8. Bölüm 𑁍

Deniz, Umut ve Sena tribünden ayrılıp bahçeye doğru yürüdüler.

Arkalarından onları izleyen Karan, kollarını göğsünde birleştirip hafifçe gülümsedi.

"Kimdi o saldırgan güzellik?" diye sordu gözlerini Lale'nin uzaklaşan siluetinden ayırmadan.

Yanında duran Emir omuz silkti.

"Yeni gelmiş galiba. Bildiğim kadarıyla Moda Tasarımı bölümünde okuyor."

Karan birkaç saniye düşündü.

"Sena ona ne diye bağırıyordu? Leyla mı, Lina mı... Hatırlıyor musun?"

Emir başını kaşıdı.

"Yok abi... Galiba Lale diye bağırdı."

Karan ismi kendi kendine tekrar etti.

"Lale..."

Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"İlginç kızmış."

❁

Moda Tasarım Sınıfı

Lale ile Gül sınıfa girip en arkadaki sıralardan birine oturdular.

Lale'nin siniri hâlâ geçmemişti. Çantasını masanın üzerine bırakırken derin bir nefes verdi.

Gül başını iki yana salladı.

"Artık sakinleş, Lale. Her şey bitti."

Lale homurdandı.

"Bitti ama benim sinirim bitmedi."

Gül gülümseyerek devam etti.

"Sana papatya çayı şart."

Bir an durup ekledi:

"Hatta papatya tarlası."

Lale istemsizce güldü ama hemen ciddileşti.

"Sakinleşemiyorum Gül." dedi iç geçirerek. "Sırf sevgilisiyle aynı evde yaşıyorum diye benden nefret ediyor. Sürekli hakaret ediyor. Annemin en sevdiği çiçeğin adını bile küçümseyerek söyledi."

Gül başını salladı.

"Haklısın. Ama Sena'nın söylediklerini kafana takma. O seni kıskanıyor."

Lale sinirle masaya parmaklarını vurdu.

"En çok da Deniz'e sinir oluyorum."

"Neden?"

"Kız dün gece resmen eve baskın yaptı. Ama beyefendi sevgilisine tek kelime etmedi. Suçlu yine ben oldum."

Gül iç çekti.

"Bence Deniz de ne yapacağını bilmiyor."

Lale alaycı bir şekilde güldü.

"Hiç umurumda değil."

Tam o sırada hoca sınıfa girdi.

"Arkadaşlar, yerlerinize geçelim."

Sınıftaki uğultu yavaş yavaş kesildi.

Ders başlamıştı.

✿

İşletme sınıfı

Deniz yerine oturmuş, elindeki kalemi sinirle parmaklarının arasında çeviriyordu.

Yüzündeki öfke hâlâ dinmemişti.

"Ne hakla benim sevgilime zarar veriyor?" dedi dişlerini sıkarak. "Annem geldi, bu vahşiyi benim burnumun dibine soktu bıraktı."

Yanında oturan Umut derin bir nefes aldı.

"Abi, yanlış anlama ama..." dedi temkinli bir sesle. "Kavgayı başlatan Sena'ydı."

Deniz dönüp sertçe ona baktı.

"Umut..."
"Abi bari sen yapma."

Tam o sırada sıraların arasından Karan yanlarına geldi.

Her zamanki rahat tavrıyla sıraya yaslandı.

"Ben bu kavgada Lale Hanım'ın tarafındayım."

Deniz kaşlarını çattı.

"Kızın hem cesareti hem de verdiği hasar etkileyiciydi doğrusu."

Deniz sandalyesini sertçe geriye itti ve ayağa kalktı.

"Ne diyorsun lan sen?"

Karan en ufak bir geri adım atmadı.

"Bir şey demiyorum, Denizcik." dedi sırıtıp. "Sadece kampüse yeni gelen hanımefendiyi övdüm."

Sonra gülümsemesini genişletti.

"Hatta fırsatını bulursam tanışmayı da düşünüyorum."

"Sikerim seni Karan! Benden ve çevremden uzak dur lan!" Dedi Deniz sinirle.

Umut iki taraf arasında gidip gelen bakışlarla gerildi.
"Abi... Hiç sırası değil." Dedi Karan'a

Karan aldırış etmedi.

"Yalan mı söylüyorum?" dedi.

Sonra Umut'a döndü.

"Sen söyle. Güzel kız değil miydi?"

Umut farkına varmadan cevap verdi.

"Yani... Güzeldi. Saçları falan..."

Sözünün devamını getiremedi.

Çünkü Deniz'in kendisine attığı sert bakışı görünce yutkundu.

Sınıfta birkaç kişi sessizce gülmeye başladı.

Deniz çenesini sıktı.

"Karan..."

Sesi oldukça sakindi ama bu sakinlik öfkesini daha da belli ediyordu.

"Siktir git yerine."

Bir an durup devam etti.

"Benim tek odağım bir ay sonraki maç. Dikkatimi dağıtmana izin vermeyeceğim."

Bunu söyledikten sonra sınıftan hızla çıktı.

Karan arkasından bakıp hafifçe gülümsedi.

Umut ise derin bir iç çekti.

"Şimdi kesin gidip sinirini bir yerlerden çıkaracak."

Karan omuz silkti.

"Çıkarsın bakalım..."

Gözlerini kapıya çevirdi.

❁

Kampüs çıkışı

"Ne oldu? Çıkmış mı?" Diye sordu Karan, Emir'e

"Çıkmış kanka sınıfta yoktu." Dedi Emir

"Sağol kanka. Ben yarın yakalarım onu." Dedi Karan

✿

Gül, Lale'nin anlattıklarını büyük bir dikkatle dinledi. Kahvesinden bir yudum aldıktan sonra şaşkınlıkla başını iki yana salladı.

"Vay be..." dedi. "Biliyor musun? Bence bu okuldaki çoğu kızın hayali Deniz'le bu kadar yakın olmak. Aynı evde yaşamak bile onlar için büyük olay."

Lale kahvesini yudumlayıp yüzünü buruşturdu.

"Ay, uzak olsun benden." dedi. "Kimin hayaliyse o yaşasın. Benim tek hayalim bu okuldan mezun olmak."

Sonra merakla öne doğru eğildi.

"Sen boş ver şimdi bizi. Bana şu Karan'la Deniz'in neden küs olduğunu anlatsana."

Gül dudaklarında muzip bir gülümsemeyle başını eğdi.

"Anlatacağım da..." dedi. "Önce başka bir şey soracağım."

Lale kaşlarını kaldırdı.

"Ne?"

"Kavgada Karan seni nasıl tutup kendine çekti öyle?" dedi heyecanla. "Ben uzaktan izlerken bile etkilendim. Eee... Nasıldı onunla burun buruna gelmek?"

Lale bir an durdu.

İster istemez o an gözlerinin önüne geldi.

Karan'ın bileklerinden tutup kendine çekişi...

Aralarındaki birkaç santimetrelik mesafe...

Lale hemen düşüncelerini dağıttı.

"Yani..." dedi omuz silkerek. "Normaldi bence."

Gül şüpheyle gözlerini kıstı.

"Normal mi?"

"Evet."

"Hiç heyecanlanmadın yani?"

Lale kahvesini yeniden eline aldı.

"Hayır."

Gül gülmeye başladı.

"Tamam, tamam..." dedi. "İnandım."

Lale gözlerini devirdi.

"Artık anlatacak mısın?"

Gül gülümseyerek arkasına yaslandı.

"Anlatayım."

Birkaç saniye düşündü.

"Yaklaşık bir yıl önce..." diye söze başladı. "Deniz ve Karan aslında birbirlerine düşman değildi. Çok yakın arkadaş sayılmazlardı ama aynı takımdaydılar. Antrenmanlardan sonra birlikte vakit geçirir, gayet iyi anlaşırlardı."

Lale dikkatle dinliyordu.

"Sonra Sena çıktı ortaya."

"Ne yaptı yine?"

Gül alaycı bir şekilde güldü.

"Karan, Sena'dan hoşlanıyordu."

"Sonra?"

"Sena ise Deniz'i seçti."

Lale kaşlarını kaldırdı.

"İşte asıl olay da o zaman başladı." dedi Gül. "Karan buna çok sinirlendi. Bir gün antrenmanın ortasında tartışmaya başladılar."

"Eee?"

"Tartışma kısa sürede kavgaya dönüştü."

Lale şaşkınlıkla dinlemeye devam etti.

"Gördüğümüz kadarıyla ilk yumruğu atan Karan'dı." dedi Gül. "Hocalar hemen araya girdi. O olaydan sonra da takım kaptanlığını elinden aldılar."

"Kaptanlığı direkt Deniz'e mi verdiler?"

"Hayır." dedi Gül başını sallayarak. "Önce birkaç kişiyi denediler. Ama antrenör, Deniz'in takımı çok iyi yönettiğini fark etti. Liderlik konusunda gerçekten başarılıydı. Sonra kaptanlığı ona verdiler."

Lale istemsizce başını salladı.

"Anladım..."

"Ama bu olay ikisinin arasını daha da açtı."

Gül kahvesinden bir yudum aldıktan sonra sesini biraz alçalttı.

"Bir de Sena var tabii."

Dudak büktü.

"Bence bu işlerin en büyük sebebi o."

"Neden?"

"Çünkü biz ordaydık, her şeye şahittik." dedi Gül. "Karan'a sürekli umut veriyordu. Onunla flört ediyor gibi davranıyordu. Sonra bir anda gidip Deniz'le sevgili oldu."

Lale şaşkınlıkla dinliyordu.

"Sena aynı zamanda ponpon kızlar takımının kaptanıydı." diye devam etti Gül. "Hâlâ da öyle."

Bir an durup omuz silkti.

"Deniz de okulun en popüler kızlarından biri olduğu için onunla sevgili olmayı kabul etti."

Lale dudak büktü.

"Yani klasik..."

"Klasik erkek kafası." dedi Gül gözlerini devirerek. "Güzel kız görünce akan sulardan bile vazgeçiyorlar."

Lale kahkahasını tutamadı.

"Şu ana kadar dinlediğim en karmaşık aşk hikâyesi olabilir."

Gül de gülmeye başladı.

"Dur daha bitmedi."

"Devamı da mı var?"

"Hem de nasıl var..."

Gül kahvesinden son bir yudum aldı, fincanı masaya bıraktı ve conspiratif bir ifadeyle Lale'ye doğru eğildi.
"Tabii bunların hepsi okulda konuşulanlar." dedi. "Ne kadar doğru, ne kadar yanlış orasını kimse tam bilmiyor."

Lale merakla kaşlarını kaldırdı.
"Ee?"

"Şöyle söylentiler de var..." dedi Gül sesini iyice alçaltarak. "Karan, Sena'nın Deniz'i gerçekten sevdiğine hiçbir zaman inanmadı."

"Neden?"

"Çünkü Sena'nın ilgisini çeken şey biraz da popülerlik. Karan kaptanken herkes onun etrafındaydı. Kaptanlık Deniz'e geçince okulun yıldızı da Deniz oldu."

Lale düşünceli bir ifadeyle başını salladı.
"Yani Sena, ilginin peşinden gitti diyorsun."

"Birçok kişi öyle düşünüyor."

"Deniz?" Diye sordu Lale

"İşte orasını kimse bilmiyor." dedi Gül. "Deniz, Sena'yı gerçekten seviyor mu, yoksa alışkanlıktan mı birlikte, onu sadece kendisi bilir."

Lale kahvesini karıştırırken dalgın bir sesle konuştu.
"Ama bugün kavgada sevgilisini savunuyor gibi görünüyordu, ve onun için endişeliydi."

Gül gülümsedi.
"Orası öyle, artık derinde ne var bilmiyorum ben"

Lale omuz silkti.

"Deniz gerçekten ilginç biri." dedi Gül.
"Sahada başka, arkadaşlarıyla başka, sevgilisiyle başka... Sana karşı ise bambaşka."

Lale kaşlarını çattı.
"Bana karşı dümdüz gıcık."

"Belki."
Gül dudaklarının kenarını kıvırdı.
"Belki de çocukluk arkadaşınız olduğunuz içindir."

Lale hemen itiraz etti.
"Çocukluk arkadaşlığı falan değil o. Çocukluğumun belası."

İkisi de gülmeye başladı.

Gül tekrar söze girdi.
"Bir de sana Karan'dan bahsedeyim."

"Dinliyorum." Dedi Lale merakla.

"Bu arada etrafındaki kişilerin, neyin ne olduğunu bil diye anlatıyorum bunları." Dedi gül

"Sorun yok anlat sen ben bayılırım dedikoduya." Dedi Lale gülerek

"Karan aslında dışarıdan çok rahat görünür ama kolay kolay kimseye ilgi duymaz. Okuldaki kızların yarısı peşinden koşuyor, adam dönüp bakmıyor bile."

Lale umursamaz bir tavırla omuz silkti.
"Egolu biri!"

"Ama bugün..." dedi Gül anlamlı bir gülümsemeyle.

"Ne olmuş bugün?"

"Kavgadan sonra sana bakışını gördüm."

Lale şaşkınlıkla yüzüne baktı.
"Abartıyorsun."

"Abartmıyorum. Ama şunu da söyliyeyim, Karanın seninle ilgilendiğini görse Sena. Kudurur ve Karan'a ilgisini verir." Dedi gül.

Lale iğrenerek. "Nefret ediyorum böyle insanlardan. Pis orospu." Dedi.

"Öyle gerçekten. Bu arada yarın geliyorsun değil mi kafeye? Onur bey seni aldı değil mi?" Dedi gül

Lale evet anlamında başını salladı. "Aldı aldı biraz zor oldu ama. Evet yarın geliyorum. Onur bey bana bu akşam saatleri falan yazar o saatte gelirim." Dedi

"Süperr." Dedi Gül alkış yaparak.