20. BÖLÜM: GECE MAVİSİNDE İÇ DÖKÜMLERİ

Çay bahçesindeki ikindi sohbeti yavaş yavaş koyu bir gece mavisine evrilirken, kasabanın sokaklarındaki lambalar denizin üzerine sarı pırıltılar düşürmeye başlamıştı. Havaya yavaş yavaş yayılan yakamoz eşliğinde, hepimiz bu huzurlu masanın etrafında daha da yakınlaşmış hissediyorduk kendimizi.
Lina ile Soner, masanın en uç noktasında, dünyadan soyutlanmış gibi baş başa kalmışlardı. Soner, ellerini masanın üzerinde birleştirip derin bir nefes aldıktan sonra, "Eski o uzun yolları hatırlıyorum da..." diye mırıldandı, "şimdi seninle aynı havayı solumak, aynı masada oturmak bana hala bir rüya gibi geliyor." Lina, onun bu samimi ve derin itirafı karşısında elini Soner'in elinin üzerine koyup, "Artık rüya değil, gerçeğin kendisi," diye karşılık verdi. Aralarındaki o kilometrelerce süren özlem, nihayet kalplerin buluştuğu bu limanda ebedi huzurunu bulmuştu.
Hemen yan masada Selin ile Tarkan, ikisi de sessizliği tercih etmiş ama bu sessizlik hiçbir yabancılık barındırmıyordu. Tarkan, masadaki bardağını hafifçe çevirirken, "Düşünüyorum da," dedi, "aynı binanın içinde birbirimizi ıskaladığımız o aylarda meğer hayatımızı ne çok ertelemişiz." Selin, ona hak verircesine başını sallayıp hafifçe gülümserken, "Önemli olan nerede karşılaştığımız değil, şimdi nereye yürüdüğümüz," diye fısıldadı. Aralarındaki tüm o eski mesafeler, bu gece mavisi altında tamamen yok olmuştu.
Serçe ile Mert ise her zamanki gibi bu sakinliği kendi neşeli curcunalarıyla renklendirmeye devam ediyorlardı. Mert’in ısrarla savunmaya çalıştığı bir iddiaya karşı Serçe gözlerini devirip, "Sen gerçekten hiç akıllanmayacaksın değil mi Mert?" diye çıkıştı. Ama o çatık kaşların altındaki bakışlarda öyle bir sevgi parıltısı vardı ki, Mert bu tatlı söylenmelere sadece kahkahayla karşılık vermekle yetindi.
Ben ise defterimin yaprakları arasında gezinen kalemimle, bu geceye damgasını vuran o derin ve samimi anları satır satır işliyordum. Fırtınalar çok geride kalmıştı; geriye sadece bu saf sevgi ve huzur kalmıştı.