16. BÖLÜM: YILDIZLARIN ALTINDA GECE YÜRÜYÜŞÜ

Gün batımının o kızıl ihtişamı yerini yavaş yavaş gece mavisi bir gökyüzüne bırakırken, iskeleden ayrılıp kasabanın taş sokaklarına doğru yavaş adımlarla yürümeye başladık. Havaya karışan yasemin kokusu ve uzaktan gelen hafif bir müzik sesi, gecenin atmosferini kusursuz kılıyordu.
Lina ile Soner, grubun biraz gerisinde, el ele tutuşmuş halde yürüyorlardı. Soner, gecenin bu serin saatinde Lina'nın ellerini kendi cebine alıp ısıtırken, aralarındaki o uzun yolların getirdiği geçmişteki tüm o özlem dolu geceler adeta bu yürüyüşle ödüllendiriliyordu. "Artık telefon ekranlarına bakarak uyumak yok," diye fısıldadı Soner yumuşak bir sesle; Lina ise bu söze kalbinin en derinlerinden gelen bir gülümsemeyle karşılık verdi.
Önümüzde yürüyen Selin ile Tarkan, kendi aralarında fısıldaşarak gülüşüyorlardı. Tarkan’ın yol boyunca yaptığı esprilere Selin o tatlı ve neşeli kahkahalarıyla eşlik ediyordu. Aynı apartmanın duvarları arasında geçen o sessiz, teğet geçen günlerin griliği, bu kasabanın sokaklarında parlayan sokak lambalarının altında tamamen tarihe karışmıştı.
Serçe ile Mert ise her zamanki gibi yine bir konuda iddiaya tutuşmuşlardı. Mert’in "Eğer köşedeki dükkana benden önce varırsan kazanırsın" diyerek meydan okuması üzerine Serçe, "Senin o oyunlarına gelecek kadar acemi değilim Mert!" diye çıkışsa da, adımlarını hızlandırmaktan geri kalmıyordu. O tatlı çekişmeler, gecenin bu saatinde bile aralarındaki enerjiyi canlı tutuyordu.
Ben ise elimdeki defterime bu gece yürüyüşünün en zarif detaylarını kaydederken, bu masalsı tablonun bir parçası olmaktan duyduğum mutlulukla adımlarımı yavaşlattım. Herkes kendi hikayesinin en doğru satırlarını yazmaya devam ediyordu.