GİRİŞ

23 Eylül 2022

Şehirde düzenlenen halk şenliği yüzünden sokaklar insanlarla doluydu. Ece’yle eve dönüyorduk. Eve kestirmeden gitmek için ara sokağa saptık. O gece attığımız adımın hayatımızı geri dönülmez şekilde değiştireceğini ikimiz de bilmiyorduk. O gün ara sokağa girmeseydik bunların hiçbiri yaşanmayacak mıydı?

Etrafta müzik sesleri ve insanların sesleri duyuluyordu. Ece elimi tutmuş ara sokaktan gidiyorduk. Ama nerden bilebilirdik bunun son güzel anımız olacağını. İnsanlara çarpmamaya dikkat ederek aralarından ilerliyorduk. ‘’Annem birazdan arar çabuk olmalıyız’’ Ece bunu her söylediğinde dahada hızlanıyordu. ‘’Ya tamam az kaldı eve neden bu kadar hızlı koşuyoruz’’ Ece elimi sıkıca tuttu. ‘’Çenen çalışmasın, ayakların çalışsın.’’ Gülmeye başladım.

O an ayağıma bir şey çarptı. Durdum ve kafamı eğdim. Ece elimden tutup beni çekiştirdi. ‘’Hadi lara hadi bırak şimdi.’’ Haklıydı alt tarafı bir eşyadır. Yani biz öyle zannediyorduk. Yerdeki şeyin üzerinden atladım. Ama bir anlığına yerde bir insan eli gördüğüme yemin edebilirdim.

Eve doğru koşmaya devam ettik. En sonunda evin önüne geldik ve biraz durup soluklandık. Ece kapıyı açmaya çalışıyordu. Kapıyı açtığı gibi kendimizi içeri attık. Ve o anda Ece’nin telefonu çaldı. ‘’Tam zamanında’’ bir süre güldükten sonra Ece nefes alış verişini yavaşlattı. ‘’Alo anne… evet evet evdeyiz hatta şimdi lara ile film izlicez… neden aradın?’’ Ece’nin annesi yurtdışındaydı aslında Ece’yi asla önemsemiyordu. Ama ara sıra anne olduğu aklına geliyor ve arıyor. Ece ne kadar istemesede telefonunu açmazsa annesi onuda yanına alacaktı. Beni yalnız bırakmak istemiyordu.

Telefonu kapattığında ban baktı ve gülümsedi. ‘’yine kurtulduk.’’ Ellerimizi havaya kaldırıp çak yaptık. Her hafta böyle koşuşturuyorduk. Aslında seviyorduk çünkü bizim içinde eğlenceliydi. Birbirimizin yanında sanki tekrardan beş yaşına dönüyorduk. Ve ben bunu çok seviyordum.

İçeri geçtiğimizde Ece esnemeye başlamıştı. ‘’Noldu uykun mu geldi?’’ Ece gülerek kafasını salladı. ‘’Evet koşmaktan yoruldum’’ kafamı aşağı yukarı salladım. ‘’git yat bende su içip uyucam.’’ Kafasını sallayıp yukarı kata doğru çıkmaya başladı. Bende mutfağa gidip bardağa su doldurup içtim. İçimde kötü bir his vardı. İşimi bitirip bende yukarı kata çıktım. Ece’nin odasına baktığımda odasında yoktu. Tabiki yine hiç çıkmadığı odasındaydı. O odada takılırdı sürekli deftere her gün bir şeyler yazıyordu, öyle yatıyordu. Oda’nın kapısını açtığımda Ece bir şeyler yazdığı defteri hızlıca kapattı. ‘’uyumadın mı hala?’’ Ece gülümseyip yerinden kalktı. ‘’şimdi gidiyordum’’ o defterde ne yazıyordu ve benden niye saklıyordu. ‘’O defter ne?’’ Ece gözlerini deftere çevirdi ve güldü sonra bana döndü. ‘’Zamanı gelince öğrenirsin’’ dedi ve yanımdan geçerek kendi odasına doğru gitti. Zamanı gelince mi? Hangi zaman?

Bende fazla oyalanmayıp kendi odama geçtim. Yatağa yattığımda içimde kötü bir his vardı. Yatağımın yanında duran bardağın içindeki son suyu içip gözlerimi kapattım. O gece gözlerimi kapatırken, hayatımın son normal gecesini yaşadığımdan haberim yoktu.