12. BÖLÜM: YENİ GÜNÜN İLK KAHVESİ VE KAHKAHALAR

Sabahın ilk ışıkları limanın üzerindeki sis tabakasını yavaşça dağıtırken, kasaba uykusundan uyanıyor ve bizim masamız her zamanki gibi günün en erken hareketliliğine ev sahipliği yapıyordu. Demli çay kokusunun taze simit kokusuna karıştığı bu sahil kafesinde, dün geceki sessiz hüzünler yerini cıvıl cıvıl bir sabaha bırakmıştı.
Lina ile Soner, sabahın serin havasında yan yana oturmuş, önlerindeki bardaklardan yükselen buharı izliyorlardı. Soner, masadaki taze ekmek sepetinden bir parça alıp Lina’ya uzatırken, aralarındaki o uzun yolların getirdiği geçmişteki tüm o özlem dolu sabahlar adeta bu masada ödüllendiriliyordu. "Artık sabahları kahveyi uzaktan ekranlarda içmek yok," dedi Soner hafif bir gülümsemeyle. Lina bu söze içtenlikle gülerek karşılık verdi; çünkü aynı gökyüzünün altında, aynı masada uyanmak artık onların en güzel rutini haline gelmişti.
Karşı tarafta Selin ile Tarkan, kahvaltının tadını çıkarırken yine o sakin uyumlarını sergiliyorlardı. Tarkan, Selin’in bardağı boşaldığında hiç sesini çıkarmadan çaydanlığı uzatıp tazelerken, Selin minnet dolu bir bakışla ona teşekkür etti. Aynı binanın koridorlarında geçen o sessiz ve teğet geçen günlerin inatçı griliği, bu sahil kasabasının güneşli sabahsında tamamen silinip gitmişti.
Serçe ile Mert cephesinde ise sabah sakinliği diye bir kavram asla var olmamıştı. Mert’in erkenden masaya gelip "Kahvaltıyı ısmarlayan günün kralı olur" iddiasına Serçe anında çatalını havaya kaldırarak, "Sen o krallığı ancak rüyanda görürsün Mert, hesabı yine ortak ödüyoruz!" diye karşı çıkmıştı. O tatlı sert didişmeler, masanın neşesini daha güne başlar başlamaz zirveye taşıyordu.
Ben ise defterimi önüme açmış, kalemimin ucuyla bu neşeli sabahın detaylarını kağıda döküyordum. Fırtınalar çok geride kalmıştı; şimdi yazılacak en güzel hikaye, bu masadaki hayatın ta kendisiydi.