BÖLÜM 12

Ve meleğin bedeni çıplaktı ve gözlerin ona bakamayacağı şekilde ışığa bürünmüştü; ve sesi sanki ondan değil de yukarıdaki gökten geliyormuş gibi daha da yükseldi. Ve melek şöyle dedi:

'Bütün insanların kendilerini düşünerek değil, sevgiyle yaşadıklarını öğrendim.

'Çocuklarının yaşamları için neye ihtiyaçları olduğunu bilmek anneye verilmemişti. Zengin adama da kendisinin neye ihtiyacı olduğunu bilmesi için verilmedi. Akşam olduğunda bedeni için çizmeye mi, yoksa cesedi için terliğe mi ihtiyacı olacağını bilmek de hiçbir insana verilmemiştir.

'Ben bir erkekken, kendime özen gösterdiğim için değil, yoldan geçen birine sevgi duyduğum, o ve karısı bana acıdıkları ve beni sevdikleri için hayatta kaldım. Yetimler annelerinin ilgisiyle değil, onlara yabancı olan, onlara acıyan ve seven bir kadının yüreğinde sevgi olduğu için hayatta kaldılar. Ve tüm insanlar kendi refahları için harcadıkları düşünceyle değil, insanın içinde sevgi var olduğu için yaşarlar.

'Daha önce Tanrı'nın insanlara yaşam verdiğini ve onların yaşamasını istediğini biliyordum; şimdi bundan daha fazlasını anladım.

'Tanrı'nın insanların ayrı yaşamasını istemediğini ve bu nedenle her birinin kendisi için neye ihtiyacı olduğunu onlara açıklamadığını anladım; ama onların birleşik yaşamasını istiyor ve bu nedenle her birine herkes için gerekli olanı açıklıyor.

'Şimdi anladım ki, insanlar kendilerine özen göstererek yaşıyor gibi görünseler de, gerçekte yaşadıkları tek şey sevgidir. Sevgiye sahip olan Tanrı'dadır ve Tanrı da ondadır, çünkü Tanrı sevgidir.'

Ve melek Tanrı'ya övgüler söyledi, öyle ki kulübe onun sesiyle titredi. Çatı açıldı ve yerden göğe bir ateş sütunu yükseldi. Simon, karısı ve çocukları yere düştüler. Meleğin omuzlarında kanatlar belirdi ve göklere yükseldi.

Simon kendine geldiğinde kulübe eskisi gibi duruyordu ve içinde kendi ailesinden başka kimse yoktu.