6. BÖLÜM: GECEYİ AYDINLATAN KIVILCIM

Çay bahçesinin ahşap lambaları hafifçe sallanırken, gece ilerledikçe masadaki sohbetin rengi de değişti. Artık geçmişin o ağır gölgeleri tamamen silinmiş, yerini geleceğe dair gülümsemelere ve tatlı hayallere bırakmıştı.
Lina ile Soner, aralarındaki o uzun yolların masasını kurmuş gibiydiler adeta. Soner, telefonundan eski bir şarkı açıp hafifçe Lina’ya doğru eğildi. "Hatırlıyor musun," dedi, "o zamanlar bu şarkıyı aynı anda açıp telefonda dinlerdik." Lina'nın gözleri dolar gibi oldu ama yüzündeki gülümseme her şeyi özetliyordu. Kilometrelerin, aradaki mesafelerin ne kadar yalan olduğunu; kalplerin bir arada attığı sürece hiçbir ayrılığın kalıcı olmadığını bir kez daha anlamışlardı.
Hemen yan masada Selin ile Tarkan, ikisi de sessizliği tercih etmiş ama bu sessizlik hiçbir rahatsızlık barındırmıyordu. Tarkan, çay bardağını iki eliyle kavrayıp önüne bakarken, Selin başını hafifçe onun omzuna doğru yasladı. Tıpkı aynı apartmanda yaşayan ama birbirlerinin kalbine giden yolu yeni keşfeden iki insan gibi, o an aralarındaki tüm mesafeler sıfırlanmıştı.
Serçe ile Mert cephesinde ise sükunet uzun sürmedi. Mert'in söylediği ufak bir lafa karşılık Serçe, masadaki kağıt peçeteyi buruşturup ona fırlattı. "Sen var ya, gerçekten hiç uslanmazsın Mert!" diye fısıldadı gülerek. Mert ise peçeteyi havada yakalayıp zafer kazanmış gibi sırıtarak karşılık verdi. O tatlı sert atışmalar, aralarındaki tutkunun en eğlenceli, en canlı haliydi.
Ben ise elimde kalemimle, bu geceye dair en güzel cümleleri defterime damıtıyordum. Herkes kendi limanına demir atmıştı; ve bu gecenin karanlığı, bu aşkların ışığıyla tamamen aydınlanıyordu.