14. BÖLÜM: İSKELEDE ÇAY KEYFİ VE ESKİ DEFTERLER

Sahil boyunca yapılan o enerjik yürüyüşün ardından, ayaklarımız bizi denizin tam ortasına kadar uzanan ahşap bir iskeleye götürdü. İskelenin ucundaki küçük kafede, üzerimize vuran ılık öğle güneşi eşliğinde masamızı kurduk; ortama yayılan taze çay kokusu ve denizin o ferahlatıcı kokusu içimizi ısıtmaya yetmişti.
Lina ile Soner, iskelenin parmaklıklarına en yakın masaya yan yana oturdular. Soner, bardakları masaya yerleştirirken Lina’nın elinin üzerine hafifçe dokundu. Aralarındaki o uzun yolların, ekran arkasında geçen gecelerin getirdiği özlem dolu günler artık geride kalmıştı; şimdi bu ahşap iskelede, dalgaların sesini birlikte dinlemek ikisine de dünyanın en büyük hediyesi gibi geliyordu. "İyi ki o yolları aşmışız," diye fısıldadı Soner; Lina bu söze gözlerinin içindeki o derin parıltıyla karşılık verdi.
Hemen karşı masada Selin ile Tarkan, menüye bakarken sakin bir uyum sergiliyorlardı. Tarkan, çayını yudumlarken Selin’in dün anlattığı küçük bir detayı hatırlatıp ona takıldı. Selin, hafifçe kaşlarını kaldırıp gülerek karşılık verdiğinde, aralarındaki o aynı binanın duvarları arasından doğan yakınlık artık tamamen oturmuş, en saf haliyle gün yüzüne çıkmıştı.
Serçe ile Mert ise iskelenin hareketli enerjisini tek başlarına sırtlamış gibiydiler. Mert’in masaya getirdiği tatlı bir iddia üzerine Serçe, çay kaşığını masaya bırakıp "Sen hala akıllanmadın değil mi Mert?" diye çıkıştı. Mert o her zamanki şımarık ve öz güvenli gülümsemesiyle karşılık verse de, Serçe’nin bu inatçı hallerine içten içe hayranlıkla baktığı o kadar belliydi ki...
Ben ise masanın bir köşesinde, önüme çektiğim defterimin sayfalarına bu huzurlu iskele anını damıtarak yazıyordum. Fırtınalar, tehlikeler, gerilim dolu o mahkeme salonları tamamen silinmişti; geriye kalan tek şey, bu masadaki hayatın ta kendisiydi.