23.BÖLÜM

Annem ve arkadaşlarım yanımda olmasaydı büyük ihtimalle bende şuan ölmüştüm. Onlar iyi ki yanımdalar. Ama keşke şu an sen de yanımda olsaydın, Ece. Her şeyi unutmak ve en baştan başlamak istiyorum ama senin intikamını almadan asla sıfırdan hayat başlatmayacağım.

Kuzey arkadan sıkılmış bir şekilde seslendi. ‘’Hadi aşkınız bittiyse artık eve gidelim.’’ Luka’dan uzaklaşıp, anneme baktım. Cidden ‘de çok yorgun görünüyordu şu an en iyisi eve gitmekti. Kuzey arabanın anahtarlarını elinde döndürerek luka’ya baktı. ‘’Kardeşim anlaşılan araban bir iki hafta bende dimi?’’ Luka şaşkınca kuzey’e baktı ‘’lan sen araba kullanabiliyor musun?’’ Kuzey kafasını evet anlamında salladı. Ve arabaya doğru gitmeye başladı. Bende bir koluma annemi bir koluma luka’yı aldım ve arabaya doğru ilerledik.

Kuzey bize arka kapıyı açtı, bende annem ve luka’yı oturttum. Kendime ön koltuğa geçtim. ‘’Kızım sen gittiğinden beri nerde yaşadığını kimine yaşadığını ne içip ne yediğini bilmiyorum ama bundan sonra sana bakacağım’’ gülümsedim ve arkamı döndüm. ‘’Anne merak etme ben kendime iyi baktım sen şimdi dinlen ben sana bakacağım.’’ Luka hemen atladı ‘’ya ben?’’ Kuzey hemen cevap verdi ‘’sana ben bakacağım bebişim’’ luka iğrenir gibi kuzey’e baktı. ‘’yok çok sağol ben kendime bakarım.’’ Hepimiz kahkaha attık. Uzun zaman sonra bu kadar neşelenmiştim. ‘’Kızım yoksa sen kuzey ve luka ile mi kalıyorsun.’’ Anneme baktım anlaşılan onlarla yaşadığım için bana biraz kızacak ama yapacak birşey yok anne peşimde bir katil var ve ben tek kalamam. Hiç birşey demeden sadece kafamı salladım. Annem derin bir nefes aldı ve cama doğru döndü, dışarıyı izlemeye başladı.

Eve geldiğimizde evde bir sessizlik vardı. Hemen kendimi koltuğa attım. Çok yorulmuştum. ‘’Kızım Ece nerede yoksa uyuyor mu?’’ O an kalbim göğüsümden çıkacakmış gibi oldu ne demeliydim. Koltukta doğruldum ilk önce luka’ya sonra kuzeye baktım. Luka bana gülümsedi. ‘’İstersen biz söyleyelim lara’’ kafamı salladım. ‘’Hayır ben yapabilirim.’’ Annem bana anlamsız gözlerle bakıyordu. ‘’Anne… Ece öldü’’ annem şoka uğramıştı ne yapacağını bilmiyordu yanıma oturdu ve elimi tuttu. ‘’Ah kızım sen bu kadar çok şey yaşarken ben orda sakince yaşıyordum. Özür dilerim annecim bundan sonra yanında olacağım’’ annemim gözleri dolmuştu. Ben ise buruk bir gülümsemeyle anneme baktım. ‘’Anne üzülmene gerek yok bundan geçti artık.’’ Annem bana sıkıca sarıldı o an sadece gözlerimden yaşlar süzüldü, boğazım düğümlenmişti. Konuşamıyordum…

——————————————————————————-

Annemle Ece’nin odasında yatıyordu. Luka ve kuzey birlikte yatıyordu ben ise tek başıma yatağımda uzanmış tavanı izliyordum. Saat sabah altı olmuştu biz daha yeni yatmıştık. Ama benim gözüme bir damla uyku girmiyordu. Kalktım ve odamda olan küçük balkona çıktım. Güneş’in doğuşunu izlemek her zaman beni rahatlatırdı. Telefonumu masanın üstüne koydum, içerden battaniye alıp sandalyeye oturdum. Kafamı geriye doğru duvara yasladım. Şuan benim için dünya durmuştu sanki…

Telefonum titreşti.ekrana baktığımda arayan değil, mesaj atan kişiyi görünce kaşlarımı çattım. Yazan ela’ydı. Bu kadar erken saatte neden yazıyordu bana, hiç tereddüt etmeden mesajı açtım.

‘’Baran kim?’’ Kaşlarımı çattım. Baran mı? O kimdi? Anlaşılan Ela’da bilmiyordu. ‘’Bilmiyorum neden ki?’’ Saniyeler içinde mesajımı gördü ve cevap yazmaya başladı. ‘’Baran bizim cevap anahtarımız olabilir’’ cevap anahtarı mı? O kim ki? Kısa süre içinde ela bana bir gazetenin fotoğrafını gönderdi.

Gazetenin üstünde ‘’MAVİVADİ ANADOLU LİSESİ ÖĞRENCİSİ OLAN BARAN D. OKULUN ÇATISINDAN DÜŞEREK HAYATINI KAYBETTİ.’’ Tamam da bu bizim ne işimize yarayacak onu anlamamıştım. ‘’Bu ne işimize yarayacak?’’ Mesajım hemen okundu oldu. ‘’Lara haberin devamınıda mı okusan acaba?’’ Haklıydı okumadan bunu yazmam çok saçmaydı. Haberi tekrar açtım. ‘’Mavivadi Anadolu lisesinde okuyan 18 yaşındaki Baran D. Hayatını kaybetti.’’ ‘’Mavivadi Anadolu Lisesi’’ gözlerim bir an o satırda kaldı. Bu… annemin ve Ece’nin ailesinin okuduğu okul. Ne alakaydı hala anlamamıştım.

‘’Bu okul annemin ve Ece’nin ailesinin okuduğu okul’’ ela hemen cevap yazmaya başlamıştı. ‘’Şimdi anlaşıldı… baran ölmeden önce bir not yazmış notta şunlar yazıyor. ‘’Biliyorum bunu okuduğunuzda ben çoktan ölmüş olacağım ama hayatta teşekkür etmek istediğim üç kişi var. Bunlar benim en yakın arkadaşım.’’ Ve olaydan bir yıl sonra bu haber biri tarafından kaldırtılıyor. Notta isim yok ama sence teşekkür etmek istediği kişiler kim?’’ Bilmiyordum ama katille ne alakası var bunu asla anlamamıştım. ‘’Onu anneme sorcam.’’ Ela sadece mesajıma görüldü atmıştı.

‘’Mavivadi Anadolu lisesi mi?’’ Arkamdan gelen sesle yerimden sıçradım. Arkama baktığımda kollarını birbirine dolamış ve duvara yaslanmış luka duruyordu. ‘’Korkuttun beni Luka’’ Luka gülümsedi, bana doğru yaklaştı. ‘’Biliyorum ve bunun için özür dilerim… ama neden ela ile konuştuğunu bana söylemedin?’’ Telefonu kapatıp masaya koydum, yutkundum. ‘’Sadece birkaç şeyden emin olmak istiyordum.’’ Luka kaşlarını çatmıştı. ‘’Tamam sorgulamıyorum.’’Lukanın yanından geçerek içeri geçtim. ‘’sen iyi misin?’ Luka yatağın yanına gelip oturdu. Ellerini arkasına dayayıp kendini geriye doğru yasladı. ‘’İyiyim… adam güçlüymüş ama benim kadar değil.’’ Yutkundum… şuan çok yakışıklı görünüyordu. ‘’Emin misin?’’ Luka bana doğru birkaç adım attı. İstemsizce geri çekildim. Sırtım duvara değdiğinde nefesimi tuttum. ‘’Eminim’’ çok yakındı. Bana biraz daha yaklaştı nerdeyse nefesimiz birbirine değecekti.

Tam o anda içeri kuzey girdi. ‘’Luka bence burda… yuh oğlum ne yapıyorsunuz lan’’ luka’ya baktığımda içinden sabır diliyor gibiydi. ‘’Ne oldu kuzey ne oldu?’’ Kuzey hala şaşkınca luka’ya bakıyordu. ‘’valla kardeşim bir saat seslendim sana evin her yerine baktım yoktun en son burada olabileceğini düşündüm… ve doğru düşünmüşüm.’’ Güldü. Luka kuzey’e sinirli bir şekilde bakmaya devam etti. ‘’ ama luka hiç yalan söylemeyeceğim… hızlı çıktın.’’ Luka kuzey’in yanına gidip ensesinden tuttu. ‘’Yürü Kuzey yürü.’’ Arkasına dönüp bana baktı. ‘’daha sonra konuşuruz’’ kafamı salladım. Kapıyı kapatıp kendi odalarına gittiler. En son duyduğum kuzey’in yardım çığlıklarıydı. Kendi kendime güldüm.

Luka’nın bana böyle bakmasının tek bir anlamı vardı… Ama ben bunu düşünmeye hazır değilim.