2. BÖLÜM: KAHVE KOKULU SABAH

Geçmişin o dolambaçlı yollarını arkamızda bırakıp bugüne döndüğümüzde, sahil kasabasının üzerine doğan güneş hepimize ayrı bir tazelik getirmişti. Küçük kafenin ahşap masaları henüz yeni yeni dolarken, aramızdaki o sessiz uyum her zamankinden daha da güçlü hissediliyordu.
Lina, bardağından yükselen buharı izlerken Soner’in ona uzattığı küçük tatlı tabağına bakıp hafifçe gülmsedi. Aralarındaki o uzun yolların getirdiği özlem, artık yerini yan yana olmanın o sakin güvenine bırakmıştı. Uzun telefon görüşmeleri, ekran ışığında geçen gece yarısı sohbetleri geride kalmıştı; şimdi ellerini birbirine uzatmak sadece bir adımlık mesafedeydi.
Masanın diğer ucunda Selin ile Tarkan, menüye birlikte göz atarken ufak bir anlaşmazlık yaşıyorlardı. Tarkan’ın her zamanki korumacı ve dik başlı tavrına karşı Selin’in o sakin ama lafını esirgemeyen duruşu, sanki aynı binanın farklı dairelerinde yıllardır birbirlerinin sesini duvarın arkasından dinleyip de şimdi aynı masada buluşan iki komşunun tatlı telaşını anımsatıyordu.
Serçe ile Mert ise her zamanki gibi tez canlıydılar. Mert’in espresso bardağını masaya biraz sert bırakmasıyla Serçe’nin kaşlarını çatması bir oldu; aralarındaki o ateşli ve inatçı çekim, kafenin en köşesinden bile hissediliyordu.
Ben ise defterimin yaprakları arasında gezinen kalemimle bu anı sabitlemeye çalışıyordum. Fırtınalar dinmişti, evet; ama asıl hikaye, kalplerin birbirine çarptığı bu anla yeni başlıyordu.