7. Bölüm 𑁍

Lale ile Gül derslikten çıkıp okulun geniş bahçesinden yürümeye başladılar.

Bahçenin sonunda kocaman bir halı saha vardı. Sahanın etrafındaki tribünler neredeyse dolmuştu. Öğrencilerin çoğu ellerinde kahveleriyle oraya doğru gidiyor, kimi tezahürat yapıyor, kimi de arkadaşlarıyla sohbet ediyordu.

Lale merakla etrafına baktı.

"Ne oluyor burada?"

Gül gülümseyerek cevap verdi.

"Üniversitenin futbol takımı bugün antrenman yapıyor ya. Özellikle kaptanları olduğu zaman tribünler hep dolu olur."

İkisi tribünlerin ön sıralarında boş iki koltuk bulup yan yana oturdular.

Lale tam otururken ön sıranın en başındaki tanıdık yüz dikkatini çekti.

Sena.

Saçları kusursuz yapılmış, güneş gözlüğünü başına takmıştı. Telefonuyla ilgileniyor, ara sıra sahaya bakıyordu.

Lale gözlerini devirip tekrar önüne döndü.
"Bu salakta mı bu kampüste?.." dedi sessizce.

O sırada sahada oyuncular ısınmaya başlamıştı.

Deniz, takım kaptanı olarak sahanın ortasında duruyor, takım arkadaşlarına talimat veriyordu.

"Emir, sen kaleye geç!"

"Mert, sağ kanada!"

"Umut, sen benimle orta sahada kal."

Sesi sahanın her yerinden duyuluyordu.

Gül işaret parmağıyla Deniz'in hemen yanında duran uzun boylu, esmer bir çocuğu gösterdi.

"Bak, o Umut."

Lale gözlerini onun gösterdiği yöne çevirdi.

"Deniz'in en yakın arkadaşı."

Gül bunu söylerken gözlerini Umut'tan ayıramıyordu.

Lale dudaklarının kenarında oluşan gülümsemeyi gizleyemedi.

"Yoksa..." dedi kısık bir sesle. "Sen şu Umut'tan hoşlanıyor musun?"

Gül bir anda panikledi.

"Ne? Hayır! Ne alakası var?" dedi peş peşe. "Ben mi? Nereden çıkardın şimdi bunu?"

Lale kahkaha attı.

"Çünkü ona bakarken gözlerin resmen parlıyor."

Gül'ün yanakları utançtan kıpkırmızı oldu.

Bakışlarını hemen sahaya çevirdi.

"Saçmalama ya..." diye mırıldandı ama gülümsemesini de gizleyemiyordu.

Konuyu değiştirmek istercesine eliyle ön sırayı işaret etti.

"Şu en önde oturan süslü kız var ya..."
"Deniz'in sevgilisi." dedi Gül dudak bükerek. "Ama bence Deniz'i resmen kullanıyor. Duyduğuma göre protez tırnak parasını bile Deniz ödüyormuş."

Lale istemsizce güldü.

"Maalesef sevgilisi olduğunu biliyorum. Deniz salağına da anca böyle bir salak düşer zaten"

Gül kaşlarını çattı.

"Bir dakika... Nereden biliyorsun? Yoksa sen de onların yakın arkadaşlarından biri misin? Ben yanlış kişiye mi dedikodu yaptım?"

Lale kahkahasını tutamadı.

"Yok canım." dedi gülerek. "O Kezban'ın arkadaşı falan değilim."

Sonra sesini biraz alçalttı.

"Ama aramızda kalsın..."

Gül merakla ona doğru eğildi.

"Ben, Deniz'in çocukluk arkadaşıyım."

Gül'ün gözleri büyüdü.

"Ve..." diye devam etti Lale, "şu an aynı evde yaşıyoruz."

"NE?!"

Gül öyle yüksek sesle bağırmıştı ki tribündeki birçok kişi dönüp onlara baktı.

Lale panikle Gül'ün kolundan tutup tekrar yerine oturttu.

"Şşt! Sesini alçalt!" dedi telaşla. "Kimse bunu bilmiyor."

Gül hâlâ şoktaydı.

"Emin misin sen? Aynı evde mi yaşıyorsunuz gerçekten?"

Lale başını salladı.

"Evet. Uzun hikâye."

Gül heyecandan yerinde duramıyordu.

"Hayır, bunu burada anlatamazsın." dedi gözleri ışıldayarak. "Okul çıkışı işin yoksa bir kafeye gidelim. Bana en başından sonuna kadar her şeyi anlatacaksın, çünkü aşırı merak ettim."

Lale gülerek başını salladı.

"Anlaştık."

Gül sahaya baktı ve devam etti.
"Bak şu sol taraftaki çocuk varya oda bayağı bir yakışıklı o ayrı bir konu. onun adı Karan. Tam bir motorcu. Motoru o kadar güzel ki Lale. Neyse Deniz ile düşmanlar yani konuşmuyorlar, küsler. Eskiden CESURSPOR'un takım kaptanı oydu."
"Bazı olaylar olunca kaptan Deniz oldu. Ama aynı sahada olunca onlar için önemli olan maç oluyor, düsmanlığı bir köşeye atıyorlar maçta. " Dedi.

Lale pür dikkat dinliyordu Gül'ü
"Evet bu arada adı gibi yakışıklı çocuk. Kafede anlatırsın bunların neden küstüklerini merak ettim." Dedi.

Gül evet anlamında başını salladı.

Antrenörün düdüğü sahada yankılandı.
"Tamam çocuklar!" diye seslendi antrenör. "Takımı ikiye ayırıyoruz, antrenman için. Kırmızı yelekliler şu tarafa, Mavi yelekliler bu tarafa!"

Oyuncular hızlıca yerlerini aldı.
Deniz eline aldığı kırmızı antrenman yeleğini giyerken Umut'a döndü.
"Sen benim takımdasın."
"Tamam kaptan."

Karan da mavi yeleği giyindi. Mert ve bir kaç kişiyi yanına aldı.

"Deniz mavi takıma geçmek istermisin? " Dedi Karan alayla

"Yok Karancım sağol iyiyim ben burada!" Dedi Deniz.

antrenör yeniden düdüğünü çaldı.
"Hadi! Fazla konuşmayın."

Top ortaya bırakıldı.

Antrenman maçı başladı.

Deniz başlarda kimseyi zorlamıyordu. Sürekli arkadaşlarına pas veriyor, eksiklerini söylüyor, yerleşimlerini düzeltiyordu.
"Emir! Biraz daha geniş açıl."
"Umut, arkana bak! Tek pas!"
"Harika! Aynen devam."

Lale şaşkınlıkla onu izliyordu.
"Evde bana bağıran adam ile bu aynı kişi mi?"

Gül gülümseyerek başını salladı.
"Erkekler ve futbol sevdaları işte."

Top yeniden Deniz'in önüne geldi.
Bu kez karşısındaki Burak'ı çalımla geçti ama şut çekmek yerine topu boş durumdaki Emire bıraktı.
"Vursana!"

Emir gelişine vurdu.
Top auta çıktı.
"Ah be!" diyerek başını tuttu.

Deniz yanına gidip omzuna hafifçe vurdu.
"Güzel düşündün. Bir dahakine girer."

Lale bunu görünce istemsizce kaşlarını kaldırdı.
"İlginç..."
"Ne?"
"Evde sürekli bana laf yetiştiriyor ama burada herkesle gayet sakin konuşuyor."

Gül kıkırdadı.
"Çünkü sen farklısın."

"Ne demek o?" Dedi Lale

"Onun çocukluk arkadaşısın."

Lale dudak büktü.
"Çocukluk düşmanı desek daha doğru."
Ve sahadakileri izledikçe büyülendi.
Lale kaşlarını kaldırdı.
"Vay be..." diye mırıldandı. "Evde ayı gibi geziyor ama burada resmen komutan olmuş."

Gül kıkırdadı.
"Aslında herkes onu sever."

Lale şüpheli gözlerle ona baktı.
"Emin misin?"

"Evet. Serttir ama haksızlık yapmaz."

Tam o sırada Deniz'in gözü tribünlere kaydı.
Önce Sena'yı gördü.
Ardından birkaç sıra arkasında oturan Lale ile göz göze geldi.
İkisi de birkaç saniye birbirlerine baktılar.

Deniz başını iki yana sallayıp derin bir nefes verdi.
"Daha ilk günden..." diye söylendi kendi kendine.

Lale ise ona sinir bozucu bir gülümseme gönderdi.

Deniz gözlerini devirip tekrar takımına döndü.
"Umut!"

"Efendim kaptan?"

"Ortayı aç!."

"Tamam."

Bazıları Deniz'in adını tezahürat gibi söylüyordu.
"Kaptan! Kaptan!"

Lale duyduklarına şaşırdı.
"Bu kadar mı seviliyor?"

Gül gülümseyerek başını salladı.
"Hem de çok."

"Neden?"

"Geçen yıl Atan Kolej ile olan maçında son dakikada attığı golle kupayı kazandırdı. Bir ay sonra da o kolejin takımı ile final maçları var ondan bu telaşları."

Lale istemsizce tekrar sahaya baktı.
Deniz takım arkadaşlarıyla konuşuyor, bir yandan da herkesi motive ediyordu.

Sahada ise antrenman tüm temposuyla devam ediyordu. Oyuncular birbirlerine takılıyor, güzel hareketleri alkışlıyor, hata yapanla dalga geçiyor ama birkaç saniye sonra yeniden oyuna odaklanıyordu.

Bu tam bir üniversite futbol takımı antrenmanıydı; rekabet vardı ama herkesin amacı birbirini geliştirmekti.

Denizin gözü birkez daha Laleyi buldu.
Sena, Deniz'in hangi yöne baktığını merak etti ve ayağa kalkınca Laleyi gördü.

Tam o sırada tribünlerden hızlı adımlarla Sena onlara doğru yürümeye başladı.

Yüzündeki öfke kilometrelerce öteden belli oluyordu.

Lale onu görünce bulunduğu yerden kalktı.

İkisi birkaç adım kala karşı karşıya durdular.

Sena kollarını göğsünde birleştirip sertçe sordu:

"Ne işin var burada?"

Lale kaşını kaldırdı.

"Bu seni ne kadar ilgilendirir, Deniz'in sevgilisi?"

Sahada takım arkadaşlarıyla konuşan Deniz'in dikkatini yükselen sesler çekti.

Başını tribünlere çevirdiğinde Sena ile Lale'nin burun buruna geldiğini gördü.

"Sikerim böyle işi." Dedi
"Bugünlük bu kadar çocuklar!" diye seslendi takıma. "Antrenman bitti. Kampüs çıkışında yine burada olun."

Oyuncular yavaş yavaş dağılmaya başladı.

Umut, Deniz'in yanına yürüdü.

"Ne oldu?"

Deniz gözünü tribünlerden ayırmadan cevap verdi.

"Sena sonunda Lale'yi görmüş."

"Hassiktir." Dedi Umut

Deniz derin bir nefes verdi.
"Şimdi birbirlerine girer bunlar."

Hiç vakit kaybetmeden tribünlere doğru koşmaya başladı.

Umut da arkasından gitti.

Tam o sırada Sena'nın sesi bütün bahçede yankılandı.

"Senin var ya ağzına sıçarım! Ucuz! İstemiyorum seni bu kampüste! Defol!"

Bir anda çevredeki öğrencilerin dikkati onlara döndü.

Herkes oldukları yere dönüp izlemeye başlamıştı.

Karan da sahadan koşarak kalabalığa geldi.

Deniz nefes nefese aralarına girdi.

"Sizin neyiniz var?" diye bağırdı.

Lale öfkeyle Deniz'e döndü.

"Onu bana değil, salak sevgiline sor! Beni görür görmez saldırmaya gelen oydu."

Sena sinirden titriyordu.

"Çünkü sen..."

Deniz'in yanında duran Umut sessizce eğildi.

"Ortalık fena karışacak. Ben Sena'yı tutayım."

Deniz hiç düşünmeden başını iki yana salladı.

"Asıl Lale'yi tut sen."

Umut şaşkınlıkla ona baktı.

"Nasıl yani?"

"Oğlum, dediğimi yap!" dedi Deniz telaşla. "Lale'yi tutarsan Sena'yı korumuş olursun."

Umut daha ne olduğunu anlayamadan Sena tekrar bağırdı.

"Ucuzsun işte! Hem de adın gibi ucuz!"

Bu söz Lale'nin sabrını taşıran son damla oldu. Çünkü annesi Sevcan hanım Laleyi çok sevdiği için kızının adını Lale koymuştu.

Bir anda Sena'nın üzerine atıldı.

Saçlarını avucuna dolayarak sertçe çekti.

Sena acıyla dizlerinin üzerine çöktü.

"Sana sus dedim değil mi?" diye bağırdı Lale. "Ettikçe küfür ettin!"

"Eyvah..." diye mırıldandı Umut.

Deniz hemen araya girmeye çalıştı.

"Tam da sana anlatmaya çalıştığım buydu!" dedi Umut'a.

Etraftaki öğrenciler şaşkınlık içinde olanları izliyordu.

Gül Laleyi tutmaya çalıştı, ama nafileydi.

Kampüsün en popüler kızlarından biri olan Sena, ilk kez bu kadar zor durumda kalmıştı.

Kalabalığın arasından Karan öne çıktı.

Hiç düşünmeden Lale'nin bileklerinden tutup onu geriye çekti.

Lale dengesini kaybedip bir adım geriledi.

Karan'la burun buruna geldiler.

"İlk gününde kavga çıkardın." dedi Karan sakin ama ciddi bir sesle. "Oldukça yaramazsın."
Ve birbirlerinin gözlerine baktılar.

Bu sırada Deniz de Sena'yı yerden kaldırıyordu.

"İyi misin?" diye sordu.

Gül ise, ağzı açık şekilde olan biteni izliyordu.

Lale bileklerini Karan'ın elinden kurtarıp sertçe geri çekildi.

Parmağını Sena'ya doğrulttu.

"Bir daha bana bulaşırsa..." dedi dişlerini sıkarak. "Ya da bir daha bana laf atarsa, saçını çekmekle kalmam."

Sonra bakışlarını Deniz'e çevirdi.

"Sen de bunu aklına yaz."

Deniz çenesini sıktı.

Lale'nin yanına kadar geldi.

Kimsenin duymayacağı kadar alçak bir sesle kulağına eğildi.

"Seninle evde görüşeceğiz, Lale."

Lale alaycı bir gülümsemeyle geri çekildi.

"Sabırsızlıkla bekliyorum."

Omzundaki çantasını düzeltti, arkasını dönüp kampüsün içine doğru yürümeye başladı.

Gül de kendine gelir gelmez peşinden koştu.

Arkasında ise hâlâ şaşkın bakışlarla onları izleyen onlarca öğrenci kalmıştı.