15. BÖLÜM: GÜNEŞIN BATTIĞI YERDE AKŞAM SEFASI

İskeledeki o neşeli çay keyfi, güneşin yavaşça denizle buluştuğu o büyüleyici saate kadar uzandı. Gökyüzü kızıl ve turuncu tonlarına bürünürken, kasabanın ışıkları da tek tek yanmaya başladı. Masamızdaki o hareketli enerji, yerini günün bu en sakin, en romantik anına bırakmıştı.
Lina ile Soner, iskelenin en ucunda, denize bakan bankta yan yana oturmuşlardı. Soner’in omuzuna başını yaslayan Lina, dalgaların tahta iskeleye vuruş sesini dinlerken iç geçirdi. Aralarındaki o uzun yolların getirdiği bütün o yorucu bekleyişler, bu akşam bu gün batımının içinde eriyip gidiyordu. Soner, onun saçlarına dokunurken "Artık hiçbir yere gitmek yok," diye fısıldadı; bu söz, ikisinin de kalbindeki en büyük huzurun ta kendisiydi.
Hemen arkamızdaki masada Selin ile Tarkan, ikisi de sessiz ama bir o kadar derin bir sohbete dalmışlardı. Tarkan, masanın üzerine bıraktığı fincanı eline alırken gözlerini Selin'den ayırmıyordu. Aynı binanın koridorlarında geçen o mesafeli günlerin geride kalışı, şimdi bu sahil kasabasının akşam serinliğinde birbirlerinin gözlerine bakarak attıkları her gülümsemeyle taçlanıyordu.
Serçe ile Mert ise gün batımının romantizmine bile kendi inatçı neşelerini katmayı başarmışlardı. Mert'in uzattığı tatlı tabağına bakıp kaşlarını kaldıran Serçe, "Bunu benim yiyeceğimi nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?" diye takıldı. Mert ise o her zamanki kendinden emin tavrıyla "Çünkü seni senden iyi tanıyorum" deyince, Serçe'nin yüzüne yayılan o istemsiz kızarıklık aralarındaki çekimin en net kanıtı oldu.
Ben ise defterimin yaprakları arasında gezinen kalemimle, bu muazzam gün batımının en güzel satırlarını özenle kaydettim. Fırtınalar dinmiş, hikayemiz en tatlı yerine ulaşmıştı.