7 BÖLÜM

Otuz Yıllık Gecenin Pişme Sıcağı
Zindanın o kurşuni ve sinsi sessizliğinde, zaman bizzat eriyen bir mum gibi akıp gidiyordu. Cehennemin o ebedi dehlizlerinde günler ayları, aylar ise kör birer asır gibi birbirini kovuluyordu. Zebanilerin pençeleriyle paramparça ettiği, cellatların kılıçlarıyla derisini yüzdüğü o genç beden, ilk beş yıl boyunca acının o en ilkel, en karanlık katmanında sadece hayatta kalma savaşı verdi. Kanlar içinde, siyah kayalara çivilenmiş halde bırakılan Cafer, bilincinin gidip geldiği o dipsiz kuyularda ilk önce kendi içindeki o kadim fısıltıyı duymaya başladı.

İlk beş yılın sonunda, yara bere içinde kalan ve teni tamamen çürümeye yüz tutmuş olan o bedende mucizevi bir kıvılcım çaktı. İçindeki doğa elementinin o yavaş, tırmanıcı ve onarıcı nefesi, toprağın en derin köklerinden süzülüp damarlarına doldu. Cafer, gözlerini karanlığa dikmişken, o kopmuş etlerin, soyulmuş kasların ve derin kesiklerin altındaki hücrelerin yeniden kaynamaya başladığını hissetti. Doğa elementi, yanan ve parça parça dökülen o ham derinin üzerine yavaşça tırmandı; ölü dokuları söküp attı, yerine sıfırdan, daha koyu, daha sert ve soluk yeşilimsi bir pırıltıyla örtülü yeni bir deri ördü. Yara izleri kapandı, kırılan kemikler kendi kendine kaynadı; cafer ilk defa cehennemin o buz gibi zemininde kendi ellerini kullanmadan, sadece içindeki o ilahi doğanın gücüyle yeniden ayağa kalkabilecek bir dirence kavuştu.

Aradan geçen bir beş yıl daha, zindanın o kızıl sisli tavanında sessizce tükendi. Onuncu yılın o karanlık ve boğucu gecesinde, Cafer gökyüzünün görünmediği o yeraltı tavanından süzülen soluk, ölü yıldız tozlarının tenine dokunmasıyla ikinci büyük uyanışı yaşadı. İçindeki yıldız elementini keşfetti. Uzak galaksilerin o soğuk ve sarsılmaz ışığı, doğrudan cehennemin katran karası duvarlarını delerek onun zihnine aktı. Yıldızların o ebedi ve ezeli dayanıklılığı, Cafer’in kemiklerine işledi; artık sıradan bir demir kılıç ya da zebanilerin o keskin pençeleri onun derisine kolayca işleyemiyordu. Vücudu, uzayın o sonsuz boşluğundaki ağırlığı ve direnci taşımaya başladı; zihni berraklaştı, acının o hayhuyunu arkasında bırakıp çelikten bir iradeyle mühürlendi.

Bir beş yıl daha devrildiğinde, on beşinci yılın o rüzgârsız ve boğuk cehennem havasında üçüncü bir değişim koptu. Zindanın o ağır ve zehirli dumanları arasında, Cafer’in soluk alıp verişiyle birlikte içindeki rüzgâr elementi uykusundan uyandı. Teninin derinliklerinden süzülen o görünmez ve keskin esinti, odadaki bütün zehirli gazları ve katran kokularını bir anda kenara itti. Rüzgâr, onun yorgun ve yıllardır hareketsizlikten uyuşmuş olan kaslarının etrafında görünmez bir denge çemberi ördü. Cafer, kollarındaki o devasa cehennem zincirlerinin ağırlığını artık o rüzgârın kaldırma kuvvetiyle dengeliyor, gövdesini milim milim oynatarak içerideki o kusursuz dengeyi yakalıyordu. Zindanın o dondurucu ve havasız atmosferi, onun içinde esen o fırtınayla birlikte adeta evcilleşiyordu.

Yirmi yılı geride bırakan o ebedi takvimde, yeraltının o kavurucu ve nefes kesen kuraklığı içinde dördüncü element uyanışını buldu. Günlerce, aylarca bir damla suyun bile düşmediği o cehennem dehlizinde, Cafer içindeki su elementinin o serinletici ve akışkan özünü keşfetti. Susuzluktan kavrulan boğazı, hücrelerine hapsolmuş o kadim nehirlerin okyanus derinliklerinden gelen serin sularıyla ilk defa ıslandı. Su, onun çatlamış dudaklarına hayat verirken, damarlarında akan o kızıl nehrin akış hızını kontrol etmeye başladı. Vücudundaki bütün yorgunluk ve zehir, suyun o arındırıcı ve akıp giden gücüyle dışarı atıldı; Cafer artık susuzluğun, açlığın ve yeraltının o kurak cehenneminin kendisine boyun eğdiremeyeceği bir güce erişmişti.

Yirmi beşinci yıla merdiven dayandığında, zindanın o sert ve tavizsiz kayaları arasında beşinci aşama gerçekleşti. Cafer’in ayaklarının bastığı o karanlık zemin, onun içindeki toprak elementini çağırdı. Toprağın o sarsılmaz, ezici ve katı ağırlığı, Cafer’in kaslarından içeri akarak derisinin altındaki dokuları milim milim demirleştirdi. Artık sadece doğanın onarıcı gücü değil, aynı zamanda dağların kökleri kadar sert, hiçbir darbenin geçemeyeceği devasa bir kaya kütlesi gibi sertleşmişti. Eti, toprağın en derin katmanlarındaki o katı ve kırılmaz minerallerle birleşti; zindanın duvarlarına vuran her damla, onun altındaki o topraksal direnci daha da artırıyordu.

Ve nihayet, otuzuncu yıla doğru yaklaşan o son eşikte, cehennemin en karanlık ve en gizli damarıtaşıyıcısı uyandı. Cafer’in sinir uçlarında, yıllardır zebanilerin verdiği şokların ve yeraltının statik enerjisinin birleştiği o noktada elektrik elementi patlak verdi. Gözlerinin irisi, tamamen soluk mavi ve sarı kıvılcımlarla kaplandı. Vücudunun içinde dolaşan o gizli akım, kollarındaki o devasa cehennem zincirlerinin paslı demirlerinde minik arklar oluşturmaya başladı. Elektrik, onun kaslarını bir yay gibi geriyor, her bir damarından şimşekler gibi akarak tenini görünmeyen bir enerji kalkanıyla sarıyordu.

Otuz uzun yıl boyunca cehennemin o en acımasız ocağında pişen, doğanın, yıldızların, rüzgârın, suyun, toprağın ve elektriğin bütün özlerini tek tek kendi bedeninde uyandıran Cafer, hâlâ o kalın demir zincirlere bağlı bir şekilde karanlıkta duruyordu. Kollarındaki zincirleri henüz kırmamıştı; çünkü o, sadece paslı demirleri parçalamak için değil, o zincirleri tutan bütün o ilahi düzenin kalesini yerle bir etmek için doğru anı bekliyordu.