22.BÖLÜM

Adam bize doğru yaklaşıyordu. Nefes almakta zorlanıyordum arkamı döndüm. Lukaya ve anneme baktım. Annem bana gülümsüyordu ve bu gülümsemesi bana güven veriyordu. Tekrardan adama doğru döndüm gülerek bana doğru geliyordu. Tam o sırada elimde bir sıcaklık hissettim. Luka elimi tutmuştu. Ona baktım güçlükle gözlerini açık tutuyordu, gülümsedi. ‘’iyi olacağız’’ dedi ve gözlerini kapadı. Elimi tutmayı bırakmıştı. Gözlerim dolmuştu. ‘’Luka hayır hayır gözlerini aç luka’’ ben lukayı sarsarken yanıma kuzey geldi. ‘’Lara gitmeliyiz’’.

Tam o anda siren sesleri duyulmaya başlamıştı. Adama baktım ve gülümsedim. ‘’Noldu yoksa bizi yakalabileceğini mi sandın… hapishane ziyaretine gelirim belki o çaresiz bakışlarını görmeye.’’ Adam olduğu yerde durdu ve bana sinirli bir şekilde baktı. ‘’Lara, bu burada bitmedi. Seni ve anneni pişman edeceğim.’’ O anda polis arabaları ve ambulans gelmişti. Son kez adama baktım. ‘’Eğer bir gün karşıma çıkarsan… O gün tekrar karşıma çık. O zaman hangimizin pişman olacağını görürüz.’’

Polisler kısa süre içinde gelmiş ve saldırganı gözlatına almıştı. Sağlık görevlileri ise bize doğru gelip luka’yı sedye ile ambulansa taşıdılar annemide ambulansa bindirdiler. Kuzeye baktım gözleri dolmuştu. ‘’Kuzey sen arabayı alıp hastaneye gel ben onlarla beraber gitcem.’’ Kuzey kafasını salladı ve arabaya doğru koşmaya başladı. Gerçekten bu kadar duygusal biri katile çalışıyor olabilir mi?

O anda annemin sesi geldi. ‘’Lara hadi kızım luka çok kan kaybetti.’’ Luka deyince kalbim duracakmış gibi oldu. Eğer ona bir şey olursa kendimi asla afetmem. Ambulansa doğru yürüdüm ve annemin yanına oturdum. Parametik luka’ya müdahale ediyordu. Ambulans ise son hızla hastaneye gidiyordu.

Hastaneye geldiğimizde luka’yı sedye ile acil müdahale odasına aldılar. Annemi ise acil servise aldılar. Ne yapacağımı bilmiyorken arkadan kuzey geldi. ‘’Lara sen annenle ilgilen. Luka’ya ben bakacağım.’’ Kafamı salladım ve annemin olduğu yere doğru koşmaya başladım. Annem sedyede oturuyordu. Yaraları çok şükür derin değildi pansuman yapıyordular. Neredeyse beş dakika annemi bekledim. Sonunda bitmişti ve annem yanıma geldi. ‘’Lara kızım gidelim luka’ya bakalım çocuk bizim için neler yaptı.’’ Gülümsedim gerçektende bizim için çok şey yapmıştı. Luka’nın olduğu yere doğru yürümeye başladık.

Kuzey oturmuş luka’yı bekliyordu kapının önünde, hemen onun yanına doğru gittik. ‘’Kuzey ne oldu? Luka iyi mi?’’ Kuzey ayağa kalktı ve bana doğru yaklaştı. ‘’Merak etme Lara, luka iyi ve dahada iyi olacak o seni bırakmaz.’’ Nedense bu cümle hoşuma gitmişti ne diyeceğimi bilememiştim sadece kafamı sallayabildim. Annemi koltuğa oturttuktan sonra bende yanına oturdum.

Bir süre sonra doktor odadan çıkmıştı hızlıca ayağa kalktım. ‘’Hastanın yakınları siz misiniz?’’ Kuzey benden önce davranıp ‘’evet doktor bey biziz luka iyi mi?’’ Dedi. Doktor gülümsedi ve bana baktı. ‘’Hasta çok şanslıymış. Neyse ki ciddi bir iç kanama görünmüyor. Biraz daha geç gelseydiniz sonuçlar farklı olabilirdi.’’ Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı. İçim sonunda rahatlamıştı. ‘’Teşekkür ederim doktor bey.’’ Dediğimde doktor gülümseyip uzaklaştı.

Hemen sonra luka odadan çıktı. Onu görünce kalbim hızlanmıştı hemen yanına gidip ona sarıldım. Luka biraz sarsıldı ama yinede beni tutmak için ayakta durmaya çalıştı. Annem arkadan endişeli bir şekilde seslendi. ‘’Lara sakin ol çocuğun dikişlerini açacaksın.’’ Annemi. Dinlemedim ve daha çok sıkı sarıldım. ‘’İyi misin?’’ Luka gülümsedi saçlarımı okşadı. ‘’Sen iyiysen bende iyiyim’’ gözlerimden yaşlar akmaya devam etti. ‘’Sana bir şey olacak diye çok korktum.’’ Kuzey arkadan gülerek ‘’cidden çok korktu’’ luka kuzeye bakıp sonra bana geri baktı. Omuzlarımdan tutup beni geri itti ve ellerimi tuttu. ‘’Seni asla bırakmam’’. Ona tekrardan sıkı bir şekilde sarıldım.

Luka acı çeker bir şekilde konuştu ‘’bir daha böyle sarılırsan gerçekten dikişlerim açılacak.’’ Hemen geri çekildim. ‘’Ne?’’ Luka hafifçe güldü. ‘’Şaka yaptım’’ derin bir nefes verdim ve luka’nın omuzlarına yavaşça vurmaya başladım. ‘’Çok gıcıksın’’ güldü ve beni kendine çekerek sarıldı.

Annem arkadan gülerek. ‘’Vay be ben bu günleride mi görecektim’’ Anneme baktım, güldüm.

Ne kadar kötü şey yaşamış olursam olayım, arkadaşlarım ve annem hep yanımdaydı… Keşke sende burada olsaydın, Ece.