24.BÖLÜM

Bu kadar olay varken aşk için zaman harcayamazdım. O yüzden luka özür dilerim bunu yapamam. Yatağıma uzanmış az önceki olayları düşünürken gözlerim ağırlaşmaya başlamıştı. Biraz dinlenmeye ihtiyacım vardı. Gözlerimi kapatıp kendimi uykuya teslim ettim.

——————————————————————-
Annemin beni sarsmasıyla uyandım. Gözlerimi güçlükle açtım. Annem karşımda durmuş ellerini beline koymuş bir şekilde bana bakıyordu. ‘’Saat kaç?’’ Annem sinirli ama tatlı bir şekilde telefonunu bana doğru tuttu. Saat… saat bir’e geliyordu. Bu kadar çok mu uyumuştum. ‘’Kalk hadi kalk herkes seni bekliyor aşağıda az önce uyandırdım beş dakikaya geliyorum dedin yarım saat oldu hala uyuyorsun. Ben yokken bu kadar çok mu uyumaya başladın’’ anne ben her zaman erken kalkıyorum ama katil peşimde olduğu günden beri uyuyamıyorum. ‘’Hadi kalk giyin ve aşağı gel’’ uykulu bir sesle onayladıktan sonra annem odamdan çıktı. Biraz daha yatakta oyalandıktan sonra kalktım, banyoya doğru yürüdüm. Aynaya baktığımda aynada saçı başı dağınık gözaltı mosmor bir kız gördüm bir anda boşluğuma geldi ve çığlık attım.

Luka aşağıdan bana seslendi ‘’Lara iyi misin?’’ Ne yaptığımın farkına vardım ‘’evet evet iyiyim bir şey yok’’ ah cidden artık kafayı yemeye başladım.

Saçımı topladım, yüzüme maske yaptım yoksa bu halden asla kurtulamayacaktım. Dolabın önüne gidip üstüme rahat bir şeyler seçtim ve aşağı inmeye başladım. Aşağı indiğimde kuzey beni görüp çığlık attı. ‘’Hayalet var!’’ cidden benden mi korkmuştu bu salak ‘’lan benim ben lara’’ kuzey gözlerini kısıp yüzüme doğru yaklaştı ve bir anda geri çekildi. ‘’Hayır sen lara değilsin’’ omuzlarımdan tutup beni ileri geri sarsmaya başladı. ‘’Arkadaşım nerede? Ona ne yaptın’’ luka ve annem yanımıza gelip gülmeye başladı. Kuzey onlara bakıp ‘’Ne gülüyorsunuz? Bu hayalet lara’yı yemiş yardım edin’’ kuzey şu an yüzüne bir tane yumruk patlatmak istiyorumda neyse ‘’of kuzey of’’ yüzümdeki maskeyi çıkarttım ve kuzey’e baktım. Sanki beni ilk kez görmüş gibi bakıyordu. ‘’Lara sen ne yaptın kendine o yüzünden çıkan neydi?’’ Cahil işte ne beklersin ki.

‘’Kuzey… çok cahilsin biliyor değil mi?’’ Kuzey bana anlamsız gözlerle bakmaya başlamıştı. Annem kuzey’in yanına gelip elini kuzey’in omzuna koydu. ‘’Kuzey’cim o maske cilt için anladın mı?’’ Kuzey hala anlamsız gözlerle bir bana bir de anneme bakıyordu. Luka arkadan neredeyse gülmekten bayılacaktı. ‘’Oğlum bu kadarda cahil olunmaz lan’’ kuzey gözlerini kısıp luka’ya baktı. ‘’sen sus lan’’ luka gülmesini tutmaya çalışıyordu ama tutamıyordu.

‘’Anne boşver o şimdi bir saat düşünür’’ annem haklısın der gibi kafasını salladı ve yemek masasına geçtik. Annemin yemeklerini çok özlemiştim. Annem ‘’Kuzey hadi gel yemek ye’’ diye kuzey’e seslendi. Kuzey hala donuk bir şekilde bana bakıyordu. ‘’Kuzey yeter artık tamam o maskeydi ve bitti’’ kuzey kafasını iki yana salladı. Kendine gelmiş gibiydi.

Yemek yerken aklıma ela ile dün konuştuklarımız geldi. Cebimden telefonu çıkartıp ona mesaj attım. ‘’Baran hakkında bir şey bulabildin mi?’’ Bir kaç dakika hiç bir mesaj gelmemişti. ‘’ lara hadi yemeğin bittiyse içeri, ben buraları toplayayım.’’ Hemen ağzıma bir iki lokma daha atıp masadan kalktım. Koltuğa oturduğum an mesaj geldi. ‘’Buldum… ama ilk kez ne olduğunu anlayamadım.’’ Vay demek ki ela hanımında anlamadığı şeyler oluyormuş. ‘’At bakalım belki ben anlarım.’’ Ela bir fotoğraf gönderdi. İlk bakışta bir şey anlamamıştım… fotoğrafı yaklaştırıp dikkatlice baktım. Ama fotoğrafta gözüme sadece bir şey takılmıştı. Fotoğrafta annem’de vardı… Fotoğrafa daha dikkatli baktığımda Ece’nin anne ve babasıda oradaydı. Ve baran…

