13.Bölüm

O adam neden benim anılarımın içindeydi o kimdi? Aklımda bir sürü soru varken Lukanın sessizliği beni daha çok geriyordu. Tam birşey söyliyecekken birşey oluyor ve yine söyleyemiyordu neydi bu sır.

Luka gözlerime baktı sanki bana acıyordu. “Lara söyliyeceğim ama lütfen sakin ol.” İyice gerilmiştim. Parmaklarımı kütletmeye başladım. Luka ellerimi tuttu bana buruk bir şekilde gülümsedi bu beni daha çok korkuttu. “O gün sen ve bir grup arkadaşın tanık olmuştu bu olaya ama en çok sen etkilendin.” Bir grup arkadaş mı… arkadaş. Benim hatırladığım kadarıyla benim hiç grup olarak arkadaşlarım yoktu. Luka umarım bana yalan söylemiyorsundur. “Sonra?” Luka ellerimi bıraktı bu sefer daha çok ciddi duruyordu. “Ailen ve arkadaşların çok yanında oldu ama o an beyninden silindi sanki bir daha hatırlamak istemiyormuşsun gibi.”
O zaman ne görmüştüm…

Kapı çaldı. Ah cidden şuan sırası mı ya. Kalktım ve kapıyı açtım. Karşımda tanımadığım ama nedense çok tanıdık birini gördüm. ”Lara çok değişmişsin.” Kaşlarımı çattım sadece ona bakıyordum nerden tanıyordum onu. Arkadan Luka belirdi. “Kuzey hatırlamıyor seni zorlama kardeşim.” Kuzey…kuzey lan çok tanıdık ama kimsin lan sen. “Kuzey mi?” Kuzey denilen kişi kafasını salladı. “Özür dilerim ama hatırlamıyorum” Kuzay kafasını salladı. “Önemli değil umarım bir gün hatırlarsın çünkü çok anımız var.” Güldü.

Kendimi çok mal hissediyorum. Kuzey ve Luka içeri geçti. Ben ise hala kapıda kuzey kim diye düşünüyordum. “Lara hadi gel üşüteceksin hava soğuk. Lukanın sesiydi bu nerde olursa olsun tanırdım. Bende içeri geçtim. Kuzey ve luka yan yana oturmuştu bende karşılarına sandalye çektim ve oturdum. “Şimdi bana ne olduğunu anlatın.” Kuzey Lukaya baktı Luka kafasını tamam anlamında salladı. Kuzey sessiz bir şekilde konuştu. “Lara ne diyeceğimi bilmiyorum ama tek diyebileceğim şey var.” O neydi işte bende size onu soruyorum.

Luka “sana dediğim bir grup arkadaşın vardı dedim ya.” Evet anlamında kafamı salladım. Kuzey “işte bende o gruptaydım.” Yani kuzeyle bayadır tanışıyorduk ama sadece o beni tanıyordu. “Diğerleri kim peki?” Kuzey kafasını eğdi nerdeyse ağlayacaktı. “Hepsini o piç katil öldürdü” Nasıl yani Ece’nin katili mi neden yapıyordu bunu. “Ee sen?” O zaman sadece kuzey ve ben mi kalmıştık lukada o grupta mıydı? “Ben yurtdışındaydım daha dün geldim. Luka bana ulaştı bende sana yardım etmek istedim çünkü ben ölmek istemiyorum.” Mal kim ölmek ister ki neden kuzeyle arkadaşlık ettiğimi anladım çünkü çok mal kafa dengi.

Lukaya baktım. “Peki ya sen sende o grupta mıydın?” Luka hafiften güldü. “Beni o gruba sen aldın.” Lukaya neden bu kadar yakındık biz eskiden sadece arkadaş mıydık bundan emin miyiz?

Kuzey “onu bunu boşverinde ben nerde kalacağım evim yok otel çok pahalı.” Ne oteli ya zaten benim evim otel oldu. “Bir oda var boş ama orayı temizlememiz lazım iki kişilik yatak var… tabi beraber yatar mısınız?” Luka ve kuzey göz göze baktılar. Sonrada kuzey kolunu bir anda Lukanın boynuna attı. “Eskisi gibi dimi dostum yatarız ya.” Luka gözlerini devirdi ama kafasını salladı. Tövbe tövbe bunların arasında ne geçti lan acaba eskiden.

“O zaman yürüyün temizlik yapmaya.” Kuzey yutkundu “temizlik mi?” Evet paşam temizlik. “Evet temizlik hadi yürü.” Kuzey kendisini koltuğa iyice yasladı. “Ama ben yoldan geldim çok yorgunum.” Luka kuzeyin kedi gibi ensesinden tuttu ve kaldırdı. “Yürü lan.” Onlar yukarı doğru çıkmaya başladı. Kuzey imdat diye bağırıyordu her bağırdığında Luka kafasına vuruyordu. Eskiden çok yakınlarmış bu belli.

Bende alt kattan temizlik malzemelerini aldım ve yukarı çıktım. Kuzey yerleri siliyordu. Luka camları ben ise çarşafları değiştiriyordum. Lukayı ilk kez böyle görüyordum çok tatlıydı. Ha ben ne diyom ya of Lara of.

Eskiden çok iyi arkadaştık kesin. O zamanları hatırlayacağım.