ve ilk kez gülümsedim. Ama henüz her şeyi öğrenmemiştim. İnsana neyin verilmediğini ve insanın neyle yaşadığını henüz bilmiyordum.

'Seninle yaşadım ve bir yıl geçti. Bir adam geldi ve bir yıl boyunca şeklini kaybetmeden ya da çatlamadan giyilebilecek botlar sipariş etti. Ona baktım ve birden omzunun arkasında yoldaşımı, ölüm meleğini gördüm. O meleği benden başka kimse görmedi; ama ben onu tanıyordum ve güneş batmadan önce o zengin adamın ruhunu alacağını biliyordum. Ve kendi kendime, 'Adam bir yıl boyunca hazırlık yapıyor ve akşam olmadan öleceğini bilmiyor' diye düşündüm. Ve Tanrı'nın ikinci sözünü hatırladım: 'İnsana verilmeyeni öğren'.

'İnsanın içinde neyin yaşadığını zaten biliyordum. Şimdi ona verilmeyeni öğrendim. İnsana kendi ihtiyaçlarını bilmesi verilmemiştir. Ve ikinci kez gülümsedim. Yoldaş meleğimi gördüğüm için mutluydum - Tanrı bana ikinci sözü açıkladığı için de mutluydum.

'Ama yine de her şeyi bilmiyordum. İnsanların neye göre yaşadığını bilmiyordum. Ve Tanrı'nın bana son dersi açıklamasını bekleyerek yaşamaya devam ettim. Altıncı yılda kadınla birlikte kız-ikizler geldi; kızları tanıdım ve nasıl hayatta kaldıklarını duydum. Hikayeyi dinledikten sonra, 'Anneleri çocukların iyiliği için bana yalvardı ve çocukların babasız ya da annesiz yaşayamayacağını söylediğinde ona inandım; ama bir yabancı onları emzirdi ve büyüttü' diye düşündüm. Kadın kendisinden olmayan çocuklara sevgisini gösterip onlar için ağladığında, onda yaşayan Tanrı'yı gördüm ve insanların neyle yaşadığını anladım. Ve Tanrı'nın bana son dersi verdiğini ve günahımı bağışladığını biliyordum. Ve sonra üçüncü kez gülümsedim.'