20.BÖLÜM

Katil iyice yaklaşmaya başlamıştı. Ve ben hala hiç birşey bilmiyorum onun hakkında. Ela’yı bulmam lazım ve katili yakalamamız lazım.

Katil neden peşimizdeydi daha onu bile bilmiyordum bu sorularının cevaplarını öğrenmem lazımdı. Luka bana bakıyordu “lara evde ne aramış olabilir?” Kafamı kaldırdım konuşamıyordum sanki boğazım düğümlenmişti. Kuzey bana baktı sanki beni anlamıştı “hepimiz evi arayalım bakalım ne almış?”

Luka kafasını sallayarak cevap verdi ben ise öylece duruyordum. Luka kolumu tutup beni biraz sarstıktan sonra kendime gelebilmiştim. “Lara sen odana bak büyük ihtimalle özellikle senin odana girmiştir.” dedi Luka. Onlar kendi odalarına ve diğer odalara bakarken ben yavaş adımlarla kendi odama gittim.

Odaya girdiğimde bütün çekmecelerim açıktı ve içlerinde bütün eşyalar etrafa dağılmıştı. O an aklıma defter geldi. Masamın üzerine baktığımda defter yoktu tamda tahmin ettiğim gibiydi defteri almak için gelmişti. İşte şimdi bittim o defteri Ece bana yol göstermek için bırakmıştı.

O an telefonuma mesaj geldi. Cebimden telefonu çıkartıp sohbeti açtım. Ela sandığım kişi yazmıştı. “Ah lara ah defteri neden ortalıkla bırakıyorsun biraz kafan çalışsın defter yatağın altında ben olmasam katil seni çoktan öldürmüştü.”

Yatağın altına eğildiğimde cidden de defter oradaydı kolumu uzatıp defteri aldım, içine bakmaya başladım hepsi doğruydu.

Hemen telefonu elime alıp ona mesaj yazdım. “nerden biliyordun onun geleceğini” mesajı gönderdiğim anda görmüştü ve yazmaya başladı. “Lara katili iyi tanıyorum seni oraya çağırdı seni oyaladı ve kendisi geldi defteri bulmak için” kendisi derken o zaman benimle depoda olan kimdi?

“O zaman depodaki kimdi?” Bir dakika geçti görmedi. En sonda mesaj yazmaya başladı “çok safsın… sence katil seni öldürmek için kendisi mi gelir tabikide o asıl katil değildi.” Ellerim titremeye başlamıştı katil o değildi.

O zaman o kişi katile çalışan biriydi. Ama kadındı bundan eminim. Şapkasından çıkan saçlarını görmüştüm. “O bir kadındı” bir süre mesaj sadece görüldü kaldı sonra geri cevap verdi. “biliyorum o ortağı” bu kadar çok şey biliyordu ve hala benden saklamaya devam mı etti yuh cidden.

Telefondaki mesajları defalarca okumaya devam ettim. Tam o sırada tanıdık bir ses duydum. “Lara herşey yerinde mi?” Arkama baktığımda kuzey ter su içindeydi nefesi çok hızlıydı. “Herşey yerinde aradığını bulamamış” luka arkadan gelip bana şüpheci bir şekilde baktı. “Lara emin misin?” Kafamı sallayarak onay verdim konuşmak istemiyordum çünkü geçen gelen mesaj aklıma gelmişti.

Evde katile çalışan biri vardı. Ve şuan karşımda duruyordu. Ya kuzey yada Luka. Luka mıydı? Hayır… eğer katille çalışıyor olsaydı beni depodan kurtarmazdı. O halde geriye sadece kuzey kalıyordu.

“Hadi yatın geç oldu” kuzey sanki bunu dememi bekliyormuş gibi hemen dönüp odaya koştu. Luka ise bana buruk bir şekilde bakıyordu. Hafifçe gülümsedim “hadi git yat” dedim ama beni dinlemedi ve yanıma geldi ellerimi tuttu. “Lara iyi misin?” Elleri çok sıcaktı ve sıcaklığı benide ısıtıyordu.

Kafamı salladım,ellerimi çektim ve yatağa oturdum defteri yatağa bıraktım,telefonumu ise cebime geri koydum. Luka bana bakıyordu bir şey demek istiyordu ama diyemiyordu. “Bir şey olursa ara hemen gelirim.” Gülümsedim “tamam” luka tam gidecekken içimden bir ses durmasını söylemem gerektiğini söyledi. “Luka” durdu ve arkasını döndü. “Teşekkür ederim” gülümsedi ilk kez onu sıcak bir gülüşle gördüm. Çok tatlıydı.

Luka gittikten sonra telefonumu çıkardım ve o numaraya mesaj attım. “Sen ela mısın?” Sanki benim mesaj atmamı bekliyormuş gibi cevap verdi. “Ooo demek ki bunu çözecek kadar zekisin… evet ben ela tanıştığımıza memnun oldum lara.”

Sonunda taşlar yerine oturmaya başlamıştı Ela’yı bulmuştum şimdi sıra… katildeydi.