7. BÖLÜM: YENİ GÜNÜN İLK IŞIKLARI

Gece yarısını geçip sabaha doğru ilerlerken sahil kasabasının o huzurlu sessizliği üzerimize bir yorgan gibi örtülmüştü. Çay bahçesindeki masamızdan kalkıp sahil boyunca evlerimize doğru yürümeye başladık; çünkü bu yeni hayatın artık düzenli bir ritmi, yaşanacak güzel sabahları vardı.
Lina ile Soner gruptan biraz önde, el ele yürüyorlardı. Aralarındaki o uzun yolların getirdiği bütün o yorucu bekleyişler, bu gece adeta tamamen tarihe karışmıştı. Soner, Lina'nın parmaklarına kendi parmaklarını kenetleyip avucunun içinde sıktığında, aralarında başka hiçbir kelimeye gerek kalmıyordu. Mesafeler sadece harita üzerindeki çizgilerden ibaretti; gerçekte iki kalp yan yana geldikten sonra dünya küçülüyordu.
Onların hemen arkasında Selin ile Tarkan, adımlarını yavaşlatmış, sakin bir tempoda ilerliyorlardı. Tarkan, Selin'in üşüyüp üşümediğini kontrol etmek için durduğunda, Selin ona güven dolu bir tebessümle karşılık verdi. Aynı binanın iki ayrı dairesinde geçen o yabancı ve sessiz akşamların yerini, artık kapıyı birlikte açacakları sıcak bir yuva hissi almıştı.
Serçe ile Mert ise hala yol boyunca didişmeye devam ediyorlardı. Mert’in gülerek attığı bir lafa Serçe anında en keskin cevabını yapıştırıyor, gece rüzgarına onların tatlı kavgalarının kahkahaları karışıyordu. Ama o atışmaların bitiminde Mert’in Serçe’ye attığı o korumacı ve hayran bakış, aralarındaki bağın ne kadar sert kabuklu ama altının ne kadar yumuşak olduğunu ele veriyordu.
Ben ise elimde defterimle, bu harika gecenin son satırlarını yürürken tamamlıyordum. Herkes kendi hikayesinin en güzel yerine varıyordu; ve ben bu masanın yazarı olarak, bu huzuru izlemekten büyük bir keyif alıyordum.