5. BÖLÜM: YILDIZLARIN ALTINDA KAHVE MOLASI

Sahil boyunca yapılan o neşeli yürüyüşün ardından, ayaklarımız bizi kendiliğinden kasabanın en sakin köşesinde yer alan, eskiden kalma ama içi pırıl pırıl aydınlatılmış küçük bir çay bahçesine götürdü. Deniz kenarındaki ahşap masalardan birine yerleştiğimizde, gökyüzündeki yıldızlar denizin yüzeyine pırıltılı birer yansıma olarak dökülüyordu.
Lina ile Soner, masanın en uç köşesindeki ikili koltuğa yan yana oturdular. Aralarındaki o uzun yolların ve bitmek bilmeyen ayrılıkların ardından, şimdi omuz omuza oturabilmek ikisine de dünyanın en büyük lüksü gibi geliyordu. Soner, masaya gelen sıcak bitki çayından bir yudum alırken gözlerini Lina'dan ayırmadan, "Burası," diye fısıldadı sessizce, "gerçekten evde olduğumu hissettiğim ilk yer." Lina, bu söz karşısında kalbinin nasıl attığını gizleyemeyip tatlı bir tebessümle önüne baktı.
Karşı tarafta Selin ile Tarkan, menüyü inceleme bahanesiyle birbirlerine fazlasıyla yaklaşmışlardı. Tarkan, masanın üzerindeki fenerin ışığında Selin’in saçlarının ucuna takılan rüzgarın dağıttığı tutamları düzeltirken aralarındaki o sessiz çekim iyice belirginleşti. Tıpkı aynı binanın aynı koridorunda birbirlerinin kapısını çalmayı bekledikleri o eski günlerdeki gibi, şimdi aralarındaki tüm engeller kalkmıştı ve her şey kendiliğinden akıyordu.
Serçe ile Mert ise hala az önceki yürüyüş yarışının kimin kazandığıyla ilgili tatlı bir iddialeşme içindeydiler. Mert, "Ben kazandım, kabul et" diye ısrar ederken; Serçe kaşlarını kaldırıp, "Hile yaptın, adımlarımı sayıyordum!" diye çıkıştı. Ama o atışmaların arasında birbirlerine kaçamak ve sevgi dolu bakışlar atmaktan da geri kalmıyorlardı.
Ben ise masanın diğer ucunda, önüme çektiğim küçük defterime bu anın en güzel detaylarını damıtarak kaydediyordum. Fırtınalar, mahkemeler ve o kork dolu günler geride kalmıştı; şimdi her şey sadece bu saf ve duru başlangıçtan ibaretti.