17. BÖLÜM: KAHVE KOKULU SABAH VE YENİ PLANLAR

Gecenin o huzurlu serinliği yerini yavaş yavaş sahil kasabasının üzerine doğan neşeli bir sabaha bırakırken, alışıldık masamızda yeniden bir araya geldik. Demli çayların ve taze kahve kokularının havada uçuştuğu bu erken saatte, hepimizin yüzünde dünden kalan güzel anıların tatlı bir tebessümü vardı.
Lina ile Soner, masanın en sakin köşesinde yan yana oturmuş, önlerindeki fincanlardan yükselen buharı izliyorlardı. Soner, masaya gelen taze simit tabağını Lina’ya doğru kaydırırken, aralarındaki o uzun yolların getirdiği geçmişteki tüm acı tatlı anıları geride bırakmanın rahatlığını yaşıyordu. "Bugün sahilde uzun bir yürüyüş yapalım mi?" diye sordu Soner yumuşak bir sesle; Lina bu teklife gözlerinin içindeki o parıltıyla "Çok isterim" diye onay verdi.
Karşı masada Selin ile Tarkan, kahvaltının tadını çıkarırken yine o sakin ve uyumlu hallerindeydiler. Tarkan, Selin’in bardağına çay doldururken aralarında geçen sessiz ama anlamlı bakışlaşma, aynı binanın koridorlarında geçen o mesafeli günlerin artık tamamen unutulduğunu bir kez daha kanıtlıyordu. Artık her sabahı birlikte planlamak, ikisi için de hayatın en olağan ve en güzel alışkanlığı haline gelmişti.
Serçe ile Mert cephesinde ise sabah sessizliği asla söz konusu olamazdı. Mert’in erkenden masaya gelip "Bugün kahvaltıyı kimin ısmarlayacağı konusunda iddiaya varalım" demesiyle, Serçe’nin kollarını bağlayıp "Sen yine kendi kendine kurallar koyuyorsun Mert, kabul etmiyorum!" diye çıkışması bir oldu. O tatlı sert didişmeler, masanın enerjisini daha güne başlar başlamaz zirveye taşıyordu.
Ben ise defterimi önüme açmış, kalemimin ucuyla bu neşeli sabahın detaylarını kağıda döküyordum. Fırtınalar çok geride kalmıştı; şimdi yazılacak en güzel hikaye, bu masadaki hayatın ta kendisiydi.