20. Bölüm

Hâlâ söylediği şeyi anlamaya çalışıyordum. "Hayır bu mantıksız, senin baban koreliydi." Dedim ama Joon öyle bir bakıyordu ki bu bilginin yalan olduğunu düşünmeme neden oluyordu. Gür bir sesle güldü ve başını iki yana salladı.

"İnsan beyni çok çabuk kandırılıyor biliyor musun?" Belimi tutuşu daha da sıkılaşmıştı. "Herkes beni bu şekilde tanıdı,gözlerimin çekik olmasından ötürü gerçekten beni koreli sanman çok tatlıydı, ama hayır prenses. Sandro'nun aksine benim annem de Türk, hem de yaşıyor." Sandro'nun annesiz oluşuna laf attığı için sinirim attı ve tüm gücümle adının joon olmasından şüphelendiğim yalancı adamı iterek kendimden uzaklaştırdım.

"Lan gerizekalı! Sen Sandro'nun neler yaşadığını nereden bileceksin!" Gittikçe daha da sinirleniyordum. Joon'un üzerine doğru yürümeye başladım. "Sen Sandro'nun yanından bile geçemezsin. Gerçek adını bile saklayan bir korkaksın sen!"

Joon’un yüzündeki sırıtış bir anlığına silindi. Sanki içindeki biri, sonunda maskeyi indirmeye karar vermişti. Dudakları aralandı, o an ses tonu değişti. Daha kalın, daha gerçek, daha korkutucu. “Selam Miray…” Bir adım attı.

Otele ait o geniş koridor bir anda daraldı sanki. “Nihayet…” Gözleri parladı. “…beni tanımanın zamanı geldi.”

Kaşlarım çatıldı. “Ne… ne diyorsun sen?” Joon başını hafifçe yana eğdi. O tanıdık, sinir bozucu kibir gitmişti, yerine başka biri gelmişti. Bir yabancı değil bir düşman.

“Ben Joon değilim.” Kalbim yerinden çıkacak gibiydi.

“Ne demek istiyorsun?” Dudakları kıvrıldı.

“Ben…” Bir saniye durdu. O saniye bir ömür gibiydi. “…Volkan.” İsim dudaklarından döküldüğünde içime buz gibi bir şey indi. Volkan.. Bu ismi daha önce hiç duymamıştım. Ama sanki bir yerlerden tanıyor gibiydim.

“Volkan…” diye fısıldadım istemsizce.

“Evet.” Bir adım daha yaklaştı.

“Babam bana hep şunu söylerdi…” Sesini alçalttı. “Demir fazla duygusal.” Bir an nefesim kesildi. “İntikamı o tamamlayamaz.” Gözleri gözlerime çivilendi. “O yüzden beni gönderdi.” Mideme bir yumruk yemiş gibi oldum. Leyla arkamda bir şeyler söylüyordu ama sesini duyamıyordum. Kulaklarım uğulduyordu.

“Demir seni seviyor.” Diyerek fısıldadı. “Bu onun en büyük zayıflığı.” Gözlerim doldu.

“Sen ne istiyorsun benden?” Volkan'ın yüzü bir an sertleşti.

“Ben…” Başını eğdi. “…Demir’in yapamadığını yapacağım.”

“Ne?” Dudakları kulağıma yaklaştı.

“Senin babanı bitireceğim.” Bunu neredeyse saf bir nefret ile söylemişti.

“Ve seni…” Bir saniye durdu. “…benim olmanı sağlayacağım.” Gözlerim büyüdü.

“Sen delisin.” Volkan gülümsedi,

“Hayır prenses…”Parmakları bileğimde gezinmeye başlamıştı ve bu beni rahatsız ediyordu. “Ben sadece…" Gözleri karardı. “…başladığım işi bitiririm.”

Ateşe değmişim gibi hızla geri çekildim. "Joon veya Volkan her kimsen!" Dedim,işaret parmağımı ona doğru savururken. "Bana karşı bir savaş başlattın ve bundan pişman olacaksın." Leyla'nın yanına döndüm ve hızlı adımlarla oradan uzaklaştım. Arkamdan Volkan'ın söylediği sözleri duyabiliyordum.

"Kaç Miray.. Günün sonunda yine bana döneceksin." Köşeyi döndüğümüzde Leyla önümü kesti.

"Joon aslında Volkan mıydı? Anlamıyorum bu yabancı isimler takma sevdaları nereden geliyor!?" Leyla'ya hak vererek başımı salladım. "Volkan her an kötü bir şey yapacak gibi hissediyorum.." Leyla'nın endişesine karşı elimi omzuna koydum ve hafifçe sıktım.

"İkimiz bir olduktan sonra kimse bir şey yapamaz," Sözlerime karşı sırıttı ve başını salladı.

"Tabii ya,kız gücü diye buna derim!" Başımı sallayıp gülümsedim ama içimde ki huzursuzluk devam ediyordu.

“Miray…” Leyla sesiyle beni kendime getirdi. “Burada kalamayız. Biraz dolaşalım. Hem çevreyi tanırız, hem kafamız dağılır.” Zaten otelin duvarları üstüme üstüme geliyordu o yüzden de direkt kabul ettim.

Bir taksiye atlayıp şehrin merkezine doğru ilerlerken camdan dışarı baktım. Sokaklar kartpostal gibiydi… ama ben o kartpostalın içine ıkışmış, nefes alamayan biriydim.

“1. Arrondissement’a gidiyoruz,” dedi Leyla kararlı bir sesle. “Louvre’un çevresi kalabalık olur. Volkan gibi biri peşimizdeyse bile kalabalıkta rahat ederiz.” Volkan ismi içimi ürpertti. O adamın gözleri hâlâ üzerimdeydi sanki.

Arabadan indiğimizde Tuileries Bahçeleri’nin önünde durduk. Her yer insan kaynıyordu.

Paris güzeldi. Fazlasıyla güzeldi. Ama güzellik bile insanın içindeki korkuyu susturamıyordu.

Leyla koluma girdi. “Hadi,” dedi. “Bugün araştırma günü. Hem bu şehri tanıyacağız, hem de burada kimlere güvenip kimlere güvenemeyeceğimizi anlayacağız.” Derin bir nefes aldım.

"Haklısın, hadi gidelim." Hem çevreyi inceliyor hem de etrafın fotoğraflarını çekip ekibin bulunduğu gruba atıyordum,bu şekilde herkes daha üretken olabilirdi.

"Miraaayyy,burası harikaaaa!" Leyla etrafa hayranlıkla bakarken arkamızdan bir erkek sesi duyunca istemsizce yerimde zıpladım.

"Bonjour,hanımlar" Aniden karşımıza çıkan adamı görünce Leyla ile birbirimize şüpheyle baktık. Adam Türkçe konuşunca doğal olarak şaşırmıştım.

"Merhaba" dedi Leyla adamı inceleyerek. Kollarını göğsünde bağlayıp adama doğru bir adım attı, "amacın ne ve neden sessizce arkamızdan yaklaştın?" Leyla yine dobra kişiliğini konuşturmaya başlayınca bıyık altından sırıtarak aralarında ki diyaloğu dinlemek için sessiz kaldım.

"Ben gezginim,her ay farklı bir ülkeye gidiyorum. Bu ayın ülkesi de Fransa." Adam etrafına baktı ve memnun bir şekilde iç çekti. "İlginç bir havası var buranın." Adam kendi kendine konuşurken Leyla adama diklenerek bakmaya devam ediyordu.

"Adın ne?" Kollarını göğsünde birleştirdi, adam ise çantasından bir kartvizit çıkarttı, Leyla'ya uzattı.

"Adım Aras ama siz bana Aras diyebilirsiniz. Peki sizin adınız ne genç bayan?" Dudaklarımı birbirine bastırıp bıyık altından sırıtarak Leyla'ya baktım. Leyla ise hâlâ Aras'a şüpheyle bakıyordu.

"Adınız Aras zaten size Aras diye seslenicem, bu bilgiyi vermenize gerek yok." Göz devirip kollarını açtı. "Adım Leyla ama siz bana Leyla diyebilirsiniz" Aras Leyla'nın tepkisine içten bir kahkaha attı.

"Sanırım Dobra bir kişiliğe sahipsiniz. Bu çok hoş. Her neyse gitmem gerekiyor,sizlere de keyifli vakitler dilerim." Aras uzaklaşınca Leyla'ya yan gözle baktım ve kaşlarımı oynatarak sırıttım.

"Dobra kişilikli Leyla genç hanım,uuuuuu" omzumla onu dürterek rahatsız ediyordum. Aras aniden durup tekrar bize doğru dönüp bakınca Leyla bana gizliden bir yumruk attı.

Acıyla kolumu tutarken Aras'ın tekrardan yanımıza doğru geldiğini görünce hiçbir şey olmamış gibi davranarak Leyla'nın yanından uzaklaştım. Aras Leyla'ya yaklaştığında elini ensesine götürüp çekinerek Leyla'ya baktı,

"Leyla.. şey.. sanırım seni daha yakından da tanımak isterim.." avuç içlerini göstererek ellerini kaldırdı, "Sakın yanlış anlama.. sadece.." Eliyle kendi yüzünü göstererek daire çizdi, "tam benim tipimsin" ağız büzerek sırıttışımı gizlemeye çalışsamda gizleyememiştim. Merakla Leyla'ya baktım ve cevabını heyecanla bekledim.

"Yolda gördüğün her güzel kıza böyle diyorsan işimiz yaş." Leyla'nın bu sert tonuna karşı ağzım açıldı,ne cevap verecek diye merakla Aras'a döndüm ama Aras halinden memnun bir gülümsemeyle Leyla'ya bakıyordu.

"İşimden dolayı daha önce bir kadınla birlikte olmayı hiç düşünmemiştim doğrusu." Omuz silkti ve gülümsemesini soldurmadan Leyla'nın elinde ki kartviziti işaret etti. "Eğer fikrin değişirse lütfen ara,bekleyeceğim." Göz kırpıp tekrardan uzaklaşınca sonuna kadar açılmış ağzımla Leyla'ya döndüm.

"KIZIM NEDEN KABUL ETMEDİN!" direkt Leyla'nın elindeki kartviziti alıp inceledim. Üstünde Aras Kuzgun, Security Consultant/International Risk And Protection yazıyordu. Anlamaya çalışırken kaşlarım çatıldı.

"Bu ne demek yani?" Elimden kartviziti alıp kendisi inceledi ve sonra umursamadan çantasına koydu.

"Güvenlik görevlisi falan,pek önemi yok." Dudak büzüp yürümeye devam ettim,

"Bu gidişle evde kalacaksın." Dedim etrafın fotoğrafını çekerek yürürken,

"Tamam anne haklısın" göz devirip başka yerleri incelemek için yolunu çevirdi, fotoğraf çekme işini bitirince Leyla'nın yanına adım attım.

"Dalga geçme ben ciddiyim." Kısaca başını salladı

"Neyse hadi 'görevimize odaklanalım', daha çok işimiz var." Daha fazla uzatmama izin vermeden adımlarını hızlandırdı. Aniden bütün modu düşmüştü ama nedenine anlam verememiştim.

"Leyla.." dedim arkasından seslenerek ama durmamıştı,

"Leyla dursana!" Kolundan tutup durmasını sağladım, "Ne bu gerginlik? Vücudun kaskatı kesilmiş." Etrafına baktıktan sonra Leyla bana döndü.

"Kimseye güvenmemeliyiz Miray, her an kötü şeyler olabilecekmiş gibi hissediyorum." Elini kalbine koyup kazağını sıktı, "kalbimde kötü bir his var,lütfen geri dönelim." Sadece başımı salladım.

"Gidelim o zaman, burada durmanın anlamı yok." Hızlı adımlarla tekrardan yola koyulduk. Sanki arkamızdan biri bizi takip ediyordu ve her adımda daha da yaklaşıyordu. Aniden Leyla'yı bu işe karıştırmamam gerektiğinin kararına vardım.

"Leyla koş ve bir taksi bul,otele geri dön." Leyla'nın kulağına doğru sessizce mırıldandıktan sonra yolumu değiştirdim. Tahmin ettiğim gibi o kişi her kimse beni takip ediyordu.

Adımlarımı ne kadar hızlandırırsam hızlandırıyım sanki peşimde ki adam hep ensemde gibi hissediyordum. Daha fazla kaçmaya çalışmak yerine adımlarımı durdurdum. Adım sesleri de durdu.

Bir saniye… iki saniye… sonra çok küçük bir ses duydum,metalin kumaşa sürtünürken çıkardığı o soğuk, tanıdık tını. Silahı görmüyordum ama duyuyordum, hissediyordum.

Hava değişmişti sanki, arkamdaki boşluk ağırlaşmıştı, biri namluyu omurgama doğrultmuş gibiydi. Parmaklarım istemsizce titredi, nefesim boğazımda düğümlendi. Adamın nefes alışını duyacak kadar yakınıma gelmişti. Ve sonra bir silah sesi patladı...