4. BÖLÜM: SAHİL YOLUNDA AKŞAM SERİNLİĞİ

Günün o sıcak saatleri yerini yavaş yavaş akşama bırakırken, kafeden kalkıp sahil boyunca uzanan taş yolda yürümeye başladık. Denizden gelen hafif tuzlu esinti, günün yorgunluğunu alıp götürüyor, adımlarımızı daha da hafifletiyordu.
Lina ile Soner gruptan biraz geride kalmışlardı. Aralarındaki o uzun yolların getirdiği hasret, şimdi her adımda yan yana olmanın konforuyla yer değiştiriyordu. Soner’in rüzgardan üşüyen Lina'nın omuzlarına kendi kabanını sessizce bırakması, kelimelerden çok daha fazlasını anlatıyordu. Uzun mesafelerin ardında kalan o sabırlı bekleyiş, şimdi sahilin bu sessiz akşamında huzurlu bir gerçeğe dönüşmüştü.
Önümüzde yürüyen Selin ile Tarkan ise kendi aralarında koyu bir sohbete dalmışlardı. Tarkan’ın ellerini cebine sokup dinleyici pozisyonuna geçmesi, Selin’in ise kollarını bağlayıp gülerek bir şeyler anlatması, tıpkı aynı apartmanın sakinleri gibi birbirlerinin hayatının doğal bir parçası haline geldiklerini gösteriyordu. Aralarındaki o eski mesafeli duvarlar çoktan yıkılmıştı.
Bizim biraz ilerimizde ise Serçe ile Mert arasında yine tatlı bir yarış başlamıştı. Mert’in adımlarını hızlandırıp Serçe’nin önüne geçmesi ve "Eğer benden önce o banka varamazsan dondurmalar benden" demesi, Serçe’yi hırslandırmaya yetmişti. "Sen o dondurmaları ödemeye şimdiden başla Mert!" diye seslenen Serçe, koşar adımlarla onun peşine takıldı.
Ben ise defterimi ve kalemimi sıkıca tutarak bu neşeli ekibin arkasından yürüyordum. Akşamın ilk yıldızları gökyüzünde belirmeye başlarken, bu masalsı hikayenin her bir satırı kalbime kazınıyordu.