9. BÖLÜM: SAHİL KENARINDA GEZİNTİ VE İTİRAFLAR

Sabah kahvelerinin ardından kafeden kalkıp kendimizi sahilin o serin ve ferahlatıcı rüzgarına bıraktık. Dalgaların kıyıya vuruş sesi, yürüyüşümüze eşlik eden en güzel melodiydi. Kasabanın bu sakin köşesinde zaman, fırtınalı günlerin aksine çok daha yavaş ve huzurlu akıyordu.
Lina ile Soner yine adımlarını yavaşlatıp geride kaldılar. Soner, rüzgardan uçuşan saçlarını tutmaya çalışan Lina'ya bakarak hafifçe gülmsedi ve "Biliyor musun," dedi, "o uzun yollar bittiğinde en çok bu anı hayal etmiştim." Lina, o eski kilometrelerin getirdiği hasreti hatırlar gibi iç çekip, "Ben de..." diye fısıldadı. Aralarındaki mesafenin tamamen sıfırlandığı bu sahil yolunda, yan yana yürümenin mutluluğu her şeyin üzerindeydi.
Önümüzde yürüyen Selin ile Tarkan ise denize taş atma yarışı yapıyorlardı. Tarkan’ın attığı taş denizde sekiz kez sektikten sonra kaybolurken, Selin kollarını kavuşturup "Bunun tamamen rüzgarın açısıyla ilgisi var, yoksa benim atışım daha iyiydi" diye meydan okudu. Tarkan, onun bu tatlı iddiasına karşılık kahkaha atarak başını salladı. Aynı binanın iki ayrı dairesinde birbirlerinden habersiz geçen o sessiz aylar, şimdi bu neşeli sahil yürüyüşleriyle tamamen unutuluyordu.
Serçe ile Mert ise her zamanki gibi yine bir konuda zıtlaşarak önden ilerliyorlardı. Mert’in ısrarla hangi dondurmacıya gideceklerini tartışması, Serçe’nin "Benim dediğim yere gitmezsek seninle tek kelime konuşmam Mert!" şeklindeki o inatçı çıkışıyla son buldu. Tabii ki birkaç saniye sonra ikisinin de dayanamayıp gülüşmesi, aralarındaki o eşsiz çekimin en tatlı kanıtıydı.
Ben ise defterimi ve kalemimi elimde tutarak bu dört çiftin arkasından yürümeye devam ettim. Her biri kendi hikayesinin en güzel dönemecini dönerken, ben de bu huzurlu tablonun tanığı olmaktan büyük bir keyif alıyordum.