10. BÖLÜM: GÜN BATIMI VE GELECEK HESAPLARI

Sahilde geçen uzun ve neşeli yürüyüşün ardından güneş yavaş yavaş ufukta kaybolmaya yüz tutmuş, gökyüzünü turuncu ve morun en güzel tonlarına boyamıştı. Kasabanın eski ve sıcak bir liman restoranına geçip ahşap bir masanın etrafında yeniden toplandık. Masanın üzerine yayılan yemek kokuları ve hafif esen akşam rüzgarı, günün yorgunluğunu unutturmaya yetmişti.
Lina ile Soner, masanın en sakin köşesinde, yan yana oturmuş denizin parıltılarını izliyorlardı. Soner, bardağını hafifçe Lina’nın bardağına dokundurup, "Artık haritada hangi şehre baktığımızın bir önemi yok," diye fısıldadı yumuşak bir sesle. Lina, o uzun yolların ve bitmek bilmeyen ayrılıkların getirdiği tüm o eski hüzünleri geride bırakarak, bu güven dolu bakışa en sıcak gülümsemesiyle karşılık verdi.
Karşı tarafta Selin ile Tarkan, menüdeki balık çeşitleri üzerine ufak ve tatlı bir fikir alışverişi yapıyorlardı. Tarkan’ın seçtiği yemeği Selin’in tabağına doğru hafifçe kaydırması ve "Bunu da denemelisin, seveceksin" demesi, aralarındaki o komşu dairelerden bu yana gelen samimiyetin ne kadar doğal bir boyuta ulaştığını gösteriyordu. Selin, gözlerinin içindeki o neşeyle tabağı kabul ederken, aralarındaki tüm mesafeler çoktan tarih olmuştu.
Serçe ile Mert cephesinde ise yemek masası adeta bir stüdyo tartışmasına dönmüştü. Mert’in masaya getirdiği eğlenceli bir iddia, Serçe’nin kollarını bağlayıp "Sen kesin yine hile yapıyorsun Mert, iddiayı kabul etmiyorum!" diye başını çevirmesine neden oldu. Ama o inatçı duruşun hemen ardındaki kahkahalar, aralarındaki o fırtınalı ve tutkulu bağın bu masanın en renkli parçası olduğunu bir kez daha kanıtlıyordu.
Ben ise masanın bir köşesinde, önümdeki defterin yapraklarına bu eşsiz gün batımı anını nakşediyordum. Fırtınalar dinmiş, sular durulmuştu; ve herkes hak ettiği o huzurlu limana demir atmıştı.