18. BÖLÜM: SAHİLDE ÖĞLE RÜZGARI VE KÜÇÜK KAÇAMAKLAR

Sabah kahvelerinin ardından kasabanın arnavut kaldırımlı sokaklarından geçerek yeniden sahil şeridine indik. Öğle güneşinin denizin yüzeyine vurduğu o pırıl pırıl altın sarısı yansımalar, yürüyüşümüze adeta bir film karesi estetiği katıyordu.
Lina ile Soner, grubun biraz gerisinde, dalgaların kıyıya vuruş sesini dinleyerek yürüyorlardı. Soner, rüzgarın Lina’nın yüzüne dağıttığı saç tellerini nazikçe kenara itip, "Biliyor musun, eskiden bu sahneleri sadece uzaktan hayal ederdim," diye fısıldadı. Lina, o uzun yolların getirdiği geçmişteki tüm o özlem dolu günleri hatırlar gibi iç çekip, "Artık hiçbir yere gitmiyoruz, buradayız" diyerek onun elini daha sıkı kavradı.
Önümüzde yürüyen Selin ile Tarkan ise denize taş atma konusunda yine küçük bir rekabete tutuşmuşlardı. Tarkan’ın attığı taş denizde sekiz kez sektikten sonra kaybolurken, Selin kollarını kavuşturup "Bunun tamamen rüzgarın açısıyla ilgisi var, yoksa benim atışım çok daha iyiydi" diye meydan okudu. Tarkan, onun bu tatlı iddiasına karşılık kahkaha atarak başını salladı. Aynı binanın iki ayrı dairesinde birbirlerinden habersiz geçen o sessiz aylar, şimdi bu neşeli sahil yürüyüşleriyle tamamen unutuluyordu.
Serçe ile Mert ise her zamanki gibi yine zıtlaşarak önden ilerliyorlardı. Mert’lerin ısrarla hangi dondurmacıya gideceklerini tartışması, Serçe’nin "Benim dediğim yere gitmezsek seninle tek kelime konuşmam Mert!" şeklindeki o inatçı çıkışıyla son buldu. Tabii ki birkaç saniye sonra ikisinin de dayanamayıp gülüşmesi, aralarındaki o eşsiz çekimin en tatlı kanıtıydı.
Ben ise defterimi ve kalemimi elimde tutarak bu dört çiftin arkasından yürümeye devam ettim. Her biri kendi hikayesinin en güzel dönemecini dönerken, ben de bu huzurlu tablonun tanığı olmaktan büyük bir keyif alıyordum.