BÖLÜM 5

Sabah Simon uyandı. Çocuklar hâlâ uyuyordu; karısı biraz ekmek ödünç almak için komşuya gitmişti. Yabancı tek başına bankta oturuyor, eski gömleğini ve pantolonunu giymiş, yukarıya doğru bakıyordu. Yüzü bir gün önce olduğundan daha parlaktı.

Simon ona şöyle dedi: 'Evet dostum, karın ekmek ister, çıplak beden de giysi. Yaşamak için çalışmak gerek, ne iş biliyorsun?'

'Hiçbir şey bilmiyorum.'

Bu Simon'u şaşırttı ama, 'Öğrenmek isteyen insan her şeyi öğrenebilir' dedi.

'Erkekler çalışır, ben de çalışacağım.'

'Senin adın ne?'

'Michael.'

'Şey, Michael, eğer kendin hakkında konuşmak istemiyorsan, bu senin bileceğin bir şey; ama hayatını kazanmak zorundasın. Eğer sana söylediğim gibi çalışırsan, sana yiyecek ve barınak veririm.'

'Tanrı seni ödüllendirsin! Öğreneceğim. Bana ne yapacağımı göster.'

Simon ipliği aldı, başparmağına doladı ve bükmeye başladı.

'Yeterince kolay, bak!'

Michael onu izledi, kendi başparmağına da aynı şekilde iplik doladı, işin püf noktasını kavradı ve ipliği büktü.

Sonra Simon ona ipliğin nasıl cilalanacağını gösterdi. Michael bunda da ustalaştı. Daha sonra Simon ona kılların nasıl büküleceğini ve nasıl dikileceğini gösterdi ve Michael bunu da hemen öğrendi.

Simon ona ne gösterirse hemen anladı ve üç gün sonra sanki hayatı boyunca çizme dikmiş gibi çalıştı. Hiç durmadan çalıştı ve çok az yedi. İş bittiğinde sessizce oturuyor, yukarıya bakıyordu. Sokağa pek çıkmıyor, sadece gerektiğinde konuşuyor, ne şaka yapıyor ne de gülüyordu. Matryona'nın onlara yemek verdiği o ilk akşam hariç, onun gülümsediğini hiç görmediler.