23. BÖLÜM: İKİNDİ SERİNLİĞİ VE LİMANIN DİNGİNLİĞİ

Öğle güneşinin o cıvıl cıvıl enerjisi yerini yavaş yavaş ikindinin altın sarısı tonlarına ve hafiften esen serin bir deniz rüzgarına bırakırken, limandaki her zamanki ahşap masamıza doğru yöneldik. Kasabanın o sakin akışı, günün bu saatinde içimizdeki tüm yorgunlukları alıp götürecek kadar huzurluydu.
Lina ile Soner, masanın en uç köşesinde, dalgaların sesini en net duydukları yerde yan yana oturuyorlardı. Soner, masaya gelen taze çay bardaklarından birini dikkatle Lina'ya uzatırken, gözlerindeki o derin şefkat her şeyi anlatıyordu. "Eskiden bu limana uzaktan bakıp iç çekerdim," diye fısıldadı Soner, "şimdi ise seninle burada, bu masada olmak gerçeküstü gibi." Lina, o uzun yolların getirdiği bütün eski hüzünleri geride bırakarak başını hafifçe onun omzuna yasladı ve "Artık hiçbir yere gitmiyoruz, burası bizim gerçek evimiz," diye karşılık verdi.
Hemen karşı masada Selin ile Tarkan, ikisi de ellerindeki kahve fincanlarıyla denizi seyrediyorlardı. Tarkan, masanın üzerindeki küçük bir detay üzerine esprili bir cümle kurduğunda, Selin o tatlı kahkahasıyla karşılık verdi. Aynı binanın koridorlarında birbirlerinin sesini duymaya hasret kaldıkları o eski günler, şimdi bu masadaki paylaşılan her sessiz ve anlamlı anla tarihe gömülüyordu. Aralarındaki mesafe artık tamamen sıfırlanmıştı.
Serçe ile Mert ise bu sakin ikindi vaktine bile kendi neşeli curcunalarını katmayı başarmışlardı. Mert’in masaya getirdiği eğlenceli bir iddia üzerine Serçe kollarını kavuşturup, "Sen kesin yine hile yapıyorsun Mert, bu iddianı kabul etmiyorum!" diye çıkıştı. Ama o inatçı duruşun hemen ardındaki kahkahalar, aralarındaki o fırtınalı ve tutkulu bağın bu masanın en renkli parçası olduğunu bir kez daha kanıtlıyordu.
Ben ise defterimin yaprakları arasında gezinen kalemimle, bu huzurlu ikindi vaktinin en güzel detaylarını kaydetmeye devam ediyordum. Final yolunda ilerlerken, herkes kendi hikayesinin en sakin limanında demirlemişti.