18.BÖLÜM

Haberi okumaya devam ettiğimde ela hakkında hiçbir şey yazmıyordu sadece deniz diye bir çocuğun ölümünden bahsediyordu. O çocuğun cesedinin yakınlarında bir kız çocuğunun cesedi bulunmuş ikisininde boğazı kesilmiş bir şekilde öldürülmüştü. Ela hakkında hiç birşey öğrenemeyecektim sadece onun bana gelmesini bekleyecektim.

Lukanın sesini aşağı kattan duydum. ‘’Lara acil gelir misin?’’ Off yine ne oldu ya daha az önce geldim odama. Söylenerek aşağı indim ikiside masanın başında durmuş ellerinde bir fotoğraf tutuyorlardı. Yanlarına gittim ve oturdum. ‘’Ne oldu yine’’ luka fotoğrafı daha iyi görebilmem için sandalyemi alttan tutup kendine çekti. Bir şey söylemeden sadece gözlerinin içine bakıyordum Kalbim göğüsümü parçalayacakmış gibi çarpmaya başladı. ‘’Lara bana değil fotoğrafa bak’’ o an kendime gelip gözlerimi bir iki defa kırptım ‘’sana bakmıyordum ki’’ luka kaşını kaldırıp hafifçe gülümsedi. ‘’Aynen… hiç bakmıyordun’’.

Ellerim titreyerek fotoğrafı lukanın elinden aldım. Fotoğrafa baktığım an nefesin kesildi.

Fotoğrafta çocukluk halim vardı. Yanımda Ece,luka ve kuzey duruyordu. Fakat onların yanında siyah saçlı bir kız daha vardı. Hepimiz gülüyorduk. Fotoğrafın arkasını çevirdiğimde titrek bir el yazısıyla tek bir cümle yazıyordu. ‘’Aslı’yı unuttunuz ama o sizi hiç unutmadı.’’ Ellerim titremeye devam ediyordu. ‘’Bu kız kim?’’ Diye fısıldadım. Kuzey başını iki yana salladı. ‘’Bilmiyorum…’’ luka ise fotoğrafa dikkatlice bakıyordu. ‘’bir dakika…’’ parmağıyla fotoğrafın en arkasını gösterdi. Ağaçların arkasında siyah kapşomlu biri vardı. Ama yüzü seçilmiyordu.

O an telefonum titredi. ‘’Fotoğrafı bulduğunu biliyorum’’ ellerim yine titremeye başlamıştı. Demek ki katil uzun zamandır peşimizdeydi. Mesajın devamı elim titreyerek açtım. ‘’Sonraki ipucunu istiyorsan bu gece saat 23:00’te eski depoya gel tek başına’’ mesajı okumayı tam bitirdikten hemen sonra luka elimden telefonu aldı. Ciddi ve sert bir şekilde konuştu ‘’gitmeyeceksin’’ gözlerin nedensizce dolmaya başlamıştı.

‘’Ya Ece’nin bıraktığı son ipucu oradaysa?’’ Luka telefonu masaya bıraktı ve bana tekrardan baktı bu sefer bakışlarından bile anlayabiliyordum soğukluğunu ‘’bu bir tuzak’’ kuzey kafasını bize çevirdi ‘’ama ya değilse’’ luka kaşlarını çatarak kuzeye baktı. Bende kuzeye bakarak kafamı aşağı yukarı sallamaya başladım. Kuzey biraz daha Lukaya baktıktan sonra bana tekrar döndü ‘’ ama lukada haklı… tuzak olabilir’’

Çok süremeden kuzey cebinden telefonunu çıkartıp birine mesaj attı ama kime attığını göremedim. Onu boşverip Lukaya baktım, gözgöze geldik sanki bana gitme Lara der gibi bakıyordu. ‘’Ben gitmezsem katili nasıl bulacağız’’ derin bir sessizlik oluştu kimse konuşmuyordu ama bakışlar herşeyi anlatıyordu.

————————————————————————————————————————————————————————————————————

Gece saat tam 23:00 olmuştu. Kimseye haber vermeden evden çıktım. Dışarısı hafif esiyordu insanlar hala dışarda yürüyüş yapıyorlardı ama benim içimde kötü bir his vardı. İlk kez katili görecektim bu kadar kolay mı olacaktı.

Eski deponun önüne geldiğimde derin bir nefes aldım ve içeriye girdim. Bir kaç adım attıktan sonra kapı arkamadan gürültülü bir şekilde kapandı. Kalbim hızlanmaya başlamıştı. ‘’Kim var orada?’’ Sesim titriyordu ama cevap gelmemişti. Tam dönecekken arkamdan sert bir darbe hissettim. Yere düştüm. Yüzünü göremediğim siyah kapüşonlu biri üzerime doğru yürüyordu. Kadın olduğuna emindim çünkü şapkasından çıkan saçlarını görebiliyordum.

Elindeki bıçağın metal sesi depoda yankılanıyordu. Kaçmaya çalıştım ama bileğimin üstüne basamıyordum. Tam gözlerimi kapatmışken tanıdık bir ses duydum. ‘’Lara! eğil!’’ Bir anda biri katile çarptı. Bu… lukaydı.

İkisi boğuşmaya başladı. Katil kendini kurtarıp karanlığın içine doğru kaçtı. Luka nefes nefese yanıma geldi. ‘’İyi misin?’’ Koluma baktım. İlk kez… katil bana zarar vermişti. Kolumdan süzülen kanı görünce tek düşündüğüm şey şuydu;

Artık bu bir oyun değildi. Katil beni gerçekten öldürmek istiyordu.