‘’Baran’ın yanındakilerini tanıyor musun?’’ Uzun bir süre fotoğrafa baktıktan sonra kalbim nedensizce hızlanmıştı. Annem’le ne alakası vardı? ‘’Evet tanıyorum’’ Ela hemen cevap yazmaya başladı. ‘’Kim?’’ Derin bir nefes aldım ve yazdım. ‘’Baran’ın sağındaki annem… solundakiler ise Ece’nin anne ve babası.’’ Ela bir süre mesaj yazmadı. Bir dakika sonra yazdı. ‘’demek ki annen ve Ece’nin aileleri Baranı tanıyorlar’’ boğazım düğümlenmişti. ‘’Lara… fotoğrafın arka kısımlarına bak’’ mesajı okuduğumda hemen fotoğrafı büyütüp baktım. Fotoğrafın en arkasında gölgede kalmış bir siluet vardı. Yüzü seçilmiyordu. Ama nedense gözümü ondan alamıyordum.

‘’Lara kiminle konuşuyorsun?’’ Luka’nın sesi ile irkildim. ‘’hiç kimseyle’’ luka kaşlarını çatmış bir şekilde bana bakıyordu… o sırada kuzey arkamdaydı telefonuma bakıyordu. ‘’Kuzey ne yapıyorsun orada?’’ Kuzey bir anda kendine geldi. ‘’Hiç camdan dışarı bakıyorum.’’ Ardından hemen yukarı kata doğru koşmaya başladı.

Annem elini bezle silerek yanımıza geldi. ‘’Noldu buna?’’ Cidden de ne oluyordu kuzey’e bu günlerde. ‘’Bilmiyoruz anne’’ luka bana baktı. ‘’Lara yukarı çıkalım mı? Bir şey konuşmamız lazım’’ Kafamı salladım. ‘’Sen çık ben annem’e bir şey soracağım sonra hemen geleceğim.’’ Luka kafasını salladı ve yukarı kata yavaşça çıktı.

Annem endişeli bir şekilde baktı. ‘’Ne oldu kızım?’’ Ela’nın attığı fotoğrafı ona gösterdim. ‘’Anne bu fotoğrafı biliyor musun?’’ Annem bir anda gerildi, bana şaşkın ama bir o kadarda kızgın bir şekilde bakmaya başladı. ‘’Nereden buldun bu fotoğrafı?’’ Tam da tahmin ettiğim gibiydi annem benden bir şey saklıyordu. Ama ne saklıyordu?

‘’Boşver anne’’ hemen yukarı kata doğru çıktım. Odama girdiğimde luka yatağın köşesine oturmuş bir şekilde beni bekliyordu. Beni görünce hemen ayağa kalktı. Kapıyı kapatıp yanına gittim. ‘’Ne oldu?’’ Luka telefonuma baktı. ‘’Benim anlatacak bir şeyim yok ama senin var gibi’’ nasıl anlamıştı ama doğru kesin çok belli etmiştim. ‘’Tamam anlatacağım…’’ başka çarem yoktu. Ela’nın attığı fotoğrafı ona gösterdim. Luka fotoğrafa baktı ama hiçbir şey anlamamıştı. ‘’bu fotoğraf dünkü lisenin öğrencileri ortadaki baran… sağadaki annem… soldakiler ise Ece’nin ailesi…’’ Luka kaşlarını çattı ve bana baktı. ‘’baya süredir tanışıyorlarmış demek ki’’ kafamı salladım. ‘’Evet ama annem baran’dan asla bana bahsetmedi ben küçükken sürekli lise yıllarını anlatırdı. Herkesi biliyordum ama baran… onu asla anlatmadı.’’ Derin bir nefes aldım ve luka’nın gözlerine baktım. ‘’Az önce bu fotoğrafı sordum. Çok gerildi ve fotoğrafı nereden bulduğumu sordu… Luka annem benden bir şey saklıyor ama ne?’’ Luka derin bir nefes aldı. ‘’aslında benim sana söylemek istediğim şeyler var’’ kaşlarımı çattım ve luka’yı dinlemeye başladım. ‘’Kuzey iki geceden beri tuhaf davranıyor… Dün gece telefonumu kaybettim onun telefonundan kendimi aramak istedim ve telefonunu aldım… Telefonu elimden hızlıca aldı ve bir daha telefonuna habersiz dokunmamamı söyledi… ama eskiden yani 2017,2018 yıllarında asla böyle bir şey yapmazdı hatta tek bir telefonu kullandığımız bile oldu.’’

Kafamı sağa doğru yatırdım. ‘’Kuzey’de bir şey saklıyor.’’ O ana başıma ağrı girdi ve dengemi kaybettim. Luka kolumdan tutup bana destek verdi. ‘’Lara iyi misin?’’ Kafamı tuttum. ‘’İyiyim büyük ihtimalle yorgunluktan’’ luka beni yatağa yatırdı. ‘’Biraz dinlen bunları sonra konuşuruz.’’ Eli ile saçıma dokundu. Kafamı sola doğru çevirdim. ‘’sen çık bir şey olursa seslenerim.’’ Luka kaşlarını çattı. Biliyorum luka ama şuan aşk için kafam çok dolu bunları düşünemem.