3.BÖLÜM

25 eylül 2022
O gece hiç uyuyamamıştım. Bütün gece Ece’nin yerde kanlar içinde yattığı gözlerimde canlanıyordu. Sabaha karşı koltukta uyuyakalmıştım. Ama o uyku çok sürmedi maalesef. Bir süre sonra çalan kapının sesi ile kalktım. O kadar bitkin bir haldeydim ki kalkmaya gücüm bile yoktu, koltuktan güç alarak kalktım. Yavaş adımlarla kapıya doğru yöneldim. Kapıyı açtığımda üç tane polis duruyordu. ‘’Buyrun?’’ Adam buruk bir gülümseme ile elindeki poşeti bana uzattı. ‘’Lara hanım başınız sağ olsun, bunlar arkadaşınızın eşyaları.’’ Kafamı sallayıp bana uzattığı poşeti aldım. Gözlerim dolmaya başlamıştı.

’’Tamam teşekkür ederim’’ polis bana bakıyordu. ‘’Eğer bir ihtiyacınız olursa bizi arayabilirsiniz, lütfen çekinmeyin’’ kafamı salladım. Adam bana gülümsedi ve araçlarına doğru gittiler. Kapıyı kapatıp koltuğa doğru yürümeye başladım. Ayaklarım titriyordu, nefes almakta zorlanıyordum. Koltuğa oturduğumda poşeti yavaşça açtım ve içindekilerini çıkarttım. Kıyafetleri, kolyesi, tokası, ayakkabısı, çorapları her şeyi içindeydi. Bunlar ban neden yabancı geliyordu? Sanki bu eşyalar Ece’ye ait değildi.

Poşetin kenarına sıkışmış olan anahtarlığıda çıkarttım. Üzerinde E harfi vardı. Anahtarlığı elime aldığım an içimde tuhaf bir his oluştu. Sanki onu daha önce görmüştüm. Ama nerede… hatırlayamıyordum. Bütün eşyaları poşete geri koydum. Poşeti alıp koltuğun yanındaki komidin’in çekmecesini açıp içine koydum. Koltukta otururken dizlerimi kendime çektim, kafamı kollarımın arasına gömdüm ve ağlamaya başladım. Neden biz hedef olmuştuk?

—————————————————————————————————————————
2 ay sonra
25 Kasım 2022
İki aydır perdeleri açmıyordum. Ev sessizdi. Ece’nin odasına hala giremiyordum. Telefonuma yüzlerce gelen aramaları cevaplamadım. Aynaya her baktığımda karşımdaki kişiyi tanıyamıyordum. Ama bugün farklıydı.

İki aydır her gün sakinleştirici kullanıyordum. Her gün evdeydim. Ama artık zamanı tersine çevirme zamanıydı. ‘’Merak etme Ece… Senin intikamını alacağım.’’

Banyoya girip güzelce duş aldım, duştan çıktığımda üzerime rahat bir şeyler giydim. Aynanın karşısına geçtim, saçımı sıkıca topladım. Masanın üzerinde duran telefonu alıp aşağı kata indim. İlk işim iki ay önce gelen Ece’nin eşyalarına bakmaktı. Komidin’in çekmecesini açıp poşeti aldım. Koltuğa oturdum ve bütün eşyalara bakmaya başladım. En son anahtarlığı elime aldım. Telefonumun flaşını açıp dikkatlice anahtarlığa bakmaya başladım. Anahtarlığın arkasını çevirdiğimde çok küçük bir şekilde 17 numarası yazıyordu. İşte aradığım ipucu. Masanın üzerinde duran bilgisayarımı açtım ve çevremde bulunan depo, terk edilmiş yerler hepsine bakmaya başladım.

Bir saat boyunca eski haberleri, belediye kayıtlarını ve haritaları araştırdım. Defalarca yanlış yerlere ulaştım. Tam bilgisayarı kapatacakken gözüme eski bir depo fotoğrafı ilişti. Paslı duvarında sprey boyayla tek bir yazı vardı: E17.

Konumuna bakmaya başladım. Evden yarım saat uzaklıkta bir yeri ne kadar yarım saat olsa bile yakın bir yerdi. Acaba gitmeli miydim? Ama ya katil’in hazırladığı bir tuzaksa. Olay yerinde bulunan anahtarlıkla aynıydı. Bu bir tesadüf olamazdı. Ama neden hedefi bizdik? Bunun cevabını bulmam lazımdı.

Ne kadar tehlikeli olursa olsun oraya gitmek zorundaydım. Telefonumu cebime koydum. Eğer bu bir tuzaksa… Belki de geri dönemeyecektim. Ama yine de kapıyı açıp dışarı çıktım.