29. Bölüm 𑁍

Merakına yenik düşüp günlüğü açtı ve sayfaları yavaş yavaş çevirdi, bir kaç sayfa sonra bazı yazılar dikkatini çekmişti.

"Merhaba sevgili günlük. Babam ve amcam kavga edince amcam dükkanı kendi üstüne yapıp babamı kovdu. Bizi kendi evimizden de çıkardılar, şuan yoldayız, Ardahana gidiyoruz. Babamın askerlik arkadaşı varmış orada, çok iyi bir abiymiş babam öyle söyledi adı da Mustafa abiymiş. Birde benimle yaşıt olan bir kızı varmış adı da Laleymiş."

Bu satırları okuyunca gülümsemeye başladı Lale Geçmişte herşey çok güzeldi. Hemen diğer sayfayı çevirdi.

"Sevgili günlük bir hafta boyunca yazamadım çünkü Mustafa abilerin alt katına taşındık. Mustafa abinin Lokantası var babamı yanına aldı ve birlikte çalışıyorlar. Ev için de bizden kira almıyor Mustafa abi. Çok sevdim onu, amcamdan daha çok hemde. Amcam bizi umursamadan kovmuştu evinden. Mustafa abinin kızını sorarsan. Garip biri daha konuşmadım onunla. bazen cama çıkıp onu izliyorum çok saldırgan biri. Mahalledeki çocukları dövüyor. Tam bir erkek Fatma" bu kısmı okurken kahkaha atmıştı resmen Lale. Hemen devam etti okumaya.

"Bu çok kötü bir hareket. Bence ben onunla arkadaş olamam. Şimdi gitmem gerek annem en sevdiğim uzun makarnadan pişirdi onu yicem sonra da bisiklet sürücem kapının önünde."

"Küçükken ne kadar da masum ve tatlı biriymiş meğersem." Diye geçirdi Lale. Diğer sayfayı çevirdi merakla.

"Bu kız tam bir salak! Çok gıcık kapmaya başladım ondan! İnsan değil canavar resmen! Keşke gitsek buradan. Bilyelerimi aldı benden ve geri vermedi. En sevdiğim bilyelerdi onlar hemde. İki de bir de babama beni ispiyonlıyor ve babam bana kızıyor. Bu kızı hiç sevmiyorum."

Lale bu satırları okurken yeni hatırladı böyle bir olayı yaşadığını ve o bilyeleri hâlâ saklıyordu garip bir şekilde. Hemen sonraki sayfaya baktı.

"O kızla şimdi de aynı sınıfa yazdılar bizi 2/B ye gidiyoruz hemde yan yana oturuyoruz. Sıranın çoğunu ele geçiriyor. Ve oturucak bir yer bile bırakmıyor. Bende onun en çok sevdiği hello kitili kalemini yere attım ve kırıldı kalem, ama amacım kalemi kırmak değildi. Eve gidince hemen anne ve babama ispiyonladı. Annem ve babam ona hello kitili kalem silgi ve defter aldılar. Çok kıskandım. Ama benim mavi motorlu defterim daha güzel."

"Ben gerçekten kötü bir çocukmuşum, bunları okurken kendimi çok kötü hissettim" diye geçirdi Lale. Diğer sayfayı açtı.

"Uzun süre yoktum günlük yazmak içimden gelmedi. Artık dördüncü sınıfa gidiyoruz Lale ile. Biraz olsun bile alışamadım ona. Hâlâ sevmiyorum. Ama o bana alıştı galiba, çünkü hep benimle oyun oynamak istiyor ama ben hayır diyerek ondan uzaklaşıyorum. Ona boyun eğen eski Deniz yok artık. Mustafa amca bana sende tam bir ardahanlı oldun be Denizim dedi. Ama ben bir şey yapmadım ardahanlı olmak için, sadece arka mahalledeki bana laf atan Enesi ve Muhammed'i dövmüştüm. Kapı çalıyor kesin Lale geldi. Annem şuan kapıyı açtı. Evet Lale gelmiş. Kız kardeşim Selinay bizden 1,5 yaş küçüktü ve Lale ile çok iyi anlaşıyorlar, şuan benim boyama kitabımı karalıyorlarsa yine bu onların sonu demek ben gidiyorum günlük döveceğim iki tane salak var."

Diğer sayfa,

"Sakar dokunduğu herşeyi kırıyor. Dokunma dedikçe eşyalarıma donuyor. Bide ne oldu biliyor musun günlük. O salağın saçına bit girmiş, sırtına kadar uzanan saçlarını Sevcan abla ve annem kulağına kadar kesti. Lale iki gün aralıksız ağladı. O ağladıkça gülme geliyordu bana. Ona yeni lakap takmıştım Bitli Lale ya da kel Lale diyordum ve hep ağlıyordu. Devran döndü artık hükümdar benim."

Lale gülerek. "O günü dün gibi hatırlıyorum pislik onun yüzünden insan içine çıkamıyordum. Bitli kel Lale diyordu." Dedi

Diğer sayfa,

"On beş yaşına girdim hâlâ günlük yazdığıma inanamıyorum, ama benim rahatça içimi dökebidiğim tek şey günlüğüm. Dün cesur ve Muhammed okul çıkışı Lalenin yolunu kesmişlerdi. Rahatsız ediyorlardı. Laleyi sevmememe rağmen çok sinirlendim ve kendimi tutamayıp ikisine saldırıp dövdüm ve bileğimi çatlatmışım onları döverken. alçıya aldılar. Bu kız gerçekten de Belayı çekiyor."

"Şaşırmıştım bana yardım etmesine o gün. Ve onlar taşınınca çok üzülmüştüm ama aslında hiç kimseye söylemedim Denizi özlediğimi. Küs TE olsak kavgalı da olsak. O yaşıtım olan arkadaşımdı."
Dedi lale.

"En çok istediğim şey futbolcu olmak. Ronaldo gibi olmak istiyorum. Allahım lütfen hayallerimi gerçekleştirmem de yardım et bana."

Lale son satırları okuyunca defterin kapağını kapattı. Ve odadan çıkınca geri yerine koydu.

"Sena, beni neden anlamıyorsun? Annemle babam geldi diyorum sana!" dedi Deniz, öfkeyle saçlarının arasından elini geçirerek.

"Ben anlamam, Deniz! Resmen beni ekiyorsun!" diye karşılık verdi Sena.

"Seni ekmiyorum! Başka bir zaman gideriz diyorum!" dedi Deniz, ses tonu giderek sertleşirken.

"Umurumda değil, Deniz!"

Deniz derin bir nefes aldı. Daha fazla uzatmanın bir anlamı olmadığını biliyordu.
"Tamam, Sena. Kapatıyorum. Hadi, görüşürüz." dedi ve telefonu sinirle kapattı.

Telefonu cebine koyduğu sırada Lale balkona çıktı. Kapıyı usulca kapatıp Deniz'e baktı.
"Evet, Deniz?" diye sordu.

Deniz başını kaldırıp gözlerini Lale'ye çevirdi.
"Evet, Lale?"

"Söylemek istediğin bir şey yok mu?" dedi Lale, kollarını göğsünde birleştirerek.

"Olmaz mı? Var tabii." dedi Deniz. Sesi, az önceki öfkesine rağmen bu kez daha sakindi.

Selinay, konuştuklarını duyamıyordu ama ikisinin de ciddi bir şekilde konuştuğunu anlamıştı. Gülümseyerek başını iki yana salladı.

"Bunlar hiç değişmeyecek mi? Küçükken de aynı böyle tartışırlardı." diye mırıldandı kendi kendine. Sonra yüzünde yaramaz bir gülümseme belirdi.

"Aslında birbirlerine çok yakışıyorlar ya... Lale'nin saçları, yüzü, boyu, fiziği... Her şeyi çok güzel. Abimin de kasları, yüzü... Of, tam olmuşlar işte! Şimdi şu Sena salağını bunların arasından nasıl çıkaracağım ben?" diye içinden geçirdi.

✽

"Ee, varsa söyle hadi." dedi Lale, merakla Deniz'e bakarak.

Deniz birkaç saniye sessiz kaldı. Söyleyeceklerini toparlamak ister gibi derin bir nefes aldı.
"Özür dilerim." dedi sonunda.

Lale kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Ne için? Açıklamasını da yap hadi."

Deniz gözlerini bir an yere indirdi.
"Sana inanmadığım, seni suçladığım ve sana güvenmediğim için özür dilerim, Lale. Oldu mu?" dedi,
sesi bu kez pişmanlığını açıkça belli ediyordu.

"Özrünü kabul ediyorum. Ama bu seni affettiğim anlamına gelmiyor Deniz Yıldırım."
Dedi ve balkondan çıktı Lale.

"Annem aradı, Lale. Evin anahtarını alın, aşağı inin dedi." dedi Selinay.

"Tamam, ben gidip çantamı alayım." dedi Lale.

Hızlı adımlarla odasına geçti. Yatağın üzerindeki çantasını omzuna astı, telefonunu ve cüzdanını kontrol ettikten sonra odadan çıktı.

"Abi, hadi! Annemler bekliyor!" diye seslendi Selinay.

Üçü birlikte çıkıp aşağı indiler.

Binanın önüne geldiklerinde herkes çoktan hazırdı. Arabaların bagajları kapanmış, yolculuk telaşı başlamıştı.

"Şimdi kim nereye biniyor?" diye sordu Aylin Hanım etrafına bakarak.

Mustafa Bey cebinden araba anahtarını çıkarıp Deniz'e uzattı.
"Baban, ehliyetin olduğunu söyledi. Sen benim arabayı kullan. Lale ve Selinay da seninle gelsin. Biz de babanın arabasına geçeriz. Yorulursan direksiyonu Lale'ye ver, o sürer."

Deniz şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı.
"Lale'nin ehliyeti mi var?"

"Olmaz mı?" dedi Mustafa Bey gururla. "Ona söz vermiştim. On sekizine girer girmez ehliyetini aldırdım."

Murat Bey gülümseyerek Lale'ye baktı.
"Maşallah benim gelini- yani kızıma."

Mustafa bey kaşlarını çatarak Murat beye baktı.
"Devrem!" Dedi

Lale utangaç bir tebessümle başını eğdi.

"İyi oldu bunlarla gitmiyoruz." dedi Aylin Hanım gülerek. "Deniz'in bir şarkıları var... Kız Selinay, adamın adı neydi? Hani şu hızlı hızlı söyleyen."

Selinay kahkahasını tutamayarak,
"Ceza, anne!" dedi.

Bir anda herkes gülmeye başladı.

Sevcan Hanım da gülerek söze karıştı.
"Kocalarımız öne binsin. Biz de arkada birikmiş dedikodularımızı yaparız."

"Ay evet, Sevcan! Hadi." dedi Aylin Hanım.

İki kadın kahkahalar eşliğinde Murat Bey'in arabasının arka koltuğuna geçtiler.

Murat Bey direksiyonun başına geçmeden önce dönüp çocuklara baktı.

"Dikkatli olun."

Mustafa beyde başını sallayarak
"Bizi takip edin. Güzel bir yer bulduk. Yaklaşık iki saatlik yolumuz var."

"Tamamdır." dedi Deniz.

Mustafa Bey'in arabasının şoför koltuğuna geçti, aynaları ve koltuğu kendine göre ayarladı.

Selinay ise arka koltuğa yayılıp ayaklarını uzattı.
"En güzel yer benim!" dedi keyifle.

Lale gülümseyerek ön yolcu koltuğuna oturdu. Emniyet kemerini takarken Deniz kısa bir an ona baktı. Lale de bunu fark etti ama hiçbir şey söylemedi.

Motorlar çalıştı. İki araba peş peşe hareket ederken, şehir yavaş yavaş arkalarında kalmaya başladı.

Lale elini aracın tabletine doğru uzattı.

Deniz bunu fark eder etmez elini ekranın üzerine koydu.
"Ne yapıyorsun, bücür?" diye sordu, dudaklarının kenarında muzip bir gülümsemeyle.

Lale kaşlarını çattı.
"Telefonumu arabaya bağlayacağım. Şarkı açacağım."

"Hayır." dedi Deniz, başını iki yana sallayarak. "Ben açacağım. Senin o mıy mıy şarkılarını dinleyemem."

Lale kollarını göğsünde birleştirdi.
"Sen nereden biliyorsun mıy mıy şarkılar dinlediğimi?"

"Tahmin ediyorum." dedi Deniz, omuz silkerek.

Arka koltukta oturan Selinay derin bir iç çekti.
"Allah'ım... Ben annemlerle aynı arabada, kucakta sıkışarak gitseydim daha iyiydi." dedi.

İkisine son bir kez umutsuzca baktı, sonra kulaklığını takıp başını cama yasladı.

Lale pes etmeye niyetli değildi.
"Tamam o zaman." dedi. "Sırayla birer şarkı açacağız."

Deniz kısa bir süre düşündü.
"Olur." dedi. "Ama benim telefonun şarjı az."

"Benimki tam dolu." dedi Lale. "Ben bağlarım."

Telefonunu Bluetooth ile arabanın sistemine bağladı. Birkaç dokunuşun ardından Spotify'ı açtı.

"Evet..." dedi gülümseyerek. "İlk şarkıyı ben seçiyorum."

Deniz göz ucuyla ona baktı.
"Tabii tabii, bücür aç bakalım."

Lale ekrana dokundu.
"Tabii ki Bengü - Feveran."

Şarkının ilk notaları arabanın içine yayılınca Lale'nin yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

Deniz gözlerini yoldan ayırmadan arabayı sürmeye devam ediyordu. Ancak şarkının ritmine istemsizce ayak uyduruyor, parmakları direksiyonun üzerinde hafif hafif tempo tutuyordu.

Lale ise camdan dışarı bakarken şarkıya keyifle eşlik ediyor, zaman zaman sözleri mırıldanıyordu. Yol boyunca esen hafif rüzgâr, açık kalan camdan içeri doluyor ve saçlarının birkaç tutamını yüzüne savuruyordu.

"Yürek değil. Yenilmedim. Kadir kıymet ne bilmedin! Sana bırakmam ahımı!" Diyerek sözleri söyle Lale ve sanki denize gönderme yapıyor gibiydi.

Arka koltuktaki Selinay, kulaklığını bir kulağından hafifçe çekip ikisine baktı.

İkisinin de farkında olmadan aynı ritimde hareket ettiğini görünce bir gülümseme yayıldı yüzüne.

Başını cama yasladı ve uykuya kaldı selinay.

Lale selinayın uyuduğunu fark edince hemen selfie çekti.

"Yakışıklı çıktım mı? Çıkmadıysam paylaşma!" Dedi Deniz dalga geçercesine.

Lale gözlerini devirdi.