22. BÖLÜM: SAHİL YOLUNDA ÖĞLE GÜNEŞİ VE KÜÇÜK SÜRPRİZLER

Sabah kahvelerinin neşeli kahkahalarla kapanmasının ardından, öğle güneşinin o yumuşak ve ısıtan ışıkları altında sahil boyunca keyifli bir yürüyüşe çıktık. Kasabanın arnavut kaldırımlı sokaklarından geçip tekrar denize ulaştığımızda, dalgaların kıyıya vuruş ritmi adımlarımıza huzurlu bir tempo kazandırıyordu.
Lina ile Soner gruptan biraz geride kalmış, kendi küçük dünyalarında adımlıyorlardı. Soner, rüzgarın Lina’nın yüzüne düşmesine izin vermediği saç tellerini nazikçe geriye iterken, aralarındaki o uzun yolların getirdiği bütün geçmişteki ayrılık acıları bu sahil yolunda tamamen eriyip gidiyordu. Artık mesafeler değil, yan yana atılan adımlar konuşuyordu.
Hemen önümüzde yürüyen Selin ile Tarkan ise denizin maviliğine karşı koyu bir sohbete dalmışlardı. Tarkan’ın ellerini cebine sokup dinleyici moduna geçmesi, Selin’in ise kollarını hafifçe kavuşturup gülerek bir şeyler anlatması, tıpkı aynı apartmanın sakinleri gibi birbirlerinin hayatına ne kadar kusursuz uyum sağladıklarını gösteriyordu. O sessiz komşuluk günleri, şimdi bu sıcak sahil yolunda yerini gerçek bir birlikteliğe bırakmıştı.
Serçe ile Mert ise her zamanki gibi yarış halindeydiler. Mert’in adımlarını hızlandırıp "Eğer o iskeleye benden önce varamazsan dondurmalar senden" meydan okumasına Serçe, "Sen o dondurmayı ödemeye şimdiden hazırlan Mert!" diye karşılık vererek koşar adımlarla onun peşine takıldı. Aralarındaki o inatçı ve tutkulu çekim, sahilin enerjisini iki katına çıkarıyordu.
Ben ise elimde defterim ve kalemimle bu neşeli ekibi yakından takip ediyor, her anı özenle kağıda döküyordum. Güneş tepeye yükselirken, bu güzel hikayenin sayfaları da huzurla çoğalıyordu.