5.BÖLÜM

Kalbim göğüsümü parçalayacakmış gibi atmaya başladı. Katil bu kadar yakınıma girmiş miydi? Yavaşça arkamı döndüm. Benden yaklaşık on adım uzakta biri duruyordu. Kapüşonu yüzünü gölgede bırakıyordu. Cidden katil o muydu?

‘’Kimsin sen?’’ Bir süre sessizlik oldu. Adam cevap vermedi. Bir adım geriye gittim. O da benimle birlikte bir adım ilerledi. ‘’Benden uzak dur!’’ Diye bağırdım. Adam iki elini yavaşça kaldırdı. ‘’Sakin ol’ dedi. O sırada olduğu yerden kıpırdamadı. ‘’Bana yaklaşma!’’ Tekrar bağırdım. Adam olduğu yerde kaldı, kafasını hafifçe kaldırdı. ‘’Sana zarar vermeyeceğim’’ cidden buna inanacağımımı zannetmişti. Ellerim titriyor, konuşurken sesim titriyordu. Ama sanki bunu biliyordu. Ve olduğu yerde kaldı. ‘’ eğer seni öldürmek isteseydim, şu ana kadar yapardım’’ aslında haklıydı… yapabilirdi o zaman neden yapmamıştı? O kimdi?

’’ Kimsin sen?’’ Diye tekrar sordum. Adam derin bir nefes aldı. Sanki söylemek istediği çok şey vardı. Ama nereden başlayacağını bilmiyordu. ‘’Önce şu telefonu indir’’ dedi sakin bir şekilde. Kafamı iki yana salladım. ‘’Hayır’’ adam kafasını çok az kaldırdı. Ama hala yüzünü görememiştim. ‘’Bana güven’’ acı acı güldüm. ‘’Bu saatten sonra kimseye güvenmem’’

Adamın dudağının kenarı istemsizce kıvrıldı. ‘’Demek hiç değişmemişsin’’ kaşlarımı çattı. Kafamı hafifçe sola yatırdım. ‘’ ne dedin?’’ Bir anda adamın gülümsemesi silindi. ‘’Hiç’’ derin bir nefes aldı. ‘’Sen beni tanımıyorsun değil mi?’’ Kafamı iki yana salladım. ‘’Ben seni nereden tanıyacakmışım.’’ Kaşlarımı çattım. ‘’Peki ya sen? Sen beni tanıyor musun?’’ Adam yumruklarını sıktı. ‘’Hayır’’ peki ya az önceki söyledikleri ne alakaydı? ‘’ o zaman değişip değişmediğimi nereden biliyorsun?’’ Adam kafasını hafif sola doğru çevirdi. ‘’Sadece tahmin ettim’’. İçimde tarif edemeyeceğim bir his vardı. Onu ilk kez görüyor olmalıydım. Ama nedense, sesi bana yabancı gelmiyordu.

Etrafa bakmaya başladım. ‘’Burada başka kimse yok mu?’’ Adam benimle birlikte tarafa baktı. ‘’Bunu kimse bilemez’’ adama baktım. Ne demek istiyordu? İçerisi soğuk olmaya başlamıştı. Ellerimi birleştirip birbirini sürtmeye başladım. O sırada hala etrafa bakmaya devam ediyordum.

Tam o sırada omuzlarımda bir sıcaklık hissettim. Az önce karşımda duran adam şimdi üzerindeki hırkayı bana vermişti. Arkamı dönüp ona baktım. Neredeyse 1.85 boylu, kahverengi gözlü, siyah saçlı biri duruyordu önümde. Hafif çekik gözlüydü. Sandığımdan daha yakışıklıydı.

Tam ona bir şey soracakken dal kırılma sesi geldi. Adama baktığımda yüzündeki ifade gitmiş yerine daha ciddi bir ifade gelmişti. ‘’Bizi buldular… buradan çıkmamız lazım’’ bileğimden tutup. Beni çekmeye çalıştı. ‘’neden sana güvenmeliyim?’’ Adam durup bana baktı. ‘’İstersen güvenme ama ikimizin sağlığı içinde şuan buradan çıkmalıyız’’

Deponun sonuna doğru koşmaya başladık. Koşarken ayağım yerdeki tahtaya takıldı. Tam düşecekken adam beni tuttu. ‘’Sessiz ol!’’ Ben ne yapmaya çalışıyorum acaba. Burada korkudan nefesimi bile tutmuşum. Bana gelip sessiz ol diyo. Derin bir nefes alıp koşmaya devam ettik. O sırada arkama baktığımda bir kaç adam içeri girmişti. Sonunda deponun arka çıkışına gelmiştik. Adam beni çekiştirmeye devam etti. En son bir ağacın arkasına geçtik. Hava karardığı için bizi kimse göremezdi. İkimizde yere çömeldik.

Çok yakındık. Neredeyse nefeslerimiz birbirine değecekti. ‘’Artık söyle. Sen kimsin?’’ Adam bana baktı çatmış olan kaşlarını düzeltti. Derin bir nefes aldı. ‘’Ben luka…’’ kısa bir konuşma yaptı. İsmi çok tanıdık geliyordu. Sanki onu daha önce duymuştum. Ama nerede? ‘’Eee luka benim burada olduğumu nereden biliyordun?’’ Luka elini boynuna götürürdü ve boynunu ovalamaya başladı. ‘’Bunu şuan söyleyemem…’’ Kaşlarımı çattım. Deponun çıkışına doğru baktım. Adamlar etrafa ışık tuttu. Hemen luka ile eğildik. Işık bizi geçtiğinde geri pozisyonumuza döndük. Adamlar kapıyı kapatıp içeri girmişlerdi. Derin bir nefes aldım. ‘’Oh sonunda.’’

Tam o sırada gözlerimi alan bir ışık üzerime düştü. Refleksle gözlerimi kapadım. Luka hiç düşünmeden kolumu tuttu ve beni yere doğru çekti. ‘’ ah lara ah… bir kere şu çeneni tutabilsen keşke.’’ Diye kendi kendime söylenmeye başladım. Luka dişlerini sıktı. ‘’Sessiz ol.’’ Diye fısıldadı.

Işık bir kaç saniye üzerimizde kaldı. Sonra ağır ayak sesleri duydum. Biri bize doğru yürüyordu. Luka nefesini tuttu. Ben de…

Hareket etmeye cesaret edemedim.