BÖLÜM 4

Matryona durdu ve şöyle dedi: 'Eğer iyi bir adam olsaydı çıplak olmazdı. Üzerinde bir gömlek bile yok. Eğer iyi bir adam olsaydı, ona nerede rastladığını söylerdin.'

'Ben de sana bunu anlatmaya çalışıyorum,' dedi Simon. 'Tapınağa geldiğimde onu çırılçıplak ve donmuş bir halde otururken gördüm. Çıplak oturmak için pek uygun bir hava değil! Tanrı beni ona gönderdi, yoksa ölecekti. Ne yapsaydım? Ona ne olmuş olabileceğini nereden bilebiliriz? Ben de onu aldım, giydirdim ve yanımda getirdim. Bu kadar kızma, Matryona. Bu bir günah. Unutma, hepimiz bir gün öleceğiz.'

Matryona'nın dudaklarından öfkeli sözler döküldü ama yabancıya baktı ve sustu. Adam bankın kenarına oturmuş, hareketsiz, ellerini dizlerinin üzerine koymuş, başı göğsüne düşmüş, gözleri kapalı ve kaşları acı çekiyormuş gibi çatıktı. Matryona sessizdi: Simon şöyle dedi: 'Matryona, sende hiç Tanrı sevgisi yok mu?'

Matryona bu sözleri duydu ve yabancıya bakarken birden kalbi ona karşı yumuşadı. Kapıdan geri döndü ve fırına giderek akşam yemeğini çıkardı. Masanın üzerine bir fincan koyarak biraz kvas döktü. Sonra son ekmek parçasını çıkardı ve bir bıçakla kaşık koydu.

'İstersen ye,' dedi.

Simon yabancıyı masaya doğru çekti.

'Yerine geç genç adam,' dedi.

Simon ekmeği kesti, et suyunun içine ufaladı ve yemeye başladılar. Matryona masanın bir köşesine oturmuş, başını ellerinin üzerine koymuş, yabancıya bakıyordu.

Matryona yabancıya acımaya ve onu sevmeye başladı. Ve bir anda yabancının yüzü aydınlandı; kaşları artık eğik değildi, gözlerini kaldırdı ve Matryona'ya gülümsedi.

Yemeklerini bitirdikten sonra kadın eşyaları topladı ve yabancıyı sorgulamaya başladı. 'Nerelisin?' dedi kadın.

'Buralardan değilim.'

'Peki bu yollara nasıl düştün?'

'Söyleyemem.'

'Biri seni soydu mu?'

'Tanrı beni cezalandırdı.'

'Ve sen orada çıplak yatıyordun?'

'Evet, çıplak ve donuyordum. Simon beni gördü ve bana acıdı. Paltosunu çıkarıp üzerime giydi ve beni buraya getirdi. Sen de beni doyurdun, bana içecek verdin ve bana acıdın. Tanrı seni ödüllendirecek!'

Matryona ayağa kalktı, pencereden Simon'un yamamakta olduğu eski gömleğini aldı ve yabancıya verdi. Onun için de bir pantolon çıkardı.

'İşte,' dedi, 'görüyorum ki gömleğin yok. Bunu giy ve istediğin yere uzan, çatı katına ya da fırının üzerine.'

Yabancı paltoyu çıkardı, gömleği giydi ve çatı katına uzandı. Matryona mumu söndürdü, paltoyu aldı ve kocasının yattığı yere tırmandı.

Matryona mantonun eteklerini üzerine çekti ve uzandı, ama uyuyamadı; yabancıyı aklından çıkaramıyordu.

Kocasının son ekmek parçasını yediğini ve yarın için hiç ekmek kalmadığını hatırladığında ve verdiği gömleği ve pantolonu düşündüğünde, kederlendi; ama onun nasıl gülümsediğini hatırladığında, kalbi sevindi.

Matryona uzun süre uyanık kaldı ve Simon'un da uyanık olduğunu fark etti; paltoyu kendisine doğru çekti.

'Simon!'

'İyi misin?'

'Son ekmeği de sen yedin, ben de daha kabarmaya bırakmadım. Yarın ne yapacağımızı bilmiyorum. Belki komşu Martha'dan biraz ödünç alabilirim.'

'Eğer yaşıyorsak yiyecek bir şeyler buluruz.'

Kadın bir süre kıpırdamadan yattı ve sonra, 'İyi bir adama benziyor, ama neden bize kim olduğunu söylemiyor?' dedi.

'Sanırım kendine göre nedenleri var.'

'Simon!'

'Eee?'

'Biz veriyoruz; ama neden kimse bize bir şey vermiyor?'

Simon ne diyeceğini bilemedi; bu yüzden sadece, 'Konuşmayı keselim,' dedi ve arkasını dönüp uyumaya gitti.