19. BÖLÜM: GÜN BATIMINA DOĞRU ÇAY MOLASI

Öğle güneşinin o neşeli sıcaklığı yavaş yavaş yerini ikindi serinliğine bırakırken, sahilin en sakin köşesinde yer alan ahşap masalı çay bahçesine geri döndük. Denizin üzerindeki yakamozlar hafiften belirirken, masamıza gelen taze demli çaylar yorgunluğumuzu alan en güzel mola oldu.
Lina ile Soner, masanın en köşesindeki ikili koltuğa yan yana yerleşmişlerdi. Soner, masadaki çay bardağını Lina'ya uzatırken gözlerini onun yüzünden bir an olsun ayırmıyordu. Aralarındaki o uzun yolların getirdiği geçmişteki tüm acı tatlı anılar, bu sahil kasabasının huzurlu atmosferinde tamamen silinmişti. "Artık yolların sonu hep aynı yere, sana çıkıyor," diye fısıldadı Soner; Lina bu söz karşısında tatlı bir tebessümle başını onun omuzuna yasladı.
Karşı masada Selin ile Tarkan, ikisi de sessizliği paylaşmanın huzurunu yaşıyorlardı. Tarkan, masaya gelen simit tabağını Selin'e doğru kaydırıp "Bugün epey yürüdük, enerjini toplamalısın" dediğinde, Selin yumuşak bir bakışla ona teşekkür etti. Aynı binanın koridorlarında birbirlerinin sesini duymaya hasret kaldıkları o eski günler, şimdi bu masadaki paylaşılan her sessiz ve anlamlı anla tarihe gömülüyordu.
Serçe ile Mert cephesinde ise sükunet yine kısa sürdü. Mert'in masaya bıraktığı küçük bir şeker paketini alıp saklayan Serçe, "Bunu senden başka kimsenin alamayacağını biliyorsun değil mi?" diye meydan okudu. Mert o her zamanki çapkın gülümsemesiyle, "Sen istersen bütün şekerleri sana verebilirim Serçe" diye karşılık verince, Serçe hemen bozulmuş gibi yaparak başını başka yöne çevirdi ama yüzündeki o gizli gülümseme her şeyi ele veriyordu.
Ben ise defterimin yaprakları arasında gezinen kalemimle, bu huzurlu ikindi vaktinin en güzel detaylarını kaydetmeye devam ediyordum. Herkes kendi hikayesinin en sakin limanında demirlemişti.