1.Bölüm

Ece’nin beni sarsmasıyla gözlerimi araladım. Odanın perdeleri aralıktı; sabah güneşi içeri süzülüyordu. Ama Ece’nin yüzündeki korku, o sıcak ışığı bile anlamsız kılıyordu. ‘’Lara…’’ dedi titreyen sesiyle. ‘’Dün gece geçtiğimiz ara sokak var ya…’’. Uykulu gözlerimi ovuşturarak doğruldum. ‘’Ne olmuş?’’ Ece derin bir nefes aldı. Elleri titriyordu. Telefonunu bana uzattı. ‘’Orada bu sabah bir ceset bulunmuş.’’

Telefonu elime aldım. Haber sitesindeki polis şeritleriyle çevrili sokağın fotoğrafı vardı. İnsanlar toplanmış, polis ekipleri inceleme yapıyordu. Boğazım düğümlendi. O gece… Ayağıma takılan şey… Yoksa gerçekten… O cesedin sahibinin eli ise…

Haberin olduğu sayfadaki fotoğraflara bakmaya devam ettim. Fotoğraflar arasında bir anahtarlık vardı. Anahtarlık kan içindeydi. Ama üzerindeki yazı okunabiliyordu. Üzerinde E harfi vardı. Acaba ölen kişinin baş harfi miydi?

Telefonu Ece’ye geri uzattım. ‘’Henüz ne olduğunu bile bilmiyoruz. Belki sandığımız kadar kötü değildir’’. Aynı kedi yavrusuna benziyordu. Gözleri doluydu. ‘’Lara… ya katil bizim peşimize takılırsa’’ derin bir nefes aldım. Yine abartmaya başlamıştı. ‘’O gece o kadar kişinin içinde bizi mi?’’ Güldüm. ‘’Ece abartma merak etme ben senin yanındayım bir şey olmaz’’ Ece’ nin yüzündeki o korku gitmişti. Rahatlamıştı. ‘’Hadi sen git kahvaltıyı hazırlamaya başla bende şimdi geliyorum yardıma’’ Ece kafasını salladı ve aşağı kata doğru yöneldi.

Ayağa kalkıp banyoya doğru ilerledim. Aynanın karşısına geçtim. Ellerimi lavaboya dayadım. Ne kadar Ece’ye belli etmemeye çalışsamda bende gerilmiştim. Kafamı sağa sola salladım. ‘’Yok lara sende abartmaya başladın’’ diye fısıldadım kendi kendime.
Elimi yüzümü yıkadıktan sonra dolaptan rahat bir şeyler giydim. Yatağa oturdum , komidinin üzerinde duran telefonumu aldım. Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti. Ama takmadım, bir süre sonra ikinci mesaj geldi merak ettim ve sohbeti açtım. ‘’Arkadaşın haklı’’ derin bir nefes aldım ve ikinci mesaja baktım. ‘’Yakında’’ ne olduğuna anlam verememiştim. Galiba çocuklar şaka yapıyordu. Ama içimde kötü bir his vardı. Bunu Ece’ye asla belli etmemeliydim.

Telefonu cebime koyup aşağı kata indim. Ece kahvaltıyı hazırlamaya başlamıştı. ‘’Vay döktürmüşsün yine’’ Ece arkasını döndü, bana baktı gülümsedi. ‘’Döktürdüm ama evde yağ yok’’ gülümsedim. ‘’Gidip alayım’’ masanın üzerinden para aldım. Ece hızlıca parayı elimden aldı. ‘’Ben giderim, hem benim içinde yürüyüş olur’’ kafamı salladım. O an telefonuma yine mesaj gelmişti. Baktığımda yine aynı bilinmeyen numaradan gelmişti. Sohbeti açtığımda gördüğüm mesajda kalbim hızlanmaya başlamıştı. Boğazım düğümlenmişti. ‘’Ne oldu?’’ Ece’nin sesi ile irkildim. ‘’yok bir şey’’ gülümsedi ve kapıya doğru ilerlemeye başladı. ‘’Ece benim gitmemi ister misin?’’ Eve arkasını dönüp bana baktı. ‘’Lara abartma market evin yakınında, hemen gidip gelicem’’ beni dinlemeden çıkıp gitmişti.

Bir süre sonra telefonuma yine mesaj gelmişti. Baktığımda kalbim duracakmış gibi hissettim. ‘’Şimdi’’ mesajı okuduğum an silah sesi duyuldu. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Koşmaya başladım. İnsanlar çığlık atıyordu. Kalabalığı iterek ilerledim. Sonra onu gördüm. Ece…

Telefon elimden kayarak yere düştü. Ece… yerdeydi. Vurulmuştu